Stuart A. Umpleby ผู้เชี่ยวชาญด้านไซเบอร์เนติกส์และทฤษฎีระบบระดับโลก
Stuart A. Umpleby เป็นนักวิชาการและผู้เชี่ยวชาญด้าน ไซเบอร์เนติกส์ (Cybernetics) หรือศาสตร์ที่ว่าด้วยการควบคุมและการสื่อสารในสัตว์และเครื่องจักร รวมถึงเป็นศาสตราจารย์ประจำภาควิชาการจัดการ และผู้อำนวยการโครงการวิจัยด้านการเรียนรู้ทางสังคมและองค์กร ณ George Washington University ผลงานของเขามีอิทธิพลอย่างสูงในการเชื่อมโยงวิทยาศาสตร์ ระบบคอมพิวเตอร์ และการบริหารจัดการเข้าด้วยกัน
เส้นทางวิชาการและการบุกเบิกเทคโนโลยี
Umpleby เริ่มต้นการศึกษาที่ University of Illinois Urbana-Champaign โดยคว้าปริญญาด้านวิศวกรรมศาสตร์และรัฐศาสตร์ในปี 1967 และ 1969 ก่อนจะสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกด้านการสื่อสารในปี 1975 ในช่วงทศวรรษ 1960 เขาได้ทำงานในห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ชีวภาพและห้องปฏิบัติการวิจัยการศึกษาผ่านคอมพิวเตอร์ (ระบบ PLATO) ซึ่งเป็นรากฐานสำคัญในการพัฒนาระบบการประชุมผ่านคอมพิวเตอร์และแอปพลิเคชันสำหรับคอมพิวเตอร์แบบแบ่งเวลา (Time-shared computers) ในช่วงปี 1967 ถึง 1975
การขับเคลื่อนทฤษฎีระบบและไซเบอร์เนติกส์
ในด้านวิชาการ Umpleby ได้ทุ่มเทให้กับการพัฒนา ไซเบอร์เนติกส์ลำดับที่สอง (Second-order Cybernetics) หรือไซเบอร์เนติกส์ทางชีวภาพ และมีส่วนสำคัญในการสร้าง ไซเบอร์เนติกส์ทางสังคม (Social Cybernetics) โดยเขาได้ทำงานร่วมกับปรมาจารย์อย่าง Heinz von Foerster และ Ross Ashby นอกจากนี้เขายังชี้ให้เห็นว่าทฤษฎี Reflexivity ของ George Soros มีความสอดคล้องกับหลักการของไซเบอร์เนติกส์อย่างมีนัยสำคัญ
การประยุกต์ใช้ในด้านปรัชญาและการจัดการ
Umpleby เสนอแนวคิดในการรวมปรัชญาสามสาย ได้แก่ สัจนิยม (Realism), คอนสตรัคติวิซึม (Constructivism) และปฏิบัตินิยม (Pragmatism) โดยการนำปัจจัยเรื่องโลก คำบรรยาย และผู้สังเกตมาบูรณาการเข้าด้วยกัน ในด้านการบริหาร เขาเชื่อว่า วิธีการ (Methods) มีประสิทธิภาพมากกว่า ทฤษฎี (Theories) เนื่องจากผู้บริหารเป็นส่วนหนึ่งของระบบที่ตนเองพยายามจะควบคุม
บทบาทในการเปลี่ยนแปลงสังคมและระดับโลก
นอกเหนือจากงานวิจัย Umpleby ยังมีบทบาทสำคัญในเหตุการณ์ระดับโลกหลายประการ ดังนี้:
- การเปลี่ยนผ่านของประเทศหลังคอมมิวนิสต์: เขาโต้แย้งว่ามีทฤษฎีที่สามารถนำทางสังคมสังคมนิยมไปสู่ทุนนิยมได้ โดยการจัดประชุมวิชาการในวอชิงตัน ดี.ซี. และเวียนนา เพื่อหารือเกี่ยวกับพัฒนาการทางเศรษฐกิจและการเมือง
- โลกาภิวัตน์ทางวิชาการ (Academic Globalization): เขาผลักดันการใช้เครือข่ายอินเทอร์เน็ตเพื่อให้เหล่านักวิชาการทั่วโลกสามารถร่วมมือกันด้านการศึกษาและการวิจัยได้อย่างไร้พรมแดน
- วิกฤตคอมพิวเตอร์ Y2K: ในช่วงปี 1997-2000 เขาใช้ปัญหา Y2K เป็นกรณีศึกษาเพื่อทดสอบทฤษฎีทางสังคมศาสตร์ผ่านการวิจัยแบบเปรียบเทียบก่อนและหลังเกิดเหตุการณ์
ข้อเท็จจริงสำคัญ
- ตำแหน่งปัจจุบัน: ศาสตราจารย์และผู้อำนวยการโครงการวิจัยด้านการเรียนรู้ทางสังคมและองค์กรที่ George Washington University
- รางวัลเกียรติยศ: ได้รับเหรียญทอง Wiener Gold Medal จาก American Society for Cybernetics ในปี 2007
- สมาชิกภาพ: ได้รับเลือกเป็นสมาชิกของ International Academy for Systems and Cybernetic Sciences ในปี 2010
- ผลงานเด่น: บรรณาธิการหนังสือ A Science of Goal Formulation (1991) และ New Horizons for Second-Order Cybernetics (2018)
| หัวข้อ | รายละเอียด |
|---|---|
| การศึกษา | วิศวกรรมศาสตร์, รัฐศาสตร์ และปริญญาเอกด้านการสื่อสาร (University of Illinois) |
| ความเชี่ยวชาญหลัก | ไซเบอร์เนติกส์, ทฤษฎีระบบ, ปรัชญาวิทยาศาสตร์ และการจัดการ |
| ผลงานด้านสังคม | ส่งเสริมการวางแผนเชิงกลยุทธ์แบบมีส่วนร่วม (Participatory Strategic Planning) |
| ความสำเร็จทางวิชาการ | อดีตประธาน American Society for Cybernetics (ASC) |
คำถามที่พบบ่อย
Stuart A. Umpleby เชี่ยวชาญด้านใดเป็นพิเศษ?
เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับสูงในด้านไซเบอร์เนติกส์ (Cybernetics) และทฤษฎีระบบ (Systems Theory) โดยเน้นการประยุกต์ใช้ในด้านการจัดการองค์กรและปรัชญาวิทยาศาสตร์
ไซเบอร์เนติกส์ลำดับที่สอง (Second-order Cybernetics) คืออะไรในมุมมองของเขา?
คือการพัฒนาไซเบอร์เนติกส์ที่ไม่ได้มองแค่ระบบที่ถูกสังเกต แต่รวมเอาตัวผู้สังเกตเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของระบบด้วย ซึ่ง Umpleby ได้ร่วมผลักดันให้เป็นไซเบอร์เนติกส์ทางชีวภาพและสังคม
เขามีส่วนช่วยในการเปลี่ยนผ่านของประเทศหลังคอมมิวนิสต์อย่างไร?
เขาได้จัดประชุมวิชาการเพื่อนำเสนอทฤษฎีการพัฒนาทางเศรษฐกิจและสังคม เพื่อเป็นแนวทางให้ประเทศที่เคยเป็นสังคมนิยมสามารถเปลี่ยนผ่านสู่ระบบทุนนิยมได้อย่างมีประสิทธิภาพ
แนวคิดเรื่องโลกาภิวัตน์ทางวิชาการของเขาคืออะไร?
คือการใช้เทคโนโลยีอินเทอร์เน็ตเป็นเครื่องมือให้นักวิชาการจากต่างประเทศสามารถทำงานร่วมกัน ทำวิจัย และแลกเปลี่ยนความรู้ด้านการศึกษาร่วมกันได้โดยไม่มีข้อจำกัดด้านสถานที่
ทำไมเขาถึงเชื่อว่า 'วิธีการ' สำคัญกว่า 'ทฤษฎี' ในการจัดการ?
เพราะผู้บริหารไม่ได้เป็นเพียงผู้สังเกตการณ์จากภายนอก แต่เป็นส่วนหนึ่งของระบบที่ตนเองกำลังบริหารจัดการ ดังนั้นการใช้แนวทางปฏิบัติหรือวิธีการที่ปรับเปลี่ยนได้จึงมีประสิทธิภาพมากกว่าการยึดติดกับทฤษฎีที่ตายตัว