อาร์มานด์ เจมส์ ควิก (ค.ศ. 1894 – 26 มกราคม ค.ศ. 1978) เป็นนักโลหิตวิทยา ชาวอเมริกัน และผู้เชี่ยวชาญด้านการแข็งตัวของเลือดซึ่งเป็นผู้พัฒนาการทดสอบเวลาโปรทรอมบิน (Prothrombin Time Test) เป็นครั้งแรก

ควิกเกิดที่เมืองเทเรซา รัฐวิสคอนซินในปี ค.ศ. 1894 เป็นบุตรชายของพ่อค้าขายฮาร์ดแวร์และแม่บ้าน เมื่ออายุได้ 5 ขวบ ควิกป่วยเป็นโรคพ็อตต์พ่อของเขาเสียชีวิตด้วยวัณโรคในเวลาต่อมา และแม่ของเขาเปิดร้านตัดเย็บเสื้อผ้าในบ้านขณะที่สอนลูกชายของเธอ^{[ 1 ]}

ควิกสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยวิสคอนซินในปี พ.ศ. 2461 ได้รับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยอิลลินอยส์ในปี พ.ศ. 2465 และปริญญาแพทยศาสตรบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยคอร์เนลล์ในปี พ.ศ. 2461 ^{[ 1 ]}

ควิกเริ่มทำการวิจัยที่คอร์เนลล์และโรงพยาบาลฟิฟธ์อเวนิวในนครนิวยอร์ก^{[ 2 ]}ขณะอยู่ที่โรงพยาบาล เขาได้พัฒนาการ ทดสอบ เวลาโปรทรอมบิน ( หรือที่รู้จักกันในชื่อการทดสอบควิก) ซึ่งใช้ในการควบคุมยาต้านการแข็งตัวของเลือด นอกจากนี้เขายังพัฒนาการทดสอบเวลาการบริโภคโปรทรอมบิน ซึ่งมีประโยชน์ในการวินิจฉัยโรคฮีโมฟีเลีย^{[ 1 ]}

ต่อมาเขาย้ายไปมิลวอกีและเข้าร่วมคณะที่มหาวิทยาลัยมาร์เกตต์ (ปัจจุบันคือวิทยาลัยแพทยศาสตร์แห่งวิสคอนซิน) ^{[ 1 ]}โดยดำรงตำแหน่งรองศาสตราจารย์ด้านเภสัชวิทยาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2478 ^{[ 3 ]}เขาเป็นประธานภาควิชาชีวเคมีตั้งแต่ปี พ.ศ. 2487 จนถึงปี พ.ศ. 2507 ^{[ 4 ]}

ในปี พ.ศ. 2487 ควิกได้รับเหรียญทองจากสมาคมแพทย์อเมริกัน^{[ 5 ] : 763–4}ในปี พ.ศ. 2493 สมาคมแพทย์แห่งรัฐวิสคอนซินได้มอบรางวัลสภาให้แก่เขาสำหรับ "ความสำเร็จในวิทยาศาสตร์และศิลปะแห่งการแพทย์และการผ่าตัด" ^{[ 6 ]}เขาได้รับรางวัลการแพทย์สมัยใหม่ในปี พ.ศ. 2497 ^{[ 5 ] : 764}

ควิกแต่งงานกับมาร์กาเร็ต คอลล์ และพวกเขามีลูกสาวชื่อเอดิธ เขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2521 ขณะอายุ 83 ปี^{[ 1 ] [ 7 ]}

วิทยาลัยแพทยศาสตร์แห่งวิสคอนซินตั้งชื่อรางวัลตามชื่อของควิก ซึ่ง "มอบให้เพื่อเป็นเกียรติแก่นักศึกษาอาวุโสที่คณะวิชาชีวเคมีเห็นว่าได้แสดงให้เห็นถึงความเป็นเลิศทางวิชาการในสาขาชีวเคมีและการวิจัย พร้อมทั้งอุทิศตนเพื่อการวิจัยทางการแพทย์ในอนาคต" ^{[ 4 ]}

เฮเลน เพย์ลิง ไรท์กล่าวถึงควิกว่าเป็น "ผู้มีชื่อเสียง" ในบทวิจารณ์หนังสือเรื่องโรคเลือดออก ของเขาในปี 1957 ^{[ 8 ]}ในบทวิจารณ์หนังสือเรื่องปัญหาเลือดออกในเวชศาสตร์คลินิก ของเขาในปี 1970 เอ็มซีจี อิสราเอลส์เขียนว่า "ไม่มีใครทำอะไรได้มากกว่านี้เพื่อพัฒนาการวิเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์ของปัญหาทางคลินิกที่เกี่ยวข้องกับการตกเลือดมากเกินไป" ^{[ 9 ]}