เมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม 2546 ลูเซโร่ท้าชิง ตำแหน่ง แชมป์โลกรุ่นซูเปอร์แบนตัม เวท ของ สหพันธ์มวย นานาชาติ (IBF) กับ แมนนี่ ปาเกียว การชกเกิดขึ้นที่โอลิมปิก ออดิทอเรียมในลอสแอนเจลิสท่ามกลางผู้ชมเต็มสนาม ลูเซโร่เริ่มโจมตีทันทีในยกแรก แต่ปาเกียวเร็วเกินไป

ปาเกียวสวนกลับอย่างต่อเนื่องและเริ่มทำให้ลูเซโร่อ่อนแรงลง เนื่องจากปาเกียวมีเทคนิคที่ยอดเยี่ยม ลูเซโร่เริ่มโจมตีอีกครั้งในช่วงต้นยกที่ 2 แต่ก็ยังไม่เร็วพอ ในช่วงต้นยก ปาเกียวและเอ็มมานูเอล ลูเซโร่แลกหมัดกัน ปาเกียวปล่อยหมัดขวาใส่ลูเซโร่แล้วตามด้วยหมัดซ้ายอันโด่งดังของเขา ซึ่งทำให้ลูเซโร่เซอย่างหนักจนกรรมการ โฮเซ่ โคเบียน ต้องยุติการชก

ลูเซโร่ประกาศเลิกชกมวยตอนอายุเพียง 29 ปี หลังแพ้เป็นครั้งที่ 5 หลังจากการชกกับเจสัน ลิตซาวซึ่งเป็นการแพ้ครั้งที่ 5 ของเขา เขาก็พักการชกไป 3 ปี ช่วงเวลานั้นเป็นช่วงเวลาที่แย่สำหรับลูเซโร่ เพราะดูเหมือนว่าเขาจะหมดศักยภาพแล้ว แต่เขากลับมาอีกครั้งด้วยการชกกับโรเบิร์ต ดาลูซ ที่หอประชุมทาวน์ชิป โคลัมเบีย เซาท์แคโรไลนาซึ่งเขาชนะด้วยคะแนนเอกฉันท์ในยกที่ 8 เขากำลังมองหาชัยชนะครั้งแรกเหนือโรเบิร์ต ดาลูซ ดาลูซชนะเพียงครั้งเดียวจากการชก 5 ครั้ง และแพ้ 4 ครั้ง ลูเซโร่ถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างมากเรื่องการเลือกคู่ชกที่ไม่ดี

เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม 2553 ลูเซโร่ได้ขึ้นชกกับฮอร์เก้ ดิอาซ และแพ้ให้กับดิอาซด้วยคะแนนเอกฉันท์

เมื่อวันที่ 22 มกราคม 2011 เขาขึ้นชกกับออสการ์ คูเอโร ในรุ่นจูเนียร์ไลท์เวท ลูเซโรสามารถยันคูเอโรไว้ที่เชือกจนกระทั่งต้องตัดสินด้วยคะแนนเอกฉันท์ นอกจากนี้ เขายังได้ขึ้นชกกับคาร์ลอส ริเวรา เมื่อวันที่ 15 เมษายน 2011 ที่วิทยาลัยชุมชนฮัดสันวัลเลย์ เมืองทรอยรัฐนิวยอร์กสหรัฐอเมริกาและเอาชนะด้วยคะแนนเอกฉันท์ คว้าแชมป์ซูเปอร์เฟเธอร์เวทของรัฐนิวยอร์กที่ว่างอยู่มาครองได้สำเร็จ เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 2011 เขาขึ้นชกกับยวนดาเล อีแวนส์ แต่แพ้ด้วยการน็อกเอาต์ในยกที่ 6 หลายเดือนต่อมา เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน 2011 เขาขึ้นชกกับดิเอโก แม็กดาเลโน นักชกหนุ่มไฟแรง แต่ก็แพ้ด้วยคะแนนเอกฉันท์อีกครั้ง หลังจากนั้น เขาขึ้นชกกับแพทริก ไฮแลนด์ นักชกดาวรุ่ง ที่โรงแรมรีสอร์ท แอนด์ คาสิโน แอตแลนติกซิตีรัฐนิวเจอร์ซีย์ แต่ก็แพ้ด้วยคะแนนเอกฉันท์ในยกที่ 8