เพลงไกเซอร์มาร์ช ( เพลงมาร์ชจักรวรรดิ ) เป็นเพลงมาร์ชรักชาติที่ริชาร์ด วากเนอร์ ประพันธ์ขึ้น ในปี 1871 เพื่อเฉลิมฉลองการก่อตั้งจักรวรรดิเยอรมันหลังจากได้รับชัยชนะในสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย

ชัยชนะในสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซียและการประกาศสถาปนา พระเจ้า วิลเลียมที่ 1แห่งปรัสเซียเป็นจักรพรรดิเยอรมันได้ปลุกเร้าความรักชาติและกระตุ้นให้นักประพันธ์เพลงชาวเยอรมันหลายคนแต่งเพลงรักชาติเพื่ออุทิศให้กับประเทศและจักรวรรดิใหม่ตัวอย่างเช่นโยฮันเนส บราห์มส์ ได้ประพันธ์ เพลง "เพลงแห่งชัยชนะ" (op. 55) ในปี 1871

วากเนอร์ซึ่งเป็นที่รู้จักในด้านความรักชาติทางดนตรีในโอเปราหลายเรื่องของเขา จึงได้ประพันธ์เพลงKaisermarschซึ่งได้รับทั้งคำวิจารณ์เชิงบวกและเชิงลบ แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จในการได้รับสถานะที่โดดเด่นมากขึ้นในพิธีการอย่างเป็นทางการเพื่อเฉลิมฉลองชัยชนะที่เพิ่งได้รับมาใหม่ วากเนอร์เขียนว่า: ^{[ 1 ]}

หลังจากกองทัพผู้ได้รับชัยชนะของเรากลับมา ผมได้สอบถามเป็นการส่วนตัวในกรุงเบอร์ลินว่า หากมีการวางแผนจัดพิธีใหญ่เพื่อเป็นเกียรติแก่ทหารที่เสียชีวิต ผมจะได้รับอนุญาตให้จัดหาเพลงที่เหมาะสมกับโอกาสอันศักดิ์สิทธิ์เช่นนั้นได้หรือไม่ แต่ผมได้รับแจ้งว่าไม่ถือว่าเป็นการเหมาะสมที่จะจัดเตรียมเพลงที่เศร้าโศกเป็นพิเศษเพื่อประกอบกับการกลับมาอย่างรื่นเริงของกองทัพ ผมจึงเสนอเป็นการส่วนตัวอีกครั้งหนึ่งถึงเพลงอีกเพลงหนึ่ง ซึ่งจะใช้ประกอบการเข้าสู่สนามรบของกองทัพ และในตอนท้าย — เช่น ในพิธีเดินสวนสนามต่อหน้าพระมหากษัตริย์ผู้ได้รับชัยชนะ — กองร้องประสานเสียงอันยอดเยี่ยมของกองทัพปรัสเซียอาจร่วมขับร้องกับทำนองเพลงพื้นบ้านบางเพลง แต่สิ่งนี้จะทำให้ต้องมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในการเรียบเรียงดนตรีที่เสร็จสมบูรณ์ไปนานแล้ว และผมก็ถูกห้ามปรามจากโครงการของผม ดังนั้น ผมจึงเรียบเรียงเพลง Kaisermarsch ของผม สำหรับหอแสดงคอนเสิร์ต ซึ่งขอให้มีการปรับแต่งให้เหมาะสมที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

ฟรีดริช นีทเชเพื่อนที่เหินห่างของวากเนอร์เขียนเยาะเย้ยผลงานชิ้นนี้ว่า "แม้แต่จักรพรรดิเยอรมันหนุ่ม [ เช่นวิลเฮล์มที่ 2 ] ก็ยังไม่สามารถเดินตามเพลง Kaisermarsch ของวากเนอร์ได้" ^{[ 2 ]}

เนื้อเพลงของเพลงมาร์ชนี้ไม่ได้รับความนิยม และแทบจะไม่ถูกนำมาร้องเมื่อมีการบรรเลงเพลงมาร์ชจักรพรรดิในปัจจุบัน สาเหตุหลักมาจากคุณภาพของเนื้อเพลงที่ไม่ดี ซึ่งเกิดจากการที่เนื้อเพลงถูกเขียนขึ้นหลังจากที่แต่งทำนองเสร็จแล้ว จึงต้องมีการ "ตัดแต่ง" เพื่อให้เข้ากับทำนองเพลง

ผลงานรักชาติอีกชิ้นหนึ่งของวากเนอร์คือบทพูดสุดท้ายของฮันส์ ซัคส์ ใน Die Meistersinger ^{[ 3 ]}เมื่อเขาเตือนเพื่อนร่วมชาติชาวเยอรมันให้ปกป้องวัฒนธรรมเยอรมันจากอิทธิพลต่างชาติ:

Verachtet mir die Meister nicht Und ehrt mir ihre Kunst! เป็น ihnen hoch zum Lobe spricht, Fiel reichlich Euch zur Gunst. Nicht Euren Ahnen, noch so wert, Nicht Eurem Wappen, Speer noch Schwert, Dass Ihr ein Dichter seid, Ein Meister Euch gefreit, Dem dankt Ihr heut Eu′r höchstes Glück. กลอง denkt mit Dank Ihr dran zurück, Wie kann die Kunst wohl unwert sein, Die solche Preise schließet ein? Dass unsre Meister sie gepflegt Grad recht nach ihrer Art, Nach ihrem Sinne treu gehegt, Das hat sie echt bewahrt: Blieb sie nicht adlig, wie zur Zeit, Da Höf′ und Fürsten sie geweiht, Im Drang der schlimmen Jahr Blieb sie doch deutsch und วาห์; Und wär sie anders nicht geglückt, Als wie, wo alles drängt und drückt, Ihr seht, wie hoch sie blieb ใน Ehr′: Was wollt Ihr von den Meistern mehr? ฮับ ​​อัคท์! Uns dräuen üble Streich − Zerfällt erst deutsches Volk und Reich In falscher welscher Majestät, Kein Fürst bald mehr sein Volk versteht, Und welschen Dunst mit welschem Tand Sie pflanzen uns ใน deutsches Land; Was deutsch und echt, wüsst′ keiner mehr, Lebt′s nicht ใน deutscher Meister Ehr′ Drum sag ich Euch: Ehrt Eure deutschen Meister! แดนบันท์ อิร์ กูท ไกสเตอร์; ก่อนหน้านี้ Wirken Gunst, Zerging ใน Dunst Das heil′ge röm′sche Reich , Uns bliebe gleich Die heil′ge deutsche Kunst!

ในองก์ที่สามของโอเปราเรื่องโลเฮนกรินพระเจ้าเฮนรีทรงยกย่องชาวเยอรมันแห่งบราบันต์และความมุ่งมั่นของพวกเขาในการปกป้องจักรวรรดิจาก การโจมตีของ ชาวฮังการี :