De bene esseเป็นศัพท์ทางกฎหมายภาษาละตินหมายถึง ความเป็นอยู่ที่ดีสามารถใช้อ้างถึงการกระทำต่างๆ ที่มีเงื่อนไข เป็นการชั่วคราว หรือเป็นการคาดการณ์ล่วงหน้าได้

วลี "De bene esse"ถูกนำมาใช้ในกฎหมายอังกฤษมานานหลายร้อยปีแล้ว ตัวอย่างเช่น ในหนังสือEquity Cases Abridged (1744) วลีนี้ถูกใช้เพื่ออธิบายคำให้การของพยานก่อนการพิจารณาคดีในศาลชานเซอรี :

หลังจากมีการยื่นฟ้องในคดีใด ๆ ศาลจะสั่งให้สอบปากคำพยานเหล่านั้นอีกครั้ง เมื่อมีคำ ให้การเป็นลายลักษณ์อักษร หากพยานคนใดมีอายุมากหรืออ่อนแอ ป่วย หรือกำลังจะเดินทางออกนอกประเทศ ทำให้ฝ่ายที่เกี่ยวข้องเสี่ยงต่อการสูญเสียพยานหลักฐานซึ่งจะทำให้คำให้การของพยานเหล่านั้นมีผลบังคับใช้เฉพาะในคดีนั้นเท่านั้น และมีผลกับคู่ความในคดีนั้นด้วย แต่หากปรากฏว่าพยานเหล่านั้นอาจได้รับการสอบปากคำอย่างเป็นทางการในภายหลัง คำให้การดังกล่าวจะไม่ถูกนำมาใช้^{[ 1 ]}

ในคดีR v Mirza (2004) ลอร์ดฮอบเฮาส์แห่งวูดโบโรห์ได้ใช้คำนี้เพื่ออ้างถึงหลักฐานที่ศาลรับไว้เป็นการชั่วคราวเพื่อประเมินความสามารถ ในการรับฟังได้ :

เว้นแต่ในกรณีพิเศษ ผู้พิพากษาในศาลชั้นต้นจะพิจารณา บันทึก หรือจดหมาย ของคณะลูกขุนเสมอ และหากมีการอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ก็ จะพิจารณาด้วย ( ตาม หลักกฎหมายคือde bene esse – กล่าว คือพิจารณาตามมูลค่าที่แท้จริง ) โดยปกติแล้ว การมีอยู่และลักษณะของบันทึกหรือจดหมายดังกล่าวจะถูกเปิดเผยต่อ ทนายความของคู่กรณีและจะมีการเชิญชวนให้ยื่นคำชี้แจงเกี่ยวกับความสำคัญของบันทึกหรือจดหมายนั้น และ/หรือมีการตอบกลับ^{[ 2 ]}

ในบริบทของกฎหมายอเมริกันกระบวนการde bene esseคือกระบวนการที่ “ดำเนินการฝ่ายเดียวหรือเป็นการชั่วคราวและถือว่าดำเนินการเสร็จสิ้นแล้วในขณะนี้” ^{[ 3 ]}การให้การที่ใช้หรือตั้งใจจะใช้แทนคำให้การสดของพยานในศาลเรียกว่าการให้การde bene esse ^{[ 4 ]}

ในอดีต การปรากฏตัวเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ (appearance de bene esse)เป็นการปรากฏตัวพิเศษที่ทำขึ้นเพื่อโต้แย้งเขตอำนาจศาลโดยเฉพาะ^{[ 5 ]}ขั้นตอนนี้ถูกยกเลิกไปนานแล้วในเขตอำนาจศาลส่วนใหญ่ หากไม่ใช่ทั้งหมด โดยอนุญาตให้มีการคัดค้านเขตอำนาจศาลได้โดยการยื่นคำร้องหรือตั้งเป็นข้อแก้ตัว เชิงบวก ในคำให้ การตอบโต้ (คำตอบต่อคำฟ้อง) ในศาลรัฐบาลกลาง ขั้นตอนนี้ถูกยกเลิกโดยการนำกฎระเบียบวิธีพิจารณาความแพ่งของรัฐบาลกลางมาใช้^{[ 6 ]}และในเพนซิลเวเนียโดยการแก้ไขกฎระเบียบวิธีพิจารณาความแพ่งของรัฐในปี 1965 ^{[ 7 ]}ขั้นตอนนี้ได้รับการอ้างถึงโดยพลเมืองอธิปไตย

ในกฎหมายแคนาดา การรับพยานหลักฐานจากคณะลูกขุนในระดับศาลจังหวัด โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการรับฟังคำให้การด้วยวาจาของผู้อาวุโส [ชนพื้นเมือง] หรือที่รู้จักกันดีในชื่อ “ พิธีสารของผู้อาวุโส ” จะต้องมีการร้องขอเป็นพิเศษและจะยอมรับได้ก็ต่อเมื่อศาลที่พิจารณาคดีอนุมัติโดยการออก “คำสั่งพิธีสารของผู้อาวุโส” ^{[ 8 ]}พยานหลักฐานที่ให้ภายใต้คำสั่งดังกล่าวอาจรวมถึงเรื่องเล่าและประวัติศาสตร์ปากเปล่า หลักฐานเชิงสาธิต (พิธีกรรม การเต้นรำ กลอง เพลง เครื่องแต่งกาย) และประเพณีดั้งเดิมอื่นๆ ที่ผู้อาวุโสอาจใช้เพื่อแบ่งปันความรู้และเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับคดี^{[ 9 ]}พยานหลักฐานทั้งหมดดังกล่าวจะต้องรับฟังด้วยเจตนาที่ดีตัวอย่างเช่น ดูRestoule et. al. v. Ontario (ศาลหมายเลข C-3512-14) และRestoule v. Canada (ศาลหมายเลข C-3512-14A)