Juglans ailantifolia (คำพ้องความหมาย J. cordiformisและ J. sieboldianaและ J. mandshurica var. sachalinensis )วอลนัทญี่ปุ่น (ญี่ปุ่น:鬼胡桃อักษรโรมัน :  oni-gurumi ) เป็นสายพันธุ์วอลนัทพื้นเมืองในญี่ปุ่นและซาคาลิน ^{[ 1 ]}

เป็นไม้ยืนต้นผลัดใบ สูงได้ถึง20 เมตร (66 ฟุต) บางครั้งอาจสูงถึง 30 เมตร (98 ฟุต)มี เส้นผ่านศูนย์กลางลำต้น 40–80 เซนติเมตร (16–31 นิ้ว)เปลือกสีเทาอ่อนใบเป็นแบบขนนก ยาว 50–90 เซนติเมตร (20–35 นิ้ว)มีใบย่อย 11–17 ใบ แต่ละใบย่อย ยาว 7–16 เซนติเมตร ( 3–6 1/2 นิ้ว )และ กว้าง 3–5 เซนติเมตร (1–2 นิ้ว )ทั้งใบมีขนอ่อนปกคลุม และมีสีเขียวอมเหลืองสดใสกว่าใบไม้ของไม้ชนิดอื่นๆ           

ดอกตัวผู้เป็นช่อดอก สีเหลืองอมเขียวที่ไม่เด่น ชัด ออกดอกในฤดูใบไม้ผลิพร้อมๆ กับใบใหม่ ดอกตัวเมียมีเกสรตัวเมียสีชมพู/แดง ผลเป็นผลแห้งออกเป็นช่อๆ ละ 4-10 ผล ผลแห้งมีรูปทรงกลม ยาว และกว้าง 3-5 เซนติเมตร มีเปลือกสีเขียวหุ้มก่อนสุกเต็มที่ในช่วงกลางฤดูใบไม้ร่วง

โรคสำคัญเพียงโรคเดียวที่วอลนัทญี่ปุ่นอาจติดได้คือโรคกระจุกวอลนัท

วอลนัทรูปหัวใจ (Heartnut)เป็น วอลนัท สายพันธุ์ หนึ่ง ของญี่ปุ่น มีลักษณะเด่นคือผลเป็นรูปหัวใจเมื่อมองจากด้านข้าง แข็งมาก และเมื่อแตกแล้วจะได้เนื้อวอลนัทที่สมบูรณ์ วอลนัทรูปหัวใจมีรสหวาน ไม่มีรสขมติดปลายลิ้นเหมือนวอลนัทดำและวอลนัทเปอร์เซีย สายพันธุ์ย่อยนี้สามารถผสมข้ามพันธุ์กับวอลนัทบัตเตอร์นัท (Butternut) ทำให้เกิดวอลนัทบัตเตอร์นัท (Buartnut) หรือJuglans x bixbyiได้

เมล็ดที่รับประทานได้มีเนื้อสัมผัสเป็นมัน เปลือกยังใช้ทำสีย้อมสีเหลืองได้อีกด้วย

ใบและช่อดอกที่โดดเด่นและสวยงามซึ่งออกดอกในฤดูใบไม้ผลิ ทำให้ไม้ชนิดนี้เป็นไม้ประดับ ที่นิยม ปลูกในสวนสาธารณะและสวนขนาดใหญ่

แตกต่างจาก บัตเตอร์นัทอเมริกาเหนือที่ใกล้เคียงกันและคล้ายคลึงกันมากวอลนัทญี่ปุ่นมีความต้านทานต่อ โรค แผลเน่าที่เกิดจากเชื้อราSirococcus clavigignenti-juglandacearum [ ^{2 ] ซึ่ง}ทำให้มีการปลูกวอลนัทญี่ปุ่นแทนบัตเตอร์นัทในอเมริกาเหนือ ทั้งสองชนิดผสมพันธุ์กันได้ง่าย ลูกผสมที่ได้ คือ Juglans x bixbyi (หรือที่รู้จักกันในชื่อJ. cinerea x ailantifoliaหรือ 'buartnut') ซึ่งมีความต้านทานต่อโรคแผลเน่าและถูกปลูกแทนบัตเตอร์นัทเช่นกัน วอลนัทญี่ปุ่นแตกต่างจากบัตเตอร์นัทตรงที่มีใบใหญ่กว่าและผลกลม (ไม่ใช่รูปไข่) Prospect Rock Permaculture ในเวอร์มอนต์ได้ทำการผสมข้ามพันธุ์ buartnut กับบัตเตอร์นัทพื้นเมือง ส่งผลให้ได้ 'butterbuarts' ซึ่งน่าจะมีความคล้ายคลึงกับบัตเตอร์นัทสายพันธุ์ดั้งเดิมมากกว่า แม้ว่าอาจจะไวต่อโรคแผลเน่ามากกว่าก็ตาม

เนื้อไม้มีน้ำหนักเบาและขัดเงาได้ดี แต่มีคุณภาพต่ำกว่า ไม้ วอลนัทเปอร์เซีย มาก มักใช้ทำเฟอร์นิเจอร์

บริษัท Toyo Tireประเมินว่าเปลือกของต้นฮาร์ทนัทนั้นแข็งมากและมีเศษชิ้นส่วนที่คม จึงนำมาใช้เป็นวัสดุสำหรับยางรถยนต์บนหิมะ (ยางแบบไม่มีดอกยาง)

• 
  ต้นฮาร์ทนัทกำลังออกดอก
• 
  แผ่นตัวอย่างพืชแห้ง ศตวรรษที่ 19
• 
  เปลือกไม้ Juglans ailantifoliaที่สวนพฤกษศาสตร์คอร์เนลล์
• 
  ซากวอลนัทญี่ปุ่นจากหลุมเก็บรักษาในสมัยยาโยอิ
• 
  ผลไม้ (วอลนัท)

• สื่อที่เกี่ยวข้องกับJuglans ailantifolia ใน Wikimedia Commons