ฌาคส์ อัลแม็ง (เสียชีวิตปี 1515) เป็นศาสตราจารย์ชาวฝรั่งเศสด้านศิลปศาสตร์และศาสนศาสตร์ประจำมหาวิทยาลัยปารีสซึ่งเสียชีวิตตั้งแต่อายุยังน้อย เขาเกิดในเขตสังฆมณฑลแซงส์และศึกษาศิลปศาสตร์ที่วิทยาลัยมงแตกูมหาวิทยาลัยปารีส เขาดำรงตำแหน่งอธิการบดีของมหาวิทยาลัยตั้งแต่เดือนธันวาคม ปี 1507 ถึงเดือนมีนาคม ปี 1508

ตั้งแต่ปี 1508 ฌาคส์ อัลแม็ง ศึกษาศาสนศาสตร์กับจอห์น แมร์ที่วิทยาลัยนาวาร์ในปารีส เขาได้รับใบอนุญาตประกอบวิชาชีพศาสนศาสตร์ในเดือนมกราคมปี 1512 และปริญญาเอกในสาขาวิชาเดียวกันในเดือนมีนาคมปีเดียวกันนั้น เมื่อพระเจ้าหลุยส์ที่ 12 แห่งฝรั่งเศสทรงตัดสินใจสนับสนุนสภาปิซาปี 1511 (หรือconciliabulumตามที่เรียกกันอย่างดูถูก) ที่ต่อต้านสมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2มหาวิทยาลัยได้รับคำสั่งให้สนับสนุนการประชุมครั้งนี้ มหาวิทยาลัยเลือกอัลแม็งให้ตอบโต้บทความโต้แย้งของพระคาร์ดินัลโทมัส กาเยตันผู้แก้ต่างที่โดดเด่นที่สุดของสมเด็จพระสันตะปาปา อัลแม็งเขียนบทวิจารณ์ที่เฉียบคมต่อบทความของกาเยตัน แต่เขาเสียชีวิตก่อนที่จะได้ตอบโต้Apologiaที่ผู้แก้ต่างของสมเด็จพระสันตะปาปาเขียนขึ้น นอกจากนี้ อัลแม็งยังไม่ได้แสดงความคิดเห็นโดยตรงเกี่ยวกับสภาลาเตรานครั้งที่ 5 ที่สมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสทรงเรียกประชุมเพื่อตอบโต้การประชุมที่ปิซาด้วย

อัลแม็งเขียนงานในหลากหลายรูปแบบทางวิชาการ ผลงานชิ้นแรกๆ ของเขาเกี่ยวข้องกับตรรกศาสตร์และฟิสิกส์ของอริสโตเติลหนังสือ Moraliaของเขาได้กลายเป็นตำรามาตรฐานด้านเทววิทยาเชิงศีลธรรม โดยนำเสนอประเด็นทางจริยธรรมใน รูปแบบ สโคลัสติกที่ ค่อนข้างแห้งแล้ง เขายังเขียนตำราที่อภิปรายบางส่วนของSentences of Peter Lombard อีกด้วย หนึ่งในตำราเหล่านั้นเกี่ยวข้องกับความคิดเห็นของโรเบิร์ต โฮลคอตนัก เทววิทยาชาวโดมินิกันในยุคกลาง

นอกจากการตอบโต้กาเยตันแล้ว อัลแม็งยังเขียนเกี่ยวกับหัวข้อทางการเมืองอีกด้วย ผลงานเหล่านี้รวมถึงการอภิปรายความคิดเห็นของวิลเลียมแห่งอ็อกแฮมเกี่ยวกับอำนาจของพระสันตะปาปา และการโต้แย้งเกี่ยวกับอำนาจของพระสันตะปาปาและสภา ซึ่งเป็นคำแถลงแรกสุดของเขาเกี่ยวกับลัทธิ สภา

อัลแม็งยอมรับความแตกต่างระหว่างอำนาจสัมบูรณ์และอำนาจที่พระเจ้าทรงแต่งตั้ง ปรัชญาทางศีลธรรมของเขาเป็นแบบอริสโตเติล โดยสนับสนุนการประพฤติตนในทางสายกลางระหว่างความสุดขั้ว ความคิดทางการเมืองของเขายอมรับความจำเป็นของระเบียบ แต่ก็อนุญาตให้ชุมชนสามารถควบคุมผู้ปกครองใดๆ ก็ตามที่มีพฤติกรรมเป็นอันตรายต่อการอยู่รอดของชุมชนได้ การวิพากษ์วิจารณ์ของอัลแม็งต่อตำราของกาเยตันเกี่ยวกับสันตะปาปาชี้ให้เห็นว่าศาสนจักรและรัฐมีลักษณะคู่ขนานกัน ทั้งสองสามารถดำเนินการต่อต้านผู้นำที่กระทำผิดได้ ไม่ว่าจะเป็นสันตะปาปาหรือกษัตริย์ คำสอนทั้งหมดนี้พบได้ในหนังสือOpuscula ที่ตีพิมพ์หลังมรณกรรมของเขา (ปารีส, 1518)

• Jacques Almain, หนังสือว่าด้วยอำนาจของศาสนจักรใน JH Burns และ TM Izbicki (บรรณาธิการและผู้แปล), 1997, ลัทธิสภาและสันตะปาปา , เคมบริดจ์: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์
• Jacques Almain, คำถามในพิธีสวดภาวนาตอนเย็น , ใน J. Kraye (บรรณาธิการ), 1997, Cambridge Translations of Renaissance Philosophical Texts , เล่ม 2: ปรัชญาการเมือง, เคมบริดจ์: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์