The Bout One Project was an operation undertaken during the Korean War by the U.S. Air Force to train South Korean pilots to fly F-51 Mustang fighters.

On June 27, 1950, as part of the project, a special unit was formed in Japan under Major Dean Hess, with the objective of training selected South Korean pilots to fly the F-51. Some of the Korean pilots were veterans of the Japanese Army and Naval air forces during World War II. On July 2, the unit was transferred to Daegu Air Base, South Korea. After transfer, the unit was redesignated as 51st Provisional Fighter Squadron of the Republic of Korea Air Force, but remained under U.S. Air Force command, as the Koreans were not deemed prepared to operate their new aircraft effectively. Nevertheless, given the desperate situation on the ground, the 51st Squadron was committed to combat a day after their arrival, to support the U.S. 24th Infantry Division fighting near Daejon.

The combat operations revealed a number of problems. Major Hess felt that, although enthusiastic, South Korean pilots were not ready to operate F-51's effectively. Within two weeks' operation, two fighters were lost to ground fire. Because most Korean pilots did not speak English, there were problems in coordinating air operations with U.S. Army and Air Force. At the same time, because most South Korean Army officers did not speak English, they had difficulty requesting air support from U.S. Air Force as well, underlining the need for South Korean aircraft to support South Korean army units.

In late July, U.S. Air Force decided to disband the 51st Provisional Squadron and transfer its aircraft to U.S. Air Force units to be flown by American pilots. This plan was met by loud protest both from the South Korean government and Major Hess and was subsequently rescinded. However, most U.S. personnel were transferred from the 51st to U.S. units, leaving only two pilots (including Major Hess) and 13 ground crewmen.

หลังจากสูญเสียเครื่องบิน F-51 ไปอีกสองลำ พันตรีเฮสส์จึงตัดสินใจว่านักบินชาวเกาหลีจำเป็นต้องได้รับการฝึกฝนเพิ่มเติม ฝูงบินที่ 51 จึงถูกย้ายไปที่ฐานทัพอากาศซาชอน ก่อน จากนั้นจึง ย้ายไป ที่ฐานทัพอากาศชินแฮเพื่อฝึกฝนอย่างเข้มข้นต่อไป พร้อมทั้งเข้าร่วมการรบเป็นครั้งคราวตามแนวแม่น้ำนัคตง ในระหว่าง ยุทธการที่แนวป้องกันปูซานเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม 1950 ฝูงบินที่ 51 ถูกย้ายไปที่แทจอนในเวลานั้น หน่วยนี้มีส่วนร่วมอย่างแข็งขันในการสนับสนุนกองกำลังสหประชาชาติที่ถูกผลักดันถอยกลับไปทางใต้ของเส้นขนานที่ 38 หลังจากการแทรกแซงของกองกำลังจีนในช่วงฤดูหนาวที่ผ่านมา

ในเวลานั้น โครงการบูทวัน (Bout One Project) ถือว่าประสบความสำเร็จ และกองทัพอากาศสหรัฐฯ ตัดสินใจฝึกนักบินและเจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินของกองทัพอากาศสาธารณรัฐเกาหลีเพิ่มเติม และส่งมอบเครื่องบิน F-51 เพิ่มขึ้น ในวันที่ 1 สิงหาคม 1951 โครงการบูทวันถูกยุติอย่างเป็นทางการ เนื่องจากกองทัพอากาศสาธารณรัฐเกาหลีได้รับการพิจารณาว่ามีความสามารถในการปฏิบัติการอย่างอิสระ ในเวลานั้น ผู้รอดชีวิตจากฝูงบินชั่วคราวที่ 51 รวมทั้งเครื่องบินเพิ่มเติมที่สหรัฐฯ จัดหาให้ ได้ถูกรวมเข้าด้วยกันเพื่อจัดตั้งเป็นกองบินขับไล่ที่ 10 ของกองทัพอากาศสาธารณรัฐเกาหลี ภายใต้การบังคับบัญชาของพันเอกคิม ยอง ฮวาน หนึ่งในผู้เข้าร่วมโครงการบูทวันดั้งเดิม ที่ฐานทัพอากาศซาชอน