คำว่า " อภิเษยะ " เป็นคำภาษาสันสกฤต ซึ่งร่วมกับสัมบันธัมและประโยชนะเป็นหนึ่งในสามแนวคิดพื้นฐานของศาสนาเกาฑิยะไวษ ณวะ หมายถึงวิธีการบรรลุเป้าหมายสูงสุด คือ การอุทิศ ตนรับใช้ในขั้นปฏิบัติสัทธนะ-ภักติอภิเษยะคือสิ่งที่บุคคลต้องพัฒนาเพื่อให้บรรลุเป้าหมายสูงสุด นั่นคือเปรมหรือความรักอันบริสุทธิ์ต่อพระกฤษณะซึ่งถือเป็นความสำเร็จสูงสุดของ ประ โยชนะ

แนวคิดเรื่องสัมบันธะอภิเษยะและประโยชนะได้รับการอธิบายไว้ในงานเขียนของนักศาสนศาสตร์ เช่นรูปะ โกสวามีและรัฆุนธะ ดาสะ โกสวามีอภิเษยะคือสัทธนะการปฏิบัติทางจิตวิญญาณที่มนุษย์กระทำหลังจากที่เขารู้แจ้ง ถึง สัมบันธะ ซึ่ง เป็นความสัมพันธ์ดั้งเดิมกับพระกฤษณะอภิเษยะ เป็นกิจกรรมที่มุ่งหมายเพื่อพบกับพระกฤษณะ เป็นการรับใช้พระกฤษณะอย่างบริสุทธิ์และไม่เห็นแก่ตัว ซึ่งเป็นหนทางหนึ่งในการทำความเข้าใจความสัมพันธ์แห่งความรักอันเป็นนิรันดร์ระหว่าง พระกฤษณะกับชีวะ ที่เล็กที่สุด

ความสัมพันธ์อันเป็นนิรันดร์ระหว่างชีวะกับพระกฤษณะนั้นได้รับการอธิบายไว้ในวรรณคดีเวท ข้อมูลเกี่ยวกับความสัมพันธ์เหล่านี้เรียกว่าสัมพันธะการเข้าใจความสัมพันธ์เหล่านี้และผลที่ตามมาบนพื้นฐานของความเข้าใจนี้เรียกว่าอภิเธยะการเข้าถึงเปรมหรือความรักอันบริสุทธิ์ต่อพระกฤษณะและการกลับคืนสู่โลกแห่งจิตวิญญาณสังคมของพระกฤษณะและผู้บริวารของพระองค์ คือเป้าหมายสูงสุดของชีวิต ซึ่งเรียกว่า ปราโยชนะ

• พระอภิธยะใน “ชัยธัญญะจาริทัมฤต”