Janet Maslin นักวิจารณ์ผู้ทรงอิทธิพลแห่ง The New York Times
ในโลกของการวิจารณ์ศิลปะและสื่อสิ่งพิมพ์ ชื่อของ Janet Maslin ถือเป็นบุคคลสำคัญที่สร้างแรงกระเพื่อมให้กับวงการภาพยนตร์และวรรณกรรมของสหรัฐอเมริกา ด้วยบทบาทการเป็นนักเขียนและนักวิจารณ์มืออาชีพที่ประจำการอยู่ที่ The New York Times มาอย่างยาวนาน เธอไม่เพียงแต่ทำหน้าที่ประเมินคุณภาพของผลงาน แต่ยังเป็นผู้ผลักดันให้ภาพยนตร์อิสระและนักเขียนหน้าใหม่ได้รับความสนใจในวงกว้าง
เส้นทางอาชีพจากดนตรีสู่โลกภาพยนตร์
Janet Maslin เริ่มต้นก้าวแรกในสายงานวารสารศาสตร์ด้วยความหลงใหลในดนตรี โดยเธอเริ่มต้นจากการเป็นนักวิจารณ์เพลงร็อกให้กับ The Boston Phoenix ซึ่งต่อมาเธอได้ขยับขยายบทบาทมาเป็นบรรณาธิการและนักวิจารณ์ภาพยนตร์ให้กับสื่อฉบับเดียวกัน นอกจากนี้ เธอยังมีประสบการณ์การทำงานในฐานะนักเขียนอิสระให้กับนิตยสารชื่อดังอย่าง Rolling Stone และ Newsweek อีกด้วย
จุดเปลี่ยนสำคัญเกิดขึ้นในปี 1977 เมื่อเธอได้เข้าร่วมงานกับ The New York Times ในตำแหน่งนักวิจารณ์ภาพยนตร์ และด้วยความสามารถที่โดดเด่น ทำให้เธอได้รับความไว้วางใจให้ดำรงตำแหน่ง Chief Film Critic (หัวหน้านักวิจารณ์ภาพยนตร์) ในวันที่ 1 ธันวาคม 1994 โดยรับไม้ต่อจาก Vincent Canby และครองตำแหน่งนี้จนถึงปี 1999
บทบาทในวงการภาพยนตร์และการเผชิญกับภาวะ Burnout
ตลอดระยะเวลาที่ทำหน้าที่วิจารณ์ภาพยนตร์ Maslin เป็นที่รู้จักในการสนับสนุน American Independent Cinema หรือภาพยนตร์อิสระของอเมริกา ซึ่งความสำคัญของเธอในฐานะผู้หญิงที่ก้าวขึ้นมาเป็นหัวหน้านักวิจารณ์ของหนังสือพิมพ์ระดับโลกถูกกล่าวถึงในสารคดี For the Love of Movies: The Story of American Film Criticism (2009)
อย่างไรก็ตาม เส้นทางอาชีพของเธอก็มีจุดหักเห เมื่อเธอตัดสินใจยุติบทบาทนักวิจารณ์ภาพยนตร์ในปี 1999 โดยเธอได้เปิดเผยในการสัมภาษณ์ว่าสาเหตุเกิดจากอาการ Burnout หรือภาวะหมดไฟในการทำงาน ซึ่งเธอรู้สึกขอบคุณที่การทำงานในส่วนนี้สิ้นสุดลงในเวลานั้น ทั้งนี้ เธอยังเป็นที่จดจำจากการวิจารณ์ภาพยนตร์เรื่อง Gummo (1997) ของ Harmony Korine อย่างเผ็ดร้อน โดยระบุว่าเป็น "ภาพยนตร์ที่แย่ที่สุดแห่งปี"
การเปลี่ยนผ่านสู่โลกวรรณกรรมและงานด้านสังคม
หลังจากก้าวออกจากวงการวิจารณ์หนัง ในปี 2000 Janet Maslin ได้เริ่มต้นบทบาทใหม่ในฐานะนักวิจารณ์หนังสือให้กับ The New York Times ซึ่งเธอทำหน้าที่นี้อย่างต่อเนื่องจนถึงปี 2015 ก่อนจะเปลี่ยนสถานะเป็นผู้ร่วมเขียน (Contributor) และยังคงส่งบทวิจารณ์หนังสือให้ทางหนังสือพิมพ์เป็นระยะจนถึงปี 2023
ผลงานการวิจารณ์วรรณกรรมของเธอมีความโดดเด่นในการค้นพบนักเขียนแนวอาชญากรรมที่ยังไม่มีใครรู้จัก รวมถึงการเป็นคนแรกในอเมริกาที่วิจารณ์นวนิยายของ Elena Ferrante อย่างไรก็ตาม เธอก็เคยเผชิญกับกระแสวิพากษ์วิจารณ์จากแฟนคลับของ Joyce Carol Oates หลังจากที่เธอเขียนบทความวิจารณ์บันทึกความทรงจำเรื่อง A Widow's Story ในปี 2011
นอกเหนือจากงานเขียน Maslin ยังมีส่วนสำคัญในการก่อตั้ง Jacob Burns Film Center ในเมือง Pleasantville รัฐนิวยอร์ก เมื่อปี 2000 และปัจจุบันเธอดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมการบริหารของศูนย์แห่งนี้
ข้อเท็จจริงสำคัญ
- การศึกษา: สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีด้านคณิตศาสตร์ จาก University of Rochester ในปี 1970
- ตำแหน่งสูงสุด: หัวหน้านักวิจารณ์ภาพยนตร์ของ The New York Times (1994–1999)
- ผลงานเด่น: ผู้ร่วมก่อตั้งและประธานบอร์ด Jacob Burns Film Center
- สื่อโทรทัศน์: เป็นแขกรับเชิญประจำในรายการ Charlie Rose โดยปรากฏตัวถึง 61 ครั้ง ระหว่างปี 1994–2003
| ช่วงปี | บทบาท/ตำแหน่ง | องค์กร/ผลงาน |
|---|---|---|
| 1970 | สำเร็จการศึกษา (BA Mathematics) | University of Rochester |
| ก่อนปี 1977 | นักวิจารณ์เพลงร็อกและภาพยนตร์ | The Boston Phoenix, Rolling Stone, Newsweek |
| 1977–1999 | นักวิจารณ์ภาพยนตร์ (Chief Critic 1994-1999) | The New York Times |
| 2000–2015 | นักวิจารณ์หนังสือ (Full-time) | The New York Times |
| 2015–ปัจจุบัน | ผู้ร่วมเขียน (Contributor) | The New York Times |
| 2000–ปัจจุบัน | ประธานคณะกรรมการบริหาร | Jacob Burns Film Center |
คำถามที่พบบ่อย
Janet Maslin จบการศึกษาด้านใดมา?
เธอสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีในสาขาคณิตศาสตร์ จาก University of Rochester เมื่อปี 1970 ซึ่งเป็นพื้นฐานที่แตกต่างจากสายงานวารสารศาสตร์ที่เธอทำในเวลาต่อมา
ทำไมเธอถึงเลิกวิจารณ์ภาพยนตร์?
เธอระบุว่าสาเหตุหลักเกิดจากภาวะ Burnout หรือการหมดไฟในการทำงาน ซึ่งทำให้เธอตัดสินใจยุติบทบาทนักวิจารณ์หนังในปี 1999
บทบาทของเธอใน The New York Times มีอะไรบ้าง?
เธอเคยดำรงตำแหน่งนักวิจารณ์ภาพยนตร์และก้าวขึ้นเป็นหัวหน้านักวิจารณ์ภาพยนตร์ในช่วงปี 1994-1999 หลังจากนั้นเธอได้เปลี่ยนมาเป็นนักวิจารณ์หนังสือตั้งแต่ปี 2000 เป็นต้นมา
เธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับสถาบันทางศิลปะใดบ้าง?
เธอเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้ง Jacob Burns Film Center ในเมือง Pleasantville รัฐนิวยอร์ก และปัจจุบันดำรงตำแหน่งเป็นประธานคณะกรรมการบริหารของศูนย์ดังกล่าว
ผลงานการวิจารณ์ชิ้นใดของเธอที่เป็นที่พูดถึงอย่างมาก?
หนึ่งในงานที่ถูกพูดถึงมากคือการวิจารณ์ภาพยนตร์เรื่อง Gummo (1997) ว่าเป็นหนังที่แย่ที่สุดของปี และการวิจารณ์บันทึกความทรงจำของ Joyce Carol Oates ที่สร้างความไม่พอใจให้กับกลุ่มผู้สนับสนุนของนักเขียน