ตามการตีความบางแหล่งกุธรัมที่ 2 เป็น กษัตริย์แห่งอีสต์แองเกลียในช่วงต้นศตวรรษที่ 10

ผู้ปกครอง ไวกิ้งเพียงคนเดียวของอาณาจักรอีสต์แองเกลียที่ได้รับการยืนยันการมีอยู่จริงอย่างไม่ต้องสงสัยคือ กูธรัม ผู้ซึ่งได้รับ พระนาม ในพิธีศีลล้างบาปว่า เอเธลสแตน และสิ้นพระชนม์ในปี 890 หลังจากปกครองอีสต์แองเกลียมาได้ประมาณสิบปี

จนกระทั่งการเสียชีวิตของกูธรัมเหรียญกษาปณ์ของอีสต์แองเกลียเป็นแนวทางสำคัญในการระบุตัวผู้ปกครองอาณาจักร หลังจากที่กษัตริย์เอเธลเบิร์ตที่ 2 แห่งอีสต์แองเกลีย ถูกสังหาร ในปี 794 มีเพียงกษัตริย์สองพระองค์เท่านั้น คือ เอ็ดมันด์ หรือที่รู้จักกันดีในนามนักบุญเอ็ดมันด์ผู้พลีชีพและกูธรัม ที่มีชื่อปรากฏอยู่ในบันทึกลายลักษณ์อักษรในยุคใกล้เคียงกัน ในขณะที่กษัตริย์องค์อื่นๆ เป็นที่รู้จักจากหลักฐานทางเหรียญกษาปณ์ ที่หลงเหลืออยู่เท่านั้น ^{[ 1 ]}หลักฐานนี้สิ้นสุดลงเมื่อกูธรัมเสียชีวิต เนื่องจากเหรียญกษาปณ์ของอีสต์แองเกลียในยุคหลังๆ ไม่ได้ระบุชื่อกษัตริย์ที่ออกคำสั่งให้ผลิตอีกต่อไป แต่กลับระบุชื่อของกษัตริย์เอ็ดมันด์แทน^{[ 2 ]}นับจากนั้นเป็นต้นมา กษัตริย์ต่างๆ จึงเป็นที่รู้จักจากบันทึกลายลักษณ์อักษรที่มีอยู่อย่างจำกัดเท่านั้น

เชื่อกันว่าEohricเป็นกษัตริย์แห่งอีสต์แองเกลีย ไม่สามารถระบุวันที่เริ่มต้นรัชสมัยของเขาได้ เขาถูกสังหารในปี 902 ในการรบที่ Holmeเคียงข้างÆthelwold แห่ง Wessexในการต่อสู้กับกองทัพของกษัตริย์Edward the Elder ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของ Æthelwold พงศาวดารแองโกล-แซกซอน บันทึกว่าชาวอีสต์แองเกลีย ได้ลงนามใน สนธิสัญญา สันติภาพกับ Edward ในปี 906 และยอมจำนนต่อ Edward ในช่วงปลายปี 917 แต่ในทั้งสองครั้ง พงศาวดาร ไม่ ได้ระบุชื่อผู้นำของพวกเขา^{[ 3 ]}

ในการแปลหนังสือประวัติศาสตร์อังกฤษภายใต้กษัตริย์แองโกล-แซกซอนของโยฮันน์ มาร์ติน ลัปเพนเบิร์ก นักประวัติศาสตร์ชาวเยอรมัน เบนจามิน ธอร์ปอ้างถึงกษัตริย์กูธรัมที่ 2 ว่าทรงเป็นผู้นำชาวอีสต์แองเกลียในปี 906 เมื่อมีการทำสนธิสัญญาสันติภาพกับเอ็ดเวิร์ดผู้เฒ่า^{[ 4 ]}ธอร์ปอ้างอิงเรื่องนี้จากงานเขียนก่อนหน้าของเขาเองเรื่องAncient Laws and Institutes of England (1840) ซึ่งเขาได้พิมพ์กฎหมายของเอ็ดเวิร์ดและกูธรัมโดยสันนิษฐานว่าเป็นบันทึกข้อตกลงในปี 906 เขาอ้างถึงจอห์นแห่งวอลลิงฟอร์ด นักประวัติศาสตร์ยุคกลาง ที่สนับสนุนการระบุตัวตนนี้ โดยระบุว่าวอลลิงฟอร์ดกล่าวถึงกูธรัมคนที่สองที่มีบทบาทในรัชสมัยของเอ็ดเวิร์ด^{[ 5 ]}โจเซฟ สตีเวนสัน แปลงานของวอลลิงฟอร์ดหลายปีหลังจากที่ธอร์ปเขียน และฉบับของเขาไม่ตรงกับการตีความของธอร์ป ตามคำแปลของ Stevenson นั้น Wallingford เขียนว่ากษัตริย์ Guthrum ผู้ซึ่งได้ทำสนธิสัญญาสันติภาพกับ Alfred และการสิ้นพระชนม์ของพระองค์ในปี 890 นั้นไม่มีข้อโต้แย้ง ได้เสด็จออกจากอังกฤษไปยังเดนมาร์กและเสด็จกลับมาอีกครั้งในรัชสมัยของ Edward ตามคำขอของพระโอรสÆthelstan “ในที่นี้ Wallingford ได้ทำผิดพลาดอีกแล้ว” และ “ข้อความเหล่านี้ควรได้รับการพิจารณาอย่างระมัดระวัง” คือความเห็นของ Stevenson ^{[ 6 ]}

เมื่อเวลาผ่านไป แนวคิดที่ว่ากฎหมายของเอ็ดเวิร์ดและกูธรัมควรมีอายุย้อนไปถึงรัชสมัยของเอ็ดเวิร์ดผู้เฒ่าก็ถูกตรวจสอบอย่างละเอียดถี่ถ้วนหนังสือ Laws of the Earliest English Kings (1921) ของเฟรเดอริก แอทเทนโบโรห์ได้กล่าวถึงกฎหมายเหล่านี้และอ้างอิงถึงงานของนักประวัติศาสตร์ชาวเยอรมันเฟลิกซ์ ลีเบอร์มันน์ ลีเบอร์มันน์พิจารณาว่าคำนำของกฎหมายนั้นไม่เป็นของแท้และมีอายุย้อนไปถึงรัชสมัยของพระเจ้าเอเธลสแตน^{[ 7 ]}การศึกษาสมัยใหม่มีอายุย้อนไปถึงช่วงเวลาที่ช้ากว่านั้น แพทริก วอร์มัลด์ ผู้ล่วงลับ ได้เขียนไว้ว่า "ตั้งแต่ปี 1568 ถึง 1941 ดูเหมือนไม่มีใครสงสัยเลยว่า [กฎหมายของเอ็ดเวิร์ดและกูธรัม] เป็นไปตามที่กล่าวอ้าง" แต่ วอร์มัลด์ ตั้งข้อสังเกตว่า ตั้งแต่ปี 1941 เมื่อโดโรธี ไวท์ล็อกตีพิมพ์การศึกษาเกี่ยวกับข้อความนี้ สถานการณ์ก็ไม่เป็นเช่นนั้นอีกต่อไป แทนที่จะมองว่าเป็นบันทึกร่วมสมัยของสันติภาพในปี 906 หรือเอกสารจากสมัยของ Æthelstan ปัจจุบัน กฎหมาย เหล่านี้ มีอายุราวปี 1000 เชื่อกันว่าเขียนโดยWulfstan II อาร์คบิชอปแห่งยอร์ก (เสียชีวิตในปี 1023) ^{[ 8 ]}

• เดวิส, อาร์เอชซี (1991). จากอัลเฟรดมหาราชถึงสตีเฟน . ลอนดอน: สำนักพิมพ์แฮมเบิลดัน. ISBN 978-18528-5-045-6.
• ลัปเพนเบิร์ก, โยฮันน์ มาร์ติน (1845). ประวัติศาสตร์อังกฤษในสมัยกษัตริย์แซกซอนเล่ม 2 แปลโดยธอร์ป, เบนจามินลอนดอน: เจ. เมอร์เรย์OCLC  1046585695