จาง เชียลมุน^{[ 1 ]} ( ภาษาเกาหลี: 장철문 ; เกิดปี 1966) เป็นกวีและนักเขียนวรรณกรรมเด็กชาวเกาหลีใต้ เขาเกิดที่เมืองจางซูจังหวัดชอลลาเหนือและสำเร็จการศึกษาด้านวรรณคดีเกาหลีจากมหาวิทยาลัยยอนเซและต่อมาสำเร็จการศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา เขาเริ่มต้นอาชีพด้วยการตีพิมพ์ " Mareun pulipui norae " (마른 풀잎의 노래 The Song of the Dry Grass) รวมถึงบทกวีอีกหกบทในนิตยสาร Creation and Criticism ฉบับฤดูหนาวปี 1994 เขาได้ตีพิมพ์รวมบทกวีสี่เล่ม เขาได้ตีพิมพ์วรรณกรรมคลาสสิกต่างๆ สำหรับเด็ก และยังตีพิมพ์หนังสือเด็กอีกมากมาย เขาได้รับรางวัลแบคซอกสาขาวรรณกรรม ปัจจุบันเขาดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านการเขียนเชิงสร้างสรรค์ที่มหาวิทยาลัยแห่งชาติซุนชอน^{[ 2 ]} 

บทกวีของจาง เชียลมุนใช้ภาษาที่ไม่ยั่วยุ แต่ใช้เสียงที่นุ่มนวลเพื่อพรรณนาสิ่งต่างๆ และโลกอย่างชัดเจน ตั้งแต่เขาตีพิมพ์รวมบทกวีเล่มแรก เขาได้รับการอธิบายว่ากำลังพิจารณาโลกในลักษณะที่เป็นผู้ใหญ่มาก^{[ 3 ]}ด้วยภาษาที่ไพเราะ เขาพรรณนาภาพธรรมชาติที่ไหลลื่นและผู้คนดำเนินชีวิตอย่างสงบ ลักษณะเช่นนี้อาจกล่าวได้ว่าสืบทอดลักษณะของบทกวี抒情แบบดั้งเดิมมาอย่างซื่อสัตย์ ในช่วงต้นอาชีพ บทกวีของเขานำเสนอผู้คนธรรมดาที่ใช้ชีวิตอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง อย่างไรก็ตาม บทกวีของเขาค่อยๆ ได้รับอิทธิพลจากมุมมองแบบตะวันออกและปรัชญาพุทธศาสนา มากขึ้น นี่อาจเป็นเพราะวิธีที่เขาปฏิบัติพุทธศาสนาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในช่วงต้นทศวรรษ 2000

บทกวีชุดที่สามของจาง เชียลมุน ชื่อMureup wiui jajaknamu (무릎 위의 자작나무 ต้นเบิร์ชบนเข่า) เป็นบทกวีที่แสดงให้เห็นถึงโลกทัศน์แบบตะวันออกได้อย่างชัดเจนที่สุดในบรรดาผลงานทั้งหมดของเขา ในชีวิตประจำวัน กวีได้สำรวจ 'จิตใจและร่างกายที่ว่างเปล่า' ของตนเอง นอกจากนี้ ผ่าน 'เด็ก' และ 'ต้นไม้' เขายังพรรณนาถึงวัฏจักรของชีวิตและความตาย จากมุมมองของพ่อแม่ 'เด็ก' แม้จะเป็นสำเนาทางชีววิทยา แต่ก็เป็น 'อีกคนหนึ่ง' ที่แตกต่างจากพวกเขา ยิ่งไปกว่านั้น เด็กเป็นสิ่งมีชีวิตที่แสดงให้เห็นถึงความมหัศจรรย์ของชีวิตอย่างเป็นรูปธรรม โดยการไตร่ตรองถึงความทรงจำภายในที่ได้เห็นการกำเนิดของชีวิต กวีได้สำรวจว่าชีวิตคืออะไร และพยายามศึกษาถึงความลับที่การกำเนิดของบทกวีซ่อนอยู่ การดิ้นรนของเขาเกี่ยวกับความหมายของบทกวีนั้นทวีความรุนแรงมากขึ้นในบทกวีชุดล่าสุดของเขาBaramui seojjok (바람의 서쪽 West of the Wind) ในบทกวีชุดนี้ เขามักจะกล่าวถึงลูกของเขา การกระทำของเด็กทารกนั้นซื่อตรง และตัวกวีเองก็คงเคยเป็นเด็กมาก่อน การพิจารณาถึงลูกของตนเองทำให้กวีได้ไตร่ตรองถึงวันเวลาแห่งความไร้เดียงสาของตนเอง และเปิดเผยอารมณ์ความรู้สึกที่มีต่อพ่อแม่ที่ดูแลเขา ผ่านการใคร่ครวญ เช่นนี้ กวีจึงสามารถเขียนผลงานที่ไพเราะ แต่ยังเผยให้เห็นถึงการใคร่ครวญอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับวรรณกรรมและชีวิต^{[ 4 ]}

ในช่วงต้นทศวรรษ 2000 เขานับถือศาสนาพุทธในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และบรรยายถึงประสบการณ์ดังกล่าวในคอลเลคชันบทกวี เขาได้ตีพิมพ์คอลเลกชันบทกวีBaramui seojjok (바람의 서쪽 West of the Wind; 1998), Sanbeotnamu-ui jeonyeok (산벚나무의 저녁 The Evening of the Wild Cherry Tree; 2003), Mureup wiui jajaknamu (무릎 위의 자작나무 The ต้นเบิร์ชบนหัวเข่า 2551) และBiyu-ui bakkat (비유의 바깥 The Metaphor's Outside) (Munhakdongne); เช่นเดียวกับหนังสือสำหรับเด็กNoru samchon (노루 삼촌 Deer Uncle; 2002), Nappeunnyeoseok (나쁜녀석 The Bad Guy; 2003), Huin jwi i-yagi (흰 쥐 이야기 The Story of a White Mouse; 2006), Jinri-ui kkotdabal beobguyeong ( 현리의 꽃다발 법구경 ; 2006), Choego-unjeon (최고운전 Best Driving; 2006), Choecheokjeon ( 최척전 ; 2008) และBok tareo gan chonggak (복 타러 간 총각 A Man Who (Went To Be Lucky; 2013) ปัจจุบันเขาทำงานเป็นอาจารย์สอนการเขียนเชิงสร้างสรรค์ที่มหาวิทยาลัยแห่งชาติซุนชอน เขาได้รับรางวัล Baeksok Prize for Literature ในปี 2016 และกำลังเข้าร่วมงาน Seoul International Forum for Literature ประจำปี 2017 ^{[ 5 ]}

• รางวัลแบคซอก สาขาวรรณกรรม ประจำปี 2016

• ลี แจบก, "อารมณ์แห่งการเปิดเรื่องและเงามืด", ซีจัก 7 เล่ม 4, ชอนเนียวุย ซีจัก, 2008