ตระกูลดา โพลเลนตา ( ภาษาอิตาลี: [da (p)poˈlɛnta] ) ^{[ 2 ]}หรือโพลเลนตานี ( ภาษาอิตาลี: [polenˈtaːni] ) เป็นตระกูลขุนนางเก่าแก่ของอิตาลีซึ่งชื่อนี้มาจากปราสาทโพลเลนตาใกล้เมืองเบอร์ติโนโรในแคว้นโรมาญญา

กล่าวกันว่าผู้ก่อตั้งตระกูลนี้คือกุยโดผู้มีฉายาว่า "ล'อันติโก" (ผู้เฒ่า) ซึ่งมีอำนาจมากในเมืองราเวนนาในศตวรรษที่ 13 หลานชายของเขากุยโด โนเวลโลสืบทอดอำนาจของตระกูลและดำรงตำแหน่งเป็นหัวหน้าประชาชน (capitano del popolo)ที่เมืองโบโลญญา ด้วย แต่เขาถูกโค่นล้มในปี 1322 ชื่อเสียงที่สำคัญที่สุดของเขามาจากการที่เขาให้การต้อนรับกวีดันเต ในปี 1321 ซึ่งดันเตได้ บันทึกเรื่องราวโศกนาฏกรรมของฟรานเชสกา ดา ริมินี ธิดาของกุยโดผู้เฒ่า ผู้ซึ่ง แต่งงานอย่างไม่เป็นสุขกับโจวันนี มาลาเตสตา เจ้าเมืองริมินี ไว้ ในตอนหนึ่งของ หนังสือ "นรก" ( L'Inferno )

ญาติของกุยโดคือ ออสตาซิโอที่ 1เป็นเจ้าเมืองเซอร์เวียและราเวนนาตั้งแต่ปี 1322 ถึง 1329 หลังจากได้รับการยอมรับว่าเป็นข้าราชบริพารของสันตะ สำนัก เขาก็กลับมาเป็นอิสระอีกครั้งและเข้าร่วมกับราชวงศ์เอสเตซึ่งเขารับใช้ด้วยความภักดีในการต่อสู้กับศาสนจักรจนกระทั่งเสียชีวิตในปี 1346 บุตรชายของเขาเบอร์นาร์ดิโนผู้สืบทอดตำแหน่งเจ้าเมืองราเวนนาต่อจากเขาในปี 1346 ถูกปลดออกจากตำแหน่งในปี 1347 โดยพี่น้องของเขาปันดอลโฟและลัมแบร์โตที่ 2แต่ได้รับการคืนตำแหน่งในอีกไม่กี่เดือนต่อมาและปกครองจนกระทั่งเสียชีวิตในปี 1359 เขาเป็นที่รู้จักกันดีในเรื่องความฟุ่มเฟือยและความโหดร้าย

กุยโดที่ 3โอรสของพระองค์ปกครองอย่างอ่อนโยนกว่า และสิ้นพระชนม์ในปี 1390 จากนั้นก็มีโอสตาซิโอที่ 2 (สิ้นพระชนม์ปี 1396), เบอร์นาร์ดิโน (สิ้นพระชนม์ปี 1400), โอบิซโซ (สิ้นพระชนม์ปี 1431), ปี เอโตร (สิ้นพระชนม์ปี 1404), อัลโดบรานดิโน (สิ้นพระชนม์ปี 1406) ซึ่งล้วนเป็นโอรสของกุยโดที่ 3 โอสตาซิโอที่ 3 (หรือที่ 5) โอรสของโอบิซโซ ในตอนแรกเป็นพันธมิตรกับชาวเวนิส ต่อมาเขาไปอยู่ฝ่ายมิลาน และแม้ว่าเขาจะกลับมาร่วมกับชาวเวนิสอีกครั้ง แต่ชาวเวนิสก็ไม่เคยให้อภัยการสมคบคิดกับศัตรูของพวกเขา และในปี 1441 พวกเขาก็ยึดดินแดนของเขาไป เขาสิ้นพระชนม์ในอารามในปี 1447

• ครอบครัวโปเลนต้า | ครอบครัวชาวอิตาลี | บริแทนนิกา

บทความนี้ได้นำข้อความจากสิ่งพิมพ์ที่อยู่ในสาธารณสมบัติ มาใช้ :  Chisholm, Hugh , ed. (1911). " Polenta, Da ". Encyclopædia Britannica . Vol. 21 (ฉบับที่ 11). Cambridge University Press. หน้า 977.