เคานต์อดัม กูรอฟสกี (10 กันยายน 1805 ที่เมืองรัสโซซิเซใกล้เมืองคาลิซประเทศโปแลนด์ – 4 พฤษภาคม 1866 ที่กรุงวอชิงตัน ดี.ซี.) เป็นนักเขียนชาวโปแลนด์ที่เกิดในโปแลนด์และอพยพไปอยู่ที่สหรัฐอเมริกาในปี 1849

กูรอฟสกีเป็นบุตรชายของเคานต์ วลาดิสลาฟ กูรอฟสกี ผู้ชื่นชมทาเดอุส โคสซิอุ สโกอย่างมาก หลังจากถูกไล่ออกจากโรงเรียนมัธยมในวอร์ซอและคาลิชในปี 1818 และอีกครั้งในปี 1819 เนื่องจากการประท้วงปฏิวัติ กูรอฟสกีหนุ่มจึงศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยต่างๆ ของเยอรมนี^{[ 1 ]}เขาศึกษากับเฮเกลที่มหาวิทยาลัยเบอร์ลินและได้รับปริญญาจากมหาวิทยาลัยไฮเดลเบิร์ก^{[ 2 ]}

เมื่อกลับมายังวอร์ซอในปี 1825 เขาได้เข้าร่วมกับกลุ่มผู้ต่อต้านอิทธิพลของรัสเซีย และด้วยเหตุนี้จึงถูกจำคุกหลายครั้ง เขาเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการจัดตั้งการลุกฮือในเดือนพฤศจิกายนปี 1830 ซึ่งต่อมาเขาก็ได้เข้าร่วมด้วย เมื่อการลุกฮือถูกปราบปราม กูรอฟสกี้สูญเสียทรัพย์สินส่วนใหญ่และหลบหนีไปยังฝรั่งเศส ซึ่งเขาอาศัยอยู่ที่นั่นเป็นเวลาหลายปี^{[ 1 ]}ขณะอยู่ที่นั่น เขาได้เข้าร่วมกับกลุ่มแซงต์-ซิโมเนียน [ ^{3 ] และ}รับเอาทัศนะหลายอย่างของชาร์ลส์ ฟูริเยร์มาใช้ เขาช่วยก่อตั้งสมาคมประชาธิปไตยโปแลนด์ (TDP) ในปารีส ในระหว่างนั้น ทรัพย์สินที่เหลือของเขาถูกยึด และเขาถูกตัดสินประหารชีวิต^{[ 1 ]}

กูรอฟสกีเปลี่ยนใจอย่างสิ้นเชิงในเรื่องชาตินิยมโปแลนด์ และวิงวอนขออภัยโทษจากทางการซาร์อย่างสุดซึ้ง นอร์แมน เดวีส์ เขียนว่า "...เขาเห็นว่าระบอบเผด็จการรัสเซียเป็นเครื่องมือที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการพัฒนาสังคมและวัฒนธรรม เขาประณามลัทธิปัจเจกนิยมที่หยิ่งผยองและไม่ใส่ใจของขุนนางโปแลนด์อย่างรุนแรง และแสดงให้เห็นถึงความจริงใจของเขาด้วยการแจ้งความเพื่อนบ้านที่ไม่พอใจต่อตำรวจซาร์ เขายังยื่นบันทึกข้อเสนอเกี่ยวกับการปฏิรูปการศึกษา ซึ่งเสนอให้เปลี่ยนภาษาโปแลนด์ ซึ่งเป็น 'ภาษาถิ่นที่เสื่อมโทรมของรัสเซีย' ในโรงเรียนโปแลนด์ด้วยภาษาสลาฟโบราณ"

Gurowski แต่งงานกับ Theresa de Zbijewska ในปี พ.ศ. 2360 พวกเขามีลูกสองคน Theresa เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2375 ^{[ 3 ]}

ในปี ค.ศ. 1835 กูรอฟสกีตีพิมพ์ผลงานชื่อLa vérité sur la Russieซึ่งเขาสนับสนุนการรวมกลุ่มของเผ่าพันธุ์สลาฟ ต่างๆ หนังสือเล่มนี้ได้รับการยอมรับจากรัฐบาลรัสเซีย กูรอฟสกีจึงถูกเรียกตัวกลับ และถึงแม้ว่าทรัพย์สินของเขาจะไม่ได้รับการคืน แต่เขาก็ได้รับการว่าจ้างให้ทำงานในราชการ ในปี ค.ศ. 1843 มาร์กีส์ เดอ คูสตินคนรักของอิกนาซี น้องชายของกูรอฟสกี ได้ตีพิมพ์La Russie en 1839ซึ่งเป็นบันทึกการเดินทางเชิงโต้แย้งที่เน้นเรื่องจักรวรรดิรัสเซีย ในปี ค.ศ. 1844 เมื่อพบว่าเขามีศัตรูที่มีอำนาจมากมายในราชสำนัก กูรอฟสกีจึงแอบเดินทางไปยังเบอร์ลินและจากนั้นไปยังไฮเดลเบิร์ก ที่นี่เขาอุทิศตนให้กับการศึกษา และเป็นอาจารย์สอนวิชา เศรษฐศาสตร์การเมืองที่มหาวิทยาลัยเบิร์น ประเทศ สวิตเซอร์แลนด์ เป็นเวลาสองปีจากนั้นเขาก็เดินทางไปยังอิตาลี^{[ 1 ]}

ในปี พ.ศ. 2392 กูรอฟสกี้เดินทางไปยังสหรัฐอเมริกา ที่นั่นเขาได้มีส่วนร่วมในกิจกรรมทางวรรณกรรมและสนใจการเมืองอเมริกันอย่างมาก^{[ 1 ]}เขาเขียนบทความให้กับสารานุกรมอเมริกันและทำงานในกองบรรณาธิการของนิวยอร์กทริบูนในช่วงสงครามไครเมียเขาเข้าข้างรัสเซีย และบทบรรณาธิการและจุลสารของเขามีอิทธิพลอย่างมากต่อความคิดเห็นสาธารณะของชาวอเมริกันที่สนับสนุนรัสเซีย เขาต่อต้านการเป็นทาสอย่างรุนแรง^{[ 3 ]}

ในช่วงก่อนพิธีสาบานตนเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีของลินคอล์นกูรอฟสกี้ได้พบกับพรรครีพับลิกันฝ่ายสหภาพในวอชิงตันซึ่งเป็นผู้แทนในการประชุมสันติภาพ โดยเตือนพวกเขาถึงแผนการแบ่งแยกดินแดนเพื่อขัดขวางคณะผู้เลือกตั้ง และความตั้งใจของฝ่ายใต้ที่จะยุยงให้เกิดการยึดอำนาจรัฐบาลไม่ว่าจะเป็นในขณะที่มีการนับคะแนนเสียงเลือกตั้งหรือในวันที่ 4 มีนาคม ซึ่งเป็นวันเข้ารับตำแหน่ง^{[ 4 ]}

ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2404 ถึง พ.ศ. 2406 เขาเป็นนักแปลในกระทรวงการต่างประเทศที่วอชิงตัน ดี.ซี. โดยมีความเชี่ยวชาญแปดภาษา^{[ 1 ]} ในปี พ.ศ. 2405 เขาได้ตีพิมพ์ ไดอารี่เล่มแรกจากทั้งหมดสามเล่มซึ่งประกอบด้วยบุคคลสามประเภท ได้แก่ คำชม ความเห็นครึ่งๆ กลางๆ และคำตำหนิ ประธานาธิบดีอับราฮัม ลินคอล์น สมควรได้รับคำชม เช่นเดียวกับเอ็ดวิน เอ็ม. สแตนตันและกวีวอลต์ วิทแมนแต่โดยทั่วไปแล้ว กูรอฟสกี้วิพากษ์วิจารณ์เจ้าหน้าที่ในรัฐบาลลินคอล์นอย่างรุนแรง^{[ 3 ]}

วิลเลียม โอคอนเนอร์ ผู้แปลเอกสารบางส่วนของเคานต์เป็นภาษาอังกฤษ บรรยายถึงเขาว่าเป็น "คนบ้าที่มีช่วงเวลาที่สติสัมปชัญญะดี" วิทแมนเขียนว่า "เขารู้ทุกอย่าง บ่นพึมพำ และตำหนิทุกคน—แต่ก็สุภาพกับฉันเสมอ" ^{[ 5 ]}

เคานต์กูรอฟสกี้เสียชีวิตในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2309 และถูกฝังที่สุสานรัฐสภาวิทแมนถือว่าเคานต์ผู้มีอารมณ์ฉุนเฉียวเป็นเพื่อนและเข้าร่วมงานศพของเขา “งานศพของเขาเรียบง่ายแต่น่าประทับใจมาก—พวกหัวรุนแรงตัวใหญ่ๆ มากันหมด” วิทแมนเขียน^{[ 5 ]}

• La อารยธรรม et la Russie (เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก, 1840)
• Russland und die Civilization (Übersetzer: Alvensleben) (ไลพ์ซิก, 1841)
• Pensées sur l'avenir des Polonais (เบอร์ลิน, 1841)
• Aus meinem Gedankenbuche (เบรสเลา, 1843)
• Eine Tour durch Belgien (ไฮเดลเบิร์ก, 1845)
• ความประทับใจและของที่ระลึก (โลซาน, 1846)
• Die letzten Ereignisse in den drei Theilen des alten Polen (เหตุการณ์ล่าสุดในสามส่วนของโปแลนด์เก่า; มิวนิก, 1846)
• เลอ ปานสลาวิสม์ (ฟลอเรนซ์, 1848)
• รัสเซียในแบบที่เป็นอยู่ (นิวยอร์ก, 1854)
• ปัญหาตุรกี (1854)
• ปีแห่งสงคราม (1855)
• อเมริกาและยุโรป (1857)
• การเป็นทาสในประวัติศาสตร์ (1860)
• บันทึกประจำวันของฉันบันทึกเกี่ยวกับสงครามกลางเมือง (3 เล่ม, 1862–66)

• ผลงานของ Adam Gurowskiที่Project Gutenberg
• Fischer, LeRoy H. (ธันวาคม 1949). "Lincoln's Gadfly — Adam Gurowski" (PDF) . Mississippi Valley Historical Review . 36 (3): 415– 434. doi : 10.2307/1893015 . JSTOR  1893015.เก็บถาวรจากต้นฉบับ(PDF)เมื่อวันที่ 25 เมษายน 2012. สืบค้นเมื่อ 27 มกราคม 2012 .
• "ห้องนิรภัยที่ Pfaff's: de Gurowski, Adam Count"มหาวิทยาลัย Lehigh เก็บถาวรจากต้นฉบับ เมื่อ วันที่ 6 กรกฎาคม 2010 สืบค้นเมื่อ27 มกราคม 2012ชีวประวัติพร้อมภาพเหมือน