บท( การออกเสียง ภาษาอิตาลี: [ˈkanto] ) เป็นรูปแบบการแบ่งหลักในบทกวีขนาวยาวในยุคกลางและยุคใหม่^{[ 1 ]}

คำว่าcantoมาจาก คำภาษา อิตาลีที่แปลว่า "เพลง" หรือ "การร้องเพลง" ซึ่งมาจากภาษาละตินcantusที่แปลว่า "เพลง" จากคำกริยาในรูป infinitive canereที่แปลว่า "ร้องเพลง" ^{[ 1 ] [ 2 ]}ซึ่งในทางกลับกัน มาจากรากศัพท์ภาษาโปรโตอินโด-ยุโรป (PIE) *kan- ที่แปลว่า "ร้องเพลง" ^{[ 3 ]} รากศัพท์นี้หมายถึงการเปล่งเสียง การสวด หรือการร้องเพลง และเป็นที่มาของคำหลายคำ (ในภาษาอินเดียและยุโรป) ที่เกี่ยวข้องกับดนตรีขับร้อง เช่น chant, canticle และ incantation

ในบทกวีภาษาแซกซอนโบราณบทกวีภาษาอังกฤษโบราณและ บทกวี ภาษาอังกฤษยุคกลาง บางครั้ง คำว่าfittถูกใช้เพื่อบ่งบอกถึงส่วนหนึ่งของบทกวีบรรยายขนาดยาว และบางครั้งคำนี้ก็ถูกใช้ในงานวิจัยสมัยใหม่เกี่ยวกับเนื้อหานี้แทน คำ ว่าcanto ^{[ 4 ] [ 5 ]}

การใช้บทเพลง (canto) ได้รับการอธิบายไว้ในสารานุกรมบริแทนนิกา ฉบับปี 1911 ว่าเป็น "การแบ่งที่สะดวกเมื่อบทกวีมักจะถูกขับร้องโดยนักดนตรีประกอบดนตรีของตนเองมากกว่าที่จะอ่าน" ^{[ 1 ]}ไม่มีรูปแบบ โครงสร้าง หรือสไตล์ที่เฉพาะเจาะจงสำหรับบทเพลง และไม่ได้จำกัดอยู่เฉพาะบทกวีประเภทใดประเภทหนึ่ง

ความยาวโดยทั่วไปของบทหนึ่งๆ จะแตกต่างกันอย่างมากในแต่ละบทกวี บทหนึ่งในมหากาพย์ Divine Comedyมีความยาวเฉลี่ย 142 บรรทัด ในขณะที่บทหนึ่งในOs Lusíadasมีความยาวเฉลี่ย 882 บรรทัด

บทกวีที่มีชื่อเสียงบางบทที่ใช้การแบ่งบทร้อง ได้แก่The Cantosของเอซรา ปอนด์ (116 ท่อน), Divine Comedyของดันเต (มี 100 ท่อน^{[ 6 ]} ), Savitriของศรีออโรบินโด (49 บท), Orlando FuriosoของLudovico Ariosto (46 บท), Gerusalemme liberataของTorquato Tasso (20 บท) บทเพลง), Don JuanของByron (บทเพลง 17 เพลง ซึ่งบทสุดท้ายยังสร้างไม่เสร็จ) และบทเพลง Camões ' Os Lusíadas (10 เพลง)