ชั้นหินปูนบลิสเวิร์ธ ( Blisworth Limestone Formation)เป็นชั้นหินทางธรณีวิทยาที่ประกอบด้วยหินปูน เป็นหลัก ซึ่งสะสมตัวในช่วง ยุคบาโท เนียน (Bathonian ) ของยุคจูราสสิกตอนกลางพบใน สันเขาจูราส สิก (Jurassic ridge) ซึ่งทอดยาวไปทางเหนือและใต้ผ่านประเทศอังกฤษชั้นหินนี้ถูกวางตัวลงในบริเวณน้ำตื้นของทะเลจูราสสิก และเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มหินโอไลต์ขนาดใหญ่ (Great Oolite Group ) ที่มีการกำหนดขอบเขตไว้กว้างกว่า ก่อนหน้านี้เคยรู้จักกันในชื่อหินปูนโอไลต์ขนาดใหญ่ (Great Oolite Limestone ) หินปูน ขาว (White Limestone) และชั้นหินปูนสนิตเตอร์บี (Snitterby Limestone Formation) เป็นชั้นหินที่เทียบเท่ากับ ชั้นหินปูนขาวในแนวราบ ^{[ 1 ]}จากสันเขาจูราสสิก ชั้นหินนี้ทอดยาวไปทางตะวันออกใต้ชั้นหินที่สะสมตัวในภายหลัง และในศัพท์เฉพาะของทะเลเหนือ ชั้นหินนี้เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มหินเวสต์โซล (West Sole Group) (แคเมอรอน หน้า 74)

หินปูนบลิสเวิร์ธตั้งอยู่เหนือชั้นหินตะกอนยุคปากแม่น้ำตอนบน ชั้นหินตะกอนยุคปากแม่น้ำตอนบนก่อตัวขึ้นใกล้ชายฝั่งซึ่งมีแม่น้ำไหลมาจากเกาะลอนดอน-บราบันต์แผ่นดินทรุดตัวลงเล็กน้อยเมื่อเทียบกับระดับน้ำทะเล ทำให้บริเวณดังกล่าวอยู่ห่างจากชายฝั่งออกไปเล็กน้อย ในทะเลที่ร้อนและตื้น น้ำระเหยไปบางส่วน ทำให้แคลเซียมคาร์บอเนต (CaCO₃) ที่ละลายอยู่ลงบนแกนกลางขนาดเล็ก ก่อตัวเป็นทรงกลมขนาดเล็กซึ่งรวมกันแล้วมีลักษณะคล้ายไข่ปลาแข็ง ซึ่งประกอบด้วยไข่ จึงเป็นที่มาของชื่อ โอโอไลต์ (oölite) กระบวนการนี้ยังคงดำเนินต่อไปในทะเลนอกชายฝั่งบาฮามาส (Kirkaldy หน้า 59) ส่วนใหญ่ยังประกอบด้วยเปลือกหอยทะเล โดยเฉพาะหอยนางรม ต่อมา บริเวณดังกล่าวจมอยู่ใต้น้ำไม่ลึกมากนัก ทำให้ดินเหนียวบลิสเวิร์ธที่อยู่ด้านบนถูกสะสมตัวในสภาพน้ำกร่อย (Gallois หน้า 20)

ชั้นหินนี้รู้จักกันในชื่อหินปูนบลิสเวิร์ธ (Blisworth Limestone) เพราะมีการศึกษาครั้งแรกที่บลิสเวิร์ธในนอร์ ทแธมป์ ตัน เชียร์ ในระหว่างการขุดอุโมงค์บลิสเวิร์ธ ซึ่งปัจจุบันเรียกว่าคลอง แก รนด์ยูเนียน (Grand Union Canal ) อุโมงค์นี้เปิดใช้งานในที่สุดในปี 1805

หินปูนบลิสเวิร์ธ (Blisworth limestone) เป็นชั้นหินปูนที่โดยทั่วไปแล้วบางแต่กระจายตัวเป็นบริเวณกว้างในภาคตะวันออกของอังกฤษ ความหนาของหินปูนจะเพิ่มขึ้นเมื่อเคลื่อนตัวลงใต้จากทางเหนือของลินคอล์นเชียร์ (Lincolnshire) หรือไปทางตะวันตกจากนอร์ฟอล์ก (Norfolk) ใน เขต คิงส์ลินน์ (King's Lynn ) เป็นหินปูนโอโอไลต์ที่มีเปลือกหอยปนอยู่ หนา 1 ถึง 2 เมตร ที่วิกเกนฮอลล์ (Wiggenhall) อยู่ต่ำกว่าระดับน้ำทะเลปานกลาง (OD) ประมาณ 190 เมตร และที่ไทดด์ เซนต์แมรี (Tydd St Mary) ประมาณ 140 เมตร (กัลลัวส์) ที่บอร์น (Bourne) ลินคอล์น เชียร์ (Lincolnshire) บริเวณขอบด้านตะวันออกของสันเขาจูราสสิก (Jurassic ridge) อยู่ต่ำกว่าระดับน้ำทะเลปานกลางประมาณ 15 เมตร (แผนที่ BGS แผ่นที่ 144) หินปูนชนิดนี้ปรากฏให้เห็นบนพื้นผิวบริเวณหุบเขาของแม่น้ำอีสต์เกลน (East Glen) และเวสต์เกลน (West Glen) (ลินคอล์นเชียร์ ) ซึ่งมีความหนา 2.4 ถึง 4.8 เมตร (แผนที่ BGS แผ่นที่ 143) การปรากฏของหินปูนชนิดนี้ยังคงต่อเนื่องไปทางใต้ในลักษณะที่สัมพันธ์กับสันเขาจูราสสิก ทางตะวันตกของปีเตอร์โบโรห์ (Peterborough ) (แผนที่ BGS แผ่นที่ 157) บริเวณรอบเมืองทาวเซสเตอร์ (Towcester)มีความหนาถึง 9 เมตร (เฮนส์และฮอร์ตัน หน้า 85)

หินปูนบลิสเวิร์ธถูกนำมาใช้เป็นวัสดุก่อสร้าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในรูปของก้อนหินลิลฟอร์ดฮอลล์ในนอร์ทแธมป์ตันเชียร์ก็สร้างจากหินปูนบลิสเวิร์ธ เช่นกัน

• รายชื่อประเภทของหินปูน

52°10′16″N 0°57′14″W / 52.171°N 0.954°W / 52.171; -0.954