ฮยางชัล ( ภาษาเกาหลี :  향찰 ; ฮันจา : 鄕札; แปลตรงตัวว่า ' อักษรพื้นถิ่น', 'อักษรท้องถิ่น' หรือ 'เสียงที่สอดคล้องกัน' )เป็นระบบการเขียนโบราณของเกาหลีและใช้ในการถอดเสียงภาษาเกาหลีเป็นอักษรจีนโดยใช้ระบบฮยางชัล อักษรจีนจะถูกอ่านเป็นภาษาเกาหลีตามพยางค์ที่เกี่ยวข้องกับอักษรนั้น^{[ 1 ]}ระบบการเขียนฮยางชัลมักถูกจัดอยู่ในกลุ่มย่อยของอักษรอีดู^{[ 2 ]}

การกล่าวถึงฮยางชัลครั้งแรกปรากฏในชีวประวัติของพระภิกษุคยุนเยใน ช่วงสมัย โครยอ ฮ ยางชัลเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะวิธีการที่ชาวเกาหลีใช้ในการเขียน บทกวี ฮยางกา บทกวีดังกล่าว 25 บทยังคงหลงเหลืออยู่และแสดงให้เห็นว่าบทกวีพื้นบ้านใช้คำภาษาเกาหลีพื้นเมืองและลำดับคำภาษาเกาหลี และแต่ละพยางค์จะถูก "ถอดเสียงด้วยกราฟเดียว" ระบบการเขียนครอบคลุมคำนาม คำกริยา คำคุณศัพท์ คำวิเศษณ์ คำอนุภาค คำต่อท้าย และกริยาช่วย การใช้ฮยางชัลยังคงดำเนินต่อไปใน สมัย โครยอซึ่งใช้ในการบันทึกบทกวีภาษาเกาหลี พื้นเมือง เช่นกัน^{[ 3 ]}

ตัวอย่างต่อไปนี้คือบทแรกของบทกวีCheo Yong Ga ( 처용가 ;處容歌)

• สคริปต์ Idu
• ฮันจา