คำอธิบายแบบจำลอง
พิจารณา ความเสี่ยง iอย่างที่ก่อให้เกิดความสูญเสียแบบสุ่ม โดยมีข้อมูลในอดีตของ การเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนล่าสุด mครั้ง (จัดทำดัชนีโดยj ) เบี้ยประกันภัยสำหรับ ความเสี่ยงที่ iจะต้องถูกกำหนดโดยอิงจากค่าคาดหวังของการเรียกร้องค่าสินไหมทดแทน กำลังมองหาตัวประมาณเชิงเส้นที่ลดค่าความคลาดเคลื่อนกำลังสองเฉลี่ยให้เหลือน้อยที่สุด เขียน
- X สำหรับ การเรียกร้องครั้งที่ jใน ความเสี่ยงครั้งที่ i (เราสมมติว่าการเรียกร้องทั้งหมดสำหรับ ความเสี่ยงครั้งที่ iเป็นอิสระต่อกันและมีการกระจายแบบเดียวกัน )
สำหรับค่าเฉลี่ย
- พารามิเตอร์สำหรับการกระจายความเสี่ยงลำดับที่i![{\displaystyle m(\vartheta )=\operatorname {E} \left[X_{ij}|\Theta _{i}=\vartheta \right]}](https://wikimedia.org/api/rest_v1/media/math/render/svg/8e93ffc728592598aed3dca03b38e3d8a91b1caf)
- ค่าพรีเมียมสำหรับความเสี่ยงลำดับที่i
![{\displaystyle s^{2}(\vartheta )=\operatorname {Var} \left[X_{ij}|\Theta _{i}=\vartheta \right]}](https://wikimedia.org/api/rest_v1/media/math/render/svg/2f9332433a5e057987f5066f77dc23c02e90794d)
![{\displaystyle \sigma ^{2}=\operatorname {E} \left[s^{2}(\vartheta )\right]}](https://wikimedia.org/api/rest_v1/media/math/render/svg/ea4db39345e36665026759e38b8e555d93aa27cc)
![{\displaystyle v^{2}=\operatorname {Var} \left[m(\vartheta )\right]}](https://wikimedia.org/api/rest_v1/media/math/render/svg/073b42dd1170743acb688a79021d203a169b67f8)
หมายเหตุ: และเป็นฟังก์ชันของพารามิเตอร์สุ่ม


แบบจำลองของ Bühlmann คือคำตอบสำหรับปัญหานี้:
![{\displaystyle {\underset {a_{i0},a_{i1},...,a_{im}}{\operatorname {arg\,min} }}\operatorname {E} \left[\left(a_{i0}+\sum _{j=1}^{m}a_{ij}X_{ij}-\Pi \right)^{2}\right]}](https://wikimedia.org/api/rest_v1/media/math/render/svg/d98dbf12cd7f0353b6a5e9b2bebad556e770d52d)
โดยที่เป็นตัวประมาณค่าเบี้ยประกันและarg minแทนค่าพารามิเตอร์ที่ทำให้ค่าของนิพจน์นั้นน้อยที่สุด

โซลูชันแบบจำลอง
วิธีแก้ปัญหาคือ:

ที่ไหน:

เราสามารถตีความผลลัพธ์นี้ได้ว่า ส่วน Z ของเบี้ยประกันภัยนั้นขึ้นอยู่กับข้อมูลที่เรามีเกี่ยวกับความเสี่ยงเฉพาะ และส่วน (1-Z) นั้นขึ้นอยู่กับข้อมูลที่เรามีเกี่ยวกับประชากรทั้งหมด
การพิสูจน์
บทพิสูจน์ต่อไปนี้แตกต่างจากบทพิสูจน์ในเอกสารต้นฉบับเล็กน้อย นอกจากนี้ยังมีความเป็นทั่วไปมากกว่า เนื่องจากพิจารณาตัวประมาณเชิงเส้นทั้งหมด ในขณะที่บทพิสูจน์เดิมพิจารณาเฉพาะตัวประมาณตามการอ้างสิทธิ์เฉลี่ยเท่านั้น[ 2 ]
- บทตั้ง.ปัญหาดังกล่าวสามารถกล่าวได้อีกแบบหนึ่งว่า:
![{\displaystyle f=\mathbb {E} \left[\left(a_{i0}+\sum _{j=1}^{m}a_{ij}X_{ij}-m(\vartheta )\right)^{2}\right]\to \min }](https://wikimedia.org/api/rest_v1/media/math/render/svg/8be9fffcc0f7973c35516392fdc65093bc4445c2)
การพิสูจน์:
![{\displaystyle {\begin{aligned}\mathbb {E} \left[\left(a_{i0}+\sum _{j=1}^{m}a_{ij}X_{ij}-m(\vartheta )\right)^{2}\right]&=\mathbb {E} \left[\left(a_{i0}+\sum _{j=1}^{m}a_{ij}X_{ij}-\Pi \right)^{2}\right]+\mathbb {E} \left[\left(m(\vartheta )-\Pi \right)^{2}\right]-2\mathbb {E} \left[\left(a_{i0}+\sum _{j=1}^{m}a_{ij}X_{ij}-\Pi \right)\left(m(\vartheta )-\Pi \right)\right]\\&=\mathbb {E} \left[\left(a_{i0}+\sum _{j=1}^{m}a_{ij}X_{ij}-\Pi \right)^{2}\right]+\mathbb {E} \left[\left(m(\vartheta )-\Pi \right)^{2}\right]\end{aligned}}}](https://wikimedia.org/api/rest_v1/media/math/render/svg/2c1097237ddb9ebf2f0196333d4647a1b2cc97af)
สมการสุดท้ายเป็นผลมาจากข้อเท็จจริงที่ว่า
![{\displaystyle {\begin{aligned}\mathbb {E} \left[\left(a_{i0}+\sum _{j=1}^{m}a_{ij}X_{ij}-\Pi \right)\left(m(\vartheta )-\Pi \right)\right]&=\mathbb {E} _{\Theta }\left[\mathbb {E} _{X}\left.\left[\left(a_{i0}+\sum _{j=1}^{m}a_{ij}X_{ij}-\Pi \right)(m(\vartheta )-\Pi )\right|X_{i1},\ldots ,X_{im}\right]\right]\\&=\mathbb {E} _{\Theta }\left[\left(a_{i0}+\sum _{j=1}^{m}a_{ij}X_{ij}-\Pi \right)\left[\mathbb {E} _{X}\left[(m(\vartheta )-\Pi )|X_{i1},\ldots ,X_{im}\right]\right]\right]\\&=0\end{aligned}}}](https://wikimedia.org/api/rest_v1/media/math/render/svg/bb00af5d102e9463a2b86fc78b44fab1ea40ec10)
ในที่นี้เราใช้กฎของความคาดหวังโดยรวมและข้อเท็จจริงที่ว่า![{\displaystyle \Pi =\mathbb {E} [m(\vartheta )|X_{i1},\ldots ,X_{im}].}](https://wikimedia.org/api/rest_v1/media/math/render/svg/620217d4422158509323e1511c7ce48d13f8d6fd)
ในสมการก่อนหน้านี้ เราได้แยกฟังก์ชันที่ลดค่าลงแล้วออกเป็นผลรวมของสองนิพจน์ นิพจน์ที่สองไม่ขึ้นอยู่กับพารามิเตอร์ที่ใช้ในการลดค่า ดังนั้น การลดค่าฟังก์ชันจึงเหมือนกับการลดค่าส่วนแรกของผลรวม
มาหาจุดวิกฤตของฟังก์ชันกันเถอะ
![{\displaystyle {\frac {1}{2}}{\frac {\partial f}{\partial a_{i0}}}=\mathbb {E} \left[a_{i0}+\sum _{j=1}^{m}a_{ij}X_{ij}-m(\vartheta )\right]=a_{i0}+\sum _{j=1}^{m}a_{ij}\mathbb {E} (X_{ij})-\mathbb {E} (m(\vartheta ))=a_{i0}+\left(\sum _{j=1}^{m}a_{ij}-1\right)\mu }](https://wikimedia.org/api/rest_v1/media/math/render/svg/43da49ffdaec023f76b4a9177d57ec3b25000102)

เพราะเรามี:
![{\displaystyle {\frac {1}{2}}{\frac {\partial f}{\partial a_{ik}}}=\mathbb {E} \left[X_{ik}\left(a_{i0}+\sum _{j=1}^{m}a_{ij}X_{ij}-m(\vartheta )\right)\right]=\mathbb {E} \left[X_{ik}\right]a_{i0}+\sum _{j=1,j\neq k}^{m}a_{ij}\mathbb {E} [X_{ik}X_{ij}]+a_{ik}\mathbb {E} [X_{ik}^{2}]-\mathbb {E} [X_{ik}m(\vartheta )]=0}](https://wikimedia.org/api/rest_v1/media/math/render/svg/9ca5557712ee024b29c8e321c388f898af01b94f)
เราสามารถทำให้การหาอนุพันธ์ง่ายขึ้นได้ โดยสังเกตว่า:
![{\displaystyle {\begin{aligned}\mathbb {E} [X_{ij}X_{ik}]&=\mathbb {E} \left[\mathbb {E} [X_{ij}X_{ik}|\vartheta ]\right]=\mathbb {E} [{\text{cov}}(X_{ij}X_{ik}|\vartheta )+\mathbb {E} (X_{ij}|\vartheta )\mathbb {E} (X_{ik}|\vartheta )]=\mathbb {E} [(m(\vartheta ))^{2}]=v^{2}+\mu ^{2}\\\mathbb {E} [X_{ik}^{2}]&=\mathbb {E} \left[\mathbb {E} [X_{ik}^{2}|\vartheta ]\right]=\mathbb {E} [s^{2}(\vartheta )+(m(\vartheta ))^{2}]=\sigma ^{2}+v^{2}+\mu ^{2}\\\mathbb {E} [X_{ik}m(\vartheta )]&=\mathbb {E} [\mathbb {E} [X_{ik}m(\vartheta ) )|\ทีต้า _{i}]=\mathbb {E} [(m(\vartheta ))^{2}]=v^{2}+\mu ^{2}\end{aligned}}}](https://wikimedia.org/api/rest_v1/media/math/render/svg/fac1d5cae6dd90e1a8a36783973e1eb54f2020cf)
เมื่อนำสมการข้างต้นมาแทนค่าลงในอนุพันธ์ เราจะได้:


ด้านขวาไม่ขึ้นอยู่กับkดังนั้น ค่าทั้งหมดจึงคงที่

จากวิธีแก้ปัญหาที่เรามี

สุดท้ายแล้ว ตัวประมาณค่าที่ดีที่สุดคือ
