ภาษา อัมเบเลา ( ภาษา อินโดนีเซีย: Bahasa Ambelau ) เป็นภาษาออสโตรเนเซียนในปี พ.ศ. 2532 มีผู้พูดภาษานี้ประมาณ 5,700 คนโดยมากกว่า 5,000 คนอาศัยอยู่บนเกาะอัมเบเลา ( ภาษาอินโดนีเซีย: Pulau Ambelau ) ของ อินโดนีเซียและส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านวาเอ ตาวา บนเกาะบูรู ( ภาษาอินโดนีเซีย: Pulau Buru ) ที่อยู่ใกล้เคียง ^{[ 3 ]}

ภาษานี้จัดอยู่ในกลุ่มภาษามาลายู-โพลินีเซีย สาขา มาลุกูตอนกลางตามประเพณี การจัดประเภทล่าสุดจัดให้อยู่ในกลุ่มภาษาซูลา-บูรู^{[ 2 ]}แม้ว่าเกาะอัมเบเลาจะอยู่ห่างจากเกาะบูรู (ประชากร 135,000 คน) ที่ใหญ่กว่ามากเพียง 20 กิโลเมตร แต่ภาษาอัมเบเลาก็ค่อนข้างแตกต่าง จากภาษาและสำเนียงทั้งหมดของเกาะบูรู การอนุรักษ์ภาษานี้ยังไม่ได้รับผลกระทบจากข้อเท็จจริงที่ว่าชาวอัมเบเลาประกอบขึ้นเพียงครึ่งหนึ่งของประชากรบนเกาะอัมเบเลา และการสื่อสารกับ ชาว บูกิสและชาวชวาซึ่งประกอบขึ้นเป็นอีกครึ่งหนึ่งมักเกิดขึ้นในภาษาทางการของประเทศคือภาษาอินโดนีเซีย ภาษาอัมเบเลาไม่มีความแตกต่างทางสำเนียง ดังนั้นชุมชนอัมเบเลาบนเกาะบูรูจึงพูดภาษาเดียวกันกับที่ใช้บนเกาะอัมเบเลา ภาษานี้ไม่มีระบบการเขียน^{[ 3 ] [ 4 ]} 

การศึกษาภาษาแอมเบลาวที่ละเอียดที่สุดดำเนินการในช่วงทศวรรษ 1980 โดย Charles E. Grimes และ Barbara Dix Grimes ซึ่งเป็นมิชชันนารีและนักชาติพันธุ์วิทยาชาวออสเตรเลีย สมาชิกที่กระตือรือร้นของSIL International (ไม่ควรสับสนกับ Joseph E. Grimes และ Barbara F. Grimes พ่อแม่ของ Charles ซึ่งเป็นนักชาติพันธุ์วิทยาชาวออสเตรเลียเช่นกัน) ^{[ 5 ] [ 6 ] [ 7 ]}