ซิมเพลกาเดส ( Symplēgádes )หรือที่รู้จักกันในชื่อหินปะทะหรือหินไซยาเนียน( Κυανέαι ) ตามตำนานเทพเจ้ากรีก เป็นหินคู่หนึ่งในช่องแคบบอสฟอรัสที่จะปะทะ กันทุกครั้ง ที่เรือแล่นผ่านเจสันและอาร์โกนอตส์ สามารถเอาชนะหินเหล่านี้ ได้ พวกเขาเกือบจะพลัดหลงและตายเพราะหินเหล่านี้ หากไม่ใช่เพราะ คำแนะนำของ ฟิเนียส เจสันปล่อยนกพิราบให้บินผ่านระหว่างหินเพื่อดูว่าพวกเขาต้องพายเรือเร็วแค่ไหนถึงจะเอาชนะหินได้ นกพิราบเสียเพียงขนหางเท่านั้น อาร์โกนอตส์พายเรืออย่างสุดกำลังเพื่อผ่านไปและเสียเพียงส่วนหนึ่งของเครื่องประดับท้ายเรือเท่านั้น หลังจากนั้น ซิมเพลกาเดสก็หยุดเคลื่อนไหวอย่างถาวร

โดยทั่วไปแล้วหินยุโรปจะถูกระบุว่าเป็นเกาะเล็กๆ ที่มีความกว้างประมาณ20 เมตร (66 ฟุต)และ ยาว 200 เมตร (660 ฟุต)ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากชายฝั่งของหมู่บ้านที่ชื่อว่าRumelifeneri ('ประภาคารแห่งรูเมลี ') ประมาณ 100 เมตร (330 ฟุต)และเชื่อมต่อกับหมู่บ้านด้วยท่าเทียบเรือ คอนกรีตสมัยใหม่ ที่จุดสูงสุดมีแท่นบูชา โบราณ ที่รู้จักกันในชื่อเสาแห่งปอมเปย์แม้ว่าจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับปอมเปย์เลยก็ตาม ไดโอนิเซียสแห่งไบแซนเทียมกล่าวถึงศาลเจ้าโรมันของอพอลโลบนหินไซยาเนียนแห่งหนึ่ง และนักเดินทางชาวฝรั่งเศสในศตวรรษที่ 16 อย่างเปตรัส กิลลิอุสคิดว่าแท่นบูชานั้นเป็นซากของศาลเจ้านั้น^{[ 1 ]}   

หินเอเชียที่ว่านี้ น่าจะเป็นแนวปะการังนอกชายฝั่งยุมบูร์นู (ทางเหนือของอนาโดลูเฟเนรี 'ประภาคารแห่งอนาโตเลีย') ซึ่งกิลลิอุสได้บรรยายไว้:

แนวปะการังแบ่งออกเป็นหินสี่ก้อนเหนือน้ำ แต่เชื่อมต่อกันอยู่ใต้น้ำ มันถูกแยกออกจากแผ่นดินใหญ่ด้วยช่องแคบที่เต็มไปด้วยหินมากมาย ซึ่งสามารถข้ามช่องแคบนี้ได้โดยเท้าแห้งเมื่อทะเลสงบ แต่เมื่อทะเลมีคลื่นลมแรง คลื่นจะล้อมรอบหินสี่ก้อนที่ข้าพเจ้ากล่าวว่าแนวปะการังแบ่งออกเป็น สามก้อนนั้นเตี้ยและจมอยู่ใต้น้ำไม่มากก็น้อย แต่ก้อนกลางนั้นสูงกว่าหินฝั่งยุโรป ลาดขึ้นไปจนถึงปลายแหลมและกลมมนไปจนถึงยอด มันถูกคลื่นซัดแต่ไม่จมอยู่ใต้น้ำ และมีความชันและตรงทุกหนทุกแห่ง^{[ 2 ]}

ชาวโรมันเรียกเกาะเหล่านี้ว่าCyaneae Insulae ("เกาะสีฟ้า") และในภาษาตุรกีเรียกว่าÖreke Taşı ("หินไม้ค้ำ" หรือ "เก้าอี้ของนางผดุงครรภ์")

ลอร์ดไบรอนกล่าวถึงซิมเพลกาเดสในบทสุดท้ายของบทกวีChilde Harold's Pilgrimage :

และจากภูเขาอัลบัน เราได้เห็น เพื่อนในวัยเยาว์ของเรา มหาสมุทรนั้น ซึ่งเมื่อเรา ได้เห็นมันครั้งสุดท้ายที่โขดหินคาลป์ คลื่นเหล่านั้นแผ่ขยายออกไป เราติดตามไปจนกระทั่งทะเลดำมืดทอดตัว เหนือแม่น้ำซิมเพลกาเดสสีฟ้า ...

ไอ. เอ. ริชาร์ดส์นักวิจารณ์แนวใหม่ กล่าวถึง 'ซิมเพลกาเดส' ในงานเขียนของเขาเรื่อง การวิจารณ์เชิงปฏิบัติในบทที่ 2 เรื่อง 'ภาษาเชิงเปรียบเทียบ' เขาพูดถึงอันตรายของการตีความผิดในการอ่านบทกวีว่า "อันตรายสองประการนี้ - การอ่านอย่างไม่ระมัดระวัง 'โดยสัญชาตญาณ' และการอ่านแบบ 'ตรงตัวเกินไป' - คือซิมเพลกาเดส หรือ 'หินที่ขวางกั้น' ซึ่งทำให้การลองอ่านบทกวีหลายครั้งต้องล้มเหลว"

ในนวนิยายเรื่องJason ที่เขียน โดยHenry Treece ในปี 1961 เขาพรรณนาถึงชาวซิมเพลกาเดสว่าเป็นภูเขาน้ำแข็งที่ลอยลงมาตามแม่น้ำสู่ทะเลดำ

บางครั้ง Symplegades ถูกระบุว่าเป็น (หรือสับสนกับ) Planctae ( Πλαγκταί ) หรือหินล่องลอย ซึ่งมีการกล่าวถึงในมหากาพย์โอดิสซีและ อาร์โกนอติกาของอพอลโล นิอุสแห่งโรดส์ในเรื่องเล่าของอพอลโลนิอุส พบว่า Symplegades ระหว่างทางไปเอาขนแกะทองคำและพบว่า Planctae ระหว่างการเดินทางกลับ

ความเหมือนและความแตกต่างระหว่างโขดหินเร่ร่อน (Wandering Rocks) และซิมเพลกาเดส (Symplegades) เป็นประเด็นถกเถียงกันอย่างมากในหมู่นักวิชาการ รวมถึงตำแหน่งที่ตั้งที่เป็นไปได้ของพวกมันด้วย (ดูเพิ่มเติมที่ ภูมิศาสตร์แห่งโอดิสซี )

• อพอลโลเนียสแห่งโรดส์ . อาร์โกเนาติกา 2, 317–340, 549610; IV, 795-979
• โฮเมอร์ . โอดิสซี บทที่ 12, 55–72.
• อี.วี. ริว . "อภิธานศัพท์" ในการเดินทางของอาร์โก – อาร์โกนอติกา – ฉบับแปลใหม่โดย อี.วี. ริว ( ลอนดอน ; สำนักพิมพ์เพนกวิน , 1959)
• ทิม เซเวอรินการเดินทางของยูลิสซีส: การค้นหาโอดิสซี ( ลอนดอน ; แอร์โรว์ บุ๊คส์ , 1987) หน้า 200–214

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับซิมเพลกาเดส

• http://www.mythweb.com/encyc/entries/symplegades.html เก็บถาวรเมื่อ 2007-06-08 ที่Wayback Machine
• ซิมเพลกาเดส | มรดกมีชีวิต
• http://www.eaudrey.com/myth/Places/symplegades.htm
• เดอะแคลชชิ่งร็อกส์ | ฟลิกเกอร์