หมึกอินเดีย
ปกของฉบับพิมพ์ของสำนักพิมพ์เฟเบอร์
ภาษาต้นฉบับ	ภาษาอังกฤษ
เขียนโดย	ทอม สต็อปปาร์ด
เรื่อง	อินเดีย ศิลปะ บทกวี
ประเภท	ละคร
การตั้งค่า	อินเดียในทศวรรษ 1930; อินเดียและอังกฤษในทศวรรษ 1980
รอบปฐมทัศน์
วันที่	พ.ศ. 2538
สถานที่	โรงละครอีวอนน์ อาร์โนด์เมืองกิลด์ฟอร์ด

Indian Inkเป็นบทละครปี 1995 ของทอม สต็อปปาร์ดซึ่งดัดแปลงมาจากบทละครวิทยุเรื่องIn the Native State ของเขาในปี 1991

ละครเวทีเรื่องIndian Inkเปิดการแสดงครั้งแรกที่โรงละคร Yvonne Arnaud Theatreเมือง Guildford โดยมีFelicity Kendalรับบทเป็น Flora Crewe, Paul Bhattacharjee รับบท เป็น Anish Das, Margaret Tyzackรับบทเป็น Eleanor Swan และArt Malikรับบทเป็น Nirad Das ต่อมาได้ย้ายไปแสดงที่โรงละคร Aldwych Theatreกรุงลอนดอน ในวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 การผลิตนี้กำกับโดยPeter WoodและออกแบบฉากโดยCarl Toms ^{[ 1 ]}

ละครเรื่องนี้เปิดแสดงรอบปฐมทัศน์ในอเมริกาในปี 1999 ที่American Conservatory Theater (ACT) ในซานฟรานซิสโก รัฐแคลิฟอร์เนีย กำกับโดยCarey Perloff (ดู1999 ในวรรณกรรม ) การแสดงของ ACT นำแสดงโดยJean Stapleton (Eleanor), Art Malik (Nirad), Susan Gibney (Flora), Firdous Bamji (Anish) และ Ken Grantham (Eldon Pike) ^{[ 2 ] [ 3 ]}

ละครเรื่องนี้เปิดแสดงรอบปฐมทัศน์ในฝั่งตะวันออกของสหรัฐอเมริกาในปี 2000 ที่โรงละครสตูดิโอในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. โดยมีอิซาเบล คีติ้งรับบทเป็นฟลอร่า ครูว์ ซึ่งการแสดงของเธอทำให้เธอได้รับรางวัลเฮเลน เฮย์ส สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมในละครเวทีประจำโรงละคร

นอกจากนี้ ละครเรื่องนี้ยังถูกนำไปแสดงที่โรงละคร Apple Tree Theatre ในชิคาโก ในเดือนมิถุนายน ปี 2002 ซึ่งได้รับการยกย่องจากนักวิจารณ์ โดยมี Mark Lococo เป็นผู้กำกับ และนำแสดงโดย Susie McMonagle (Flora), Peggy Roeder (Eleanor), Anish Jethmalani (Nirad), Paul Slade Smith (Eldon Pike) และParvesh Cheena (Dilip)

ละครเรื่องนี้จัดแสดงนอกบรอดเวย์ที่วอล์กเกอร์สเปซในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2546 กำกับโดยอโศก ซินหา โดยมีเลเทีย นอลล์ (ฟลอร่า), เซนดิล รามามูร์ธี (นิราด) และเฮเลน-จีน อาร์เธอร์ (เอลีนอร์) ร่วมแสดง ^{[ 4 ]}

บริษัทRoundabout Theatre Companyได้จัดแสดงละครเรื่อง Indian Ink นอกบรอดเวย์ในเดือนกันยายน 2014 ถึง 30 พฤศจิกายน 2014 ที่โรงละคร Laura Pels Theatre กำกับโดย Carey Perloff นักแสดงนำได้แก่Rosemary Harris รับ บทเป็น Eleanor Swan, Romola Garai รับบทเป็น Flora และFirdous Bamji รับบท เป็น Nirad ^{[ 5 ] [ 6 ] [ 7 ]}ละครเรื่องนี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลLucille Lortel Awards ประจำปี 2015 สาขาการออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม (Candice Donnelly) และสาขาการนำกลับมาแสดงใหม่ยอดเยี่ยม^{[ 8 ]}และ Firdous Bamji ได้รับรางวัล Obie Awardจากการแสดงของเขา^{[ 9 ]} Ben Brantleyนักวิจารณ์จาก New York Timesเขียนว่าเขาควรได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล Tony Awardแต่เขาไม่มีสิทธิ์เนื่องจากละครเรื่องนี้จัดแสดงนอกบรอดเวย์^{[ 10 ]} ACT นำเสนอละครเรื่องนี้อีกครั้งในเดือนมกราคมและกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 โดยมี Perloff เป็นผู้กำกับ และนักแสดงประกอบด้วยRoberta Maxwell (Eleanor), Brenda Meaney (Flora), Firdous Bamji (Nirad) และ Pej Vahdat (Anish) ^{[ 11 ] [ 12 ]}

อาร์ต มาลิก มีส่วนเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับละครเรื่องนี้ โดยรับบทเป็น นิราด ดาส ในการแสดงรอบปฐมทัศน์ที่กิลด์ฟอร์ดในปี 1995 และการแสดงที่ลอนดอน รวมถึงการแสดงรอบปฐมทัศน์ในอเมริกาในปี 1999 ซึ่งจัดขึ้นที่โรงละครอเมริกันคอนเซอร์วาทอรีในซานฟรานซิสโก เฟลิซิตี้ เคนดัลรับบทเป็น ฟลอร่า ซึ่งเดิมทีเป็นบทละครวิทยุและต่อมาได้นำมาแสดงบนเวที โดยนักแสดงชาวไอริชเนียม คูแซ็คก็เคยรับบทนี้ในโรงละครอัลด์วิช ย่านเวสต์เอนด์ กรุงลอนดอนด้วย

ในปี ค.ศ. 1930 ซึ่งเป็นปีที่ มหาต มาคานธี เดินขบวนเกลือกวีชาวอังกฤษ ฟลอร่า ครูว์ เดินทางไปอินเดียเพื่อรักษาอาการป่วย ฟลอร่าเป็นหญิงสาวทันสมัยที่เคยเป็นนางแบบให้โมดิกลิอานีคลุกคลีกับพวกคอมมิวนิสต์และเคยถูกกล่าวหาว่าเขียนหนังสือลามกอนาจารเรื่องA Nymph and Her Museในอินเดีย ภาพเหมือนของเธอถูกวาดโดยศิลปินชาวอินเดีย นีราด ขณะที่เธอกำลังพยายามหลีกเลี่ยงการถูกล่อลวงจากทายาทผู้หล่อเหลาแต่โง่เขลาของจักรวรรดิอังกฤษแต่ความกล้าหาญของเธอกลับปกปิดความรู้ที่ว่าเธอกำลังป่วยหนักด้วยวัณโรค

ในช่วงทศวรรษ 1980 นักวิชาการชาวอเมริกัน เอลดอน ไพค์ ออกตามหาเอลีนอร์ น้องสาวของฟลอร่า เพื่อค้นหาความจริงเกี่ยวกับการจบชีวิตของกวีผู้นี้ — เธอเสียชีวิตในอินเดียไม่นานหลังจากได้พบกับนิราด เอลีนอร์ซึ่งแต่งงานกับชาวอังกฤษที่เธอพบที่หลุมศพของฟลอร่าและ กลายเป็น ผู้สนับสนุนพรรค อนุรักษ์นิยมอย่างเหนียวแน่น เปิดเผยข้อมูลเพียงเล็กน้อยแก่นักวิชาการผู้นี้ ทำให้เขาต้องออกตามหาเส้นทางของฟลอร่าในอินเดียอย่างไร้จุดหมาย แต่เธอกลับต้อนรับอนิช ลูกชายของนิราด ผู้ซึ่งมาเพื่อค้นหาคำตอบเช่นกัน เอลีนอร์แสดงภาพวาดของนิราดให้อนิชดู ซึ่งวาดขึ้นบางส่วนในสไตล์อินเดียคลาสสิก และบางส่วนในสไตล์สัจนิยมตะวันตก สัญลักษณ์ทางเพศในภาพวาดทำให้เขามั่นใจว่าพ่อของเขาและฟลอร่าเป็นคนรักกันก่อนที่เธอจะเสียชีวิต

หนึ่งในประเด็นหลักของละครเรื่องนี้คือความแตกต่างระหว่างรูปแบบบทกวีและศิลปะของอินเดียและยุโรป นีราดอธิบายทฤษฎีเก้ารส ของอินเดียโบราณให้ฟลอร่าฟัง ซึ่งเป็นแผนผังโทนเสียงที่เชื่อมโยงศิลปะทุกรูปแบบเข้าด้วยกัน แต่ละรสมีความสัมพันธ์กับสี อารมณ์ และบันไดเสียงดนตรี ชื่อเรื่องของละครหมายถึงศริงการะรสแห่งความรักอันเร้าอารมณ์ ซึ่งเกี่ยวข้องกับสีน้ำเงินเข้มเกือบดำ และพระกฤษณะ เทพเจ้าที่มักถูกวาดด้วยผิวสีน้ำเงินเข้ม ฟลอร่าในตอนแรกงุนงงกับประเพณีทางศิลปะนี้ แต่เมื่อตกหลุมรักนีราด เธอก็รู้ว่า "นั่นคือสีที่เขาดูในแสงจันทร์"

บทละครเรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับความคิดถึงและความสูญเสียทางโรแมนติกเหมือนกับบทละครเรื่องอื่นๆ ของสต็อปปาร์ดในช่วงทศวรรษ 1990 โดยมีฟลอร่าเป็นคนรักที่จากไป ซึ่งสอดคล้องกับโทมาสินาในเรื่องอาร์คาเดียและโมเสสในเรื่องเดอะอินเวนชั่นออฟเลิฟและเช่นเดียวกับบทละครทั้งสองเรื่องนั้น บทละครเรื่องนี้ก็มีการตัดสลับไปมาระหว่างตัวละครในสองช่วงเวลาโดยใช้ฉากเดียวกัน สต็อปปาร์ดได้ให้เครดิตบางส่วนแก่ผู้กำกับปีเตอร์ วูดสำหรับการพัฒนาโครงสร้างของบทละครที่มีเรื่องราวสองเส้นที่เกี่ยวพันกัน^{[ 13 ]}

เบน แบรนท์ลีย์ แสดงความคิดเห็นที่ไม่ค่อยประทับใจต่อIndian Inkโดยมองว่ามัน "น่าสนใจแต่มีเนื้อหามากเกินไป" เขาชื่นชมภาษาของสต็อปปาร์ดและพบว่าบทสนทนานั้นคมคาย แต่แย้งว่างานชิ้นนี้มีตัวละครมากเกินไป และ "บทเรียนประวัติศาสตร์ย่อๆ และการอ้างชื่อบุคคลสำคัญทางปัญญาในIndian Inkทำให้เราไม่สามารถเข้าถึงความสัมพันธ์หลักของละครได้อย่างลึกซึ้ง " ^{[ 6 ]}ผู้กำกับละครชาวอินเดีย โกปาล กานธี เขียนบทวิจารณ์ในเชิงบวกปานกลางในThe Independentกานธีแย้งว่า ดาส มีความเชี่ยวชาญด้านภูมิศาสตร์และวรรณกรรมอังกฤษ แต่การอธิบายรสและคัมภีร์ฮินดูที่ดูเหมือน "ไม่ได้มาจากสต็อปปาร์ด แต่มาจากคู่มือการเรียนรู้ด้วยตนเอง" และเขียนตอบโต้ว่า "ชาวอินเดียสามารถเชื่อมโยงกับสิ่งต่างๆ ของอังกฤษได้มานานหลายทศวรรษ หรืออาจเป็นศตวรรษหรือสองศตวรรษ โดยไม่ลดทอนความเป็นอินเดียของตนเองเลย พวกเขาไม่จำเป็นต้องย้อนกลับไปสู่ ​​'ตัวตน' ดั้งเดิมของพวกเขา" สต็อปปาร์ดพยายามทำอะไรในIndian Inkกันแน่? อย่างไรก็ตาม คานธีก็รู้สึกว่า “มีรสชาติหวานปนขมของ [สต็อปปาร์ด] ที่น่าเพลิดเพลิน สำหรับความเศร้าที่มันปลุกเร้า สำหรับความเสียใจที่มันทำให้ฉันนึกถึง” และแนะนำละครเรื่องนี้โดยรวม^{[ 14 ]}แมตต์ วูล์ฟ จากVarietyวิจารณ์ละครเรื่องนี้ว่า “ดูเทอะทะ” และ “เขียนเกินจริง” และยังระบุอีกว่า ฟลอร่า ครูว์ “ขาดมิติความคิดสร้างสรรค์หรือความเร้าอารมณ์อย่างสำคัญ แม้ว่าหัวข้อหลักของฟลอร่าดูเหมือนจะเป็นเรื่องเพศก็ตาม” ^{[ 15 ]}

เจสซี กรีน กล่าวในVultureว่าถึงแม้องค์ประกอบและช่วงเวลาต่างๆ จะไม่ผสมผสานกันอย่างลงตัว แต่ “ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าฉากแต่ละฉากนั้นมีความประณีตอย่างน่าทึ่ง” กรีนเรียกบทละครเรื่องนี้ว่า “เป็นผลงานระดับรองของทอม สต็อปปาร์ด แต่ถือว่ายอดเยี่ยมเมื่อเทียบกับมาตรฐานอื่นๆ เกือบทุกประการ” ^{[ 16 ]}เอลิซา การ์ดเนอร์ จากUSA Todayก็ให้คะแนนบทละครเรื่องนี้ 3.5 จาก 4 ดาว โดยเขียนว่าธรรมชาติที่เฉียบแหลมและโรแมนติกของครูว์ “เป็นพาหนะที่เหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับภาษาที่สวยงามและสื่ออารมณ์ได้อย่างเฉียบคมของสต็อปปาร์ด” ^{[ 5 ]}

• บทสัมภาษณ์กับสตอปปาร์ดก่อนการฉายรอบปฐมทัศน์ในอเมริกา