Anthony Lane นักวิจารณ์ภาพยนตร์ผู้ทรงอิทธิพลแห่ง The New Yorker
ในโลกของการวิจารณ์ภาพยนตร์ ชื่อของ Anthony Lane เป็นที่ยอมรับในฐานะหนึ่งในนักเขียนที่มีสไตล์โดดเด่นและเฉียบคมที่สุด เขาคืออดีตนักวิจารณ์ภาพยนตร์ประจำนิตยสาร The New Yorker ซึ่งดำรงตำแหน่งนี้ยาวนานตั้งแต่ปี 1993 จนถึงปี 2024 โดยผลงานของเขาไม่ได้เป็นเพียงการประเมินคุณภาพหนัง แต่คืองานศิลปะทางภาษาที่ผสมผสานความตลกขบขันและการวิเคราะห์อย่างลึกซึ้งเข้าด้วยกัน
เส้นทางชีวิตและการศึกษา
Lane เริ่มต้นปูพื้นฐานทางปัญญาที่โรงเรียน Sherborne ก่อนจะเข้าศึกษาต่อจนจบปริญญาด้านภาษาอังกฤษจาก Trinity College, Cambridge ซึ่งที่นี่เขาได้ศึกษาต่อในระดับบัณฑิตศึกษาโดยเน้นไปที่งานของ T.S. Eliot กวีชื่อดังชาวอเมริกัน-อังกฤษ
หลังจบการศึกษา เขาเริ่มต้นอาชีพในฐานะนักเขียนอิสระและนักวิจารณ์หนังสือให้กับหนังสือพิมพ์ The Independent จนได้รับความไว้วางใจให้ดำรงตำแหน่งรองบรรณาธิการด้านวรรณกรรมในปี 1989 และขยับขึ้นเป็นนักวิจารณ์ภาพยนตร์ให้กับ The Independent on Sunday ในปี 1991 ก่อนที่ Tina Brown บรรณาธิการของ The New Yorker ในขณะนั้นจะชวนเขาไปร่วมงานในปี 1993
สไตล์การเขียนและเอกลักษณ์ที่โดดเด่น
สิ่งที่ทำให้ Lane แตกต่างจากนักวิจารณ์คนอื่นคือ ความยืดหยุ่นในน้ำเสียง (Tone) ของการเขียน เขาสามารถปรับเปลี่ยนสไตล์ให้เข้ากับเนื้อหาที่วิจารณ์ได้อย่างแนบเนียน เช่น การใช้ภาษาล้อเลียนสไตล์การตัดต่อของภาพยนตร์เรื่อง The Prince of Egypt หรือการสมมติให้ตัวละครจากเรื่อง Emma มานั่งวิจารณ์หนังเรื่อง Kingpin
นอกจากนี้ เขายังมีชื่อเสียงในการใช้ การอ้างอิง (Allusion) และการเปรียบเปรยที่คมคาย โดยเฉพาะในบทความโปรไฟล์ของผู้กำกับอย่าง Luis Buñuel ที่เขาบรรยายลักษณะทางกายภาพของผู้กำกับให้สอดคล้องกับอารมณ์ของผลงานภาพยนตร์ได้อย่างน่าทึ่ง
หลักการวิจารณ์ฉบับ Anthony Lane
ในหนังสือรวมบทความชื่อ Nobody's Perfect (ปี 2002) ซึ่งรวบรวมงานเขียน 140 ชิ้น Lane ได้แบ่งปัน "กฎเหล็ก" 5 ข้อสำหรับผู้ที่อยากผันตัวมาเป็นนักวิจารณ์ภาพยนตร์ ดังนี้:
- ห้ามอ่านเอกสารประชาสัมพันธ์ ของภาพยนตร์เด็ดขาด
- พยายามดูหนังร่วมกับ คนธรรมดาทั่วไป ให้มากที่สุด
- เปิดใจดูหนังทุกประเภท ไม่ว่าจะเป็นสารคดีเฉพาะกลุ่มหรือหนังที่ไม่มีกระแส
- ตัดสินหนังใน วันถัดมาหลังจากที่หนังเข้าฉาย หรือไม่ก็รอไปเลย 50 ปี
- หลีกเลี่ยงวิธีการดูหนังช่วงฤดูร้อนแบบ Lane (ซึ่งเขาเคยเล่าว่าลืมถอดแว่นกันแดดขณะดูหนังจนทำให้จดบันทึกว่าหนังดูมืดมนเกินจริง)
ความสำเร็จและการยอมรับในระดับสากล
ความสามารถของ Lane ได้รับการการันตีด้วยรางวัล National Magazine Award ปี 2001 ในสาขา Reviews & Criticism จากบทความ 3 ชิ้นที่โดดเด่น ได้แก่ บทวิจารณ์เรื่อง The Sound of Music, งานภาพถ่ายของ Walker Evans และภาพถ่ายจากโครงการ Apollo
นอกจากรางวัลแล้ว เขายังได้รับการยกย่องจากสื่อชั้นนำ โดยในปี 2008 More Intelligent Life (เวอร์ชันเว็บของ The Economist) จัดให้เขาเป็นหนึ่งใน 30 นักวิจารณ์ชั้นนำของโลก และที่น่าสนใจคือเว็บไซต์ Metacritic (เว็บไซต์รวบรวมคะแนนวิจารณ์) เคยให้ค่าน้ำหนักคะแนนวิจารณ์ของ Lane สูงกว่านักวิจารณ์คนอื่นๆ ในช่วงปี 2010
| หัวข้อ | รายละเอียด |
|---|---|
| การศึกษา | ปริญญาด้านภาษาอังกฤษ จาก Trinity College, Cambridge |
| ผลงานหลัก | นักวิจารณ์ภาพยนตร์ The New Yorker (1993–2024) |
| หนังสือเล่มสำคัญ | Nobody's Perfect (2002) |
| รางวัลเกียรติยศ | National Magazine Award (2001) |
| จุดเด่น | การเขียนเชิงล้อเลียน, การใช้ภาษาที่สละสลวยและคมคาย |
ข้อเท็จจริงสำคัญ
- เป็นนักวิจารณ์ที่ Metacritic ให้ความสำคัญสูงสุดในด้านน้ำหนักคะแนน (ข้อมูลปี 2010)
- มีความเชี่ยวชาญทั้งด้านภาพยนตร์ วรรณกรรม และศิลปะภาพถ่าย
- เคยทำงานเป็นรองบรรณาธิการด้านวรรณกรรมที่ The Independent
- มีสไตล์การเขียนที่ถูกเปรียบเทียบว่ามีความพริ้วไหวเหมือนการเต้นของ Fred Astaire
คำถามที่พบบ่อย
Anthony Lane มีชื่อเสียงจากผลงานอะไรมากที่สุด?
เขามีชื่อเสียงจากการเป็นนักวิจารณ์ภาพยนตร์ประจำนิตยสาร The New Yorker เป็นเวลากว่า 30 ปี และหนังสือรวมบทวิจารณ์ที่ชื่อว่า Nobody's Perfect
สไตล์การวิจารณ์ของ Anthony Lane เป็นอย่างไร?
เขามีสไตล์ที่โดดเด่นในการใช้ภาษาที่สละสลวย มีอารมณ์ขันเชิงเสียดสี และสามารถปรับเปลี่ยนรูปแบบการเขียนให้ล้อไปกับเนื้อหาของภาพยนตร์ที่เขากำลังวิจารณ์
เขาเคยได้รับรางวัลอะไรบ้าง?
เขาได้รับรางวัล National Magazine Award ในปี 2001 สำหรับงานเขียนวิจารณ์ 3 ชิ้นที่ครอบคลุมทั้งเรื่องภาพยนตร์และภาพถ่าย
มุมมองของเขาต่อ "ยุคทองของภาพยนตร์" เป็นอย่างไร?
Lane ยอมรับว่ายุคทองของหนัง (ช่วงกลางทศวรรษ 1970) เป็นช่วงเวลาที่ยอดเยี่ยม แต่เขามักล้อเลียนตัวเองว่าในตอนนั้นเขากลับใช้เงินซื้อตั๋วไปดูหนังเกรดบีมากกว่าหนังระดับตำนาน
เขามีคำแนะนำอย่างไรสำหรับคนที่อยากเป็นนักวิจารณ์?
เขาแนะนำให้หลีกเลี่ยงการอ่านข้อมูลโฆษณาของหนัง และสนับสนุนให้ดูหนังร่วมกับคนทั่วไปเพื่อให้เห็นมุมมองที่แท้จริงมากกว่าการถูกชี้นำโดยการตลาด