ลิว แวนเดอร์พูล (เกิดประมาณปี 1855 -  ?) เป็นนักเขียนและผู้จัดพิมพ์ชาวอเมริกัน ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีจากผลงานปลอมแปลงหลายชุดที่เขาผลิตขึ้นในช่วงทศวรรษ 1880

มีข้อมูลเพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับชีวิตของแวนเดอร์พูลนอกเหนือจากเรื่องราวความผิดพลาดทางวรรณกรรมของเขา เมื่อการปลอมแปลงงานเขียนของจอร์จ แซนด์ถูกเปิดโปงในเดือนกันยายน ค.ศ. 1887 หนังสือพิมพ์นิวยอร์กซันรายงานว่าแวนเดอร์พูลอ้างว่าตนเองอายุ 32 ปี และมี "ลักษณะใบหน้าคล้ายชาวไอริช" เขาพูดติดอ่างเล็กน้อย แต่เป็น "คนพูดจาคล่องแคล่วและน่าเชื่อถือ" มีรายงานว่าเขาเคยทำงานกับนิวยอร์กทริบูนในช่วงหนึ่ง จากนั้นเป็น "บรรณาธิการแลกเปลี่ยน" ของนิวยอร์กเวิลด์และได้รับการยกย่องว่าเป็น "นักเขียนเชิงพรรณนาที่ดีพอสมควร และเป็นคนที่มีความสามารถ" เนื่องจากสุขภาพไม่ดี เขาจึงลาออกจากงานหนังสือพิมพ์ราวปี ค.ศ. 1884 และอาจวางแผนการต่างๆ หลังจากนั้นเนื่องจากสถานการณ์ทางการเงินของเขา เมื่อถูกจับกุมในเดือนกันยายน ค.ศ. 1887 เขาอาศัยอยู่ในออยสเตอร์เบย์นอกเมืองนิวยอร์ก^{[ 1 ]}

หนังสือพิมพ์ในนิวยอร์กตอนบนรายงานว่า เมื่อแวนเดอร์พูลเป็นข่าว เขาเคยอาศัยอยู่ในเขตโคลัมเบีย รัฐนิวยอร์กและ "เป็นที่รู้จักกันดีในฮัดสันเนื่องจากการผจญภัยที่กล้าหาญมากมายของเขา" ^{[ 2 ]} ดูเหมือนว่าในเวลานั้นเขาจะเป็นที่รู้จักในชื่อ "CL Vanderpoel" หรือ "Charles L. Vanderpool" แห่งเมืองคินเดอร์ฮุก [ ^{3 ] [ 4 ] [ 5 ] ดูเหมือน} ว่าจะเป็นคนเดียวกัน เขาแต่งงานกับโรซา วอสเบิร์กแห่งคินเดอร์ฮุกในปี 1881 ^{[ 6 ]} หนังสือพิมพ์นิวยอร์กเวิลด์รายงานว่าทั้งคู่มีลูกสามคน และหย่าร้างกันในปี 1894 ซึ่งภรรยาของเขากล่าวว่า "ฉันไม่ชอบสามีของฉัน ฉันเบื่อเขา แต่ฉันก็ซื่อสัตย์ต่อเขา ยกเว้นเพียงสองครั้ง" ^{[ 7 ]} ในปี 1890 มีรายงานว่าเขาเกี่ยวข้องกับหนังสือพิมพ์ทรอยไทมส์^{[ 8 ]}

แวนเดอร์พูลอ้างว่านักเขียนชาวฝรั่งเศสจอร์จ แซนด์ (อามองทีน ลูซิล ดูแปง) ซึ่งเสียชีวิตในปี 1876 เป็นป้าหรือป้าทวดของเขา เขาถูกจับกุมในข้อหาปลอมแปลงเอกสารในเดือนกันยายน 1887 หลังจากขายเรื่องสั้นชื่อPrincess Nourmahalให้กับCosmopolitanซึ่งเขาระบุว่าเป็นผลงานของแซนด์^{[ 9 ] [ 10 ] [ 11 ] [ 12 ] [ 13 ]} เมื่อถูกถามว่าเขาไม่สามารถแสดงต้นฉบับของNourmahalที่เขาอ้างว่าแปลได้ เขาสารภาพว่าเขามีความจำที่ยอดเยี่ยมและแปลจากความทรงจำ อย่างไรก็ตาม เขาดูเหมือนจะไม่คุ้นเคยกับภาษาฝรั่งเศสเมื่อถูกถามด้วยภาษานั้นบทวิจารณ์ของNew York Times เกี่ยวกับ Nourmahalปฏิเสธความคิดที่ว่าแซนด์อาจเป็นผู้เขียนผลงานชิ้นนี้ได้^{[ 1 ] [ 12 ]}แวนเดอร์พูลปฏิเสธว่าผลงานชิ้นนี้เป็นการปลอมแปลง^{[ 14 ]}แวนเดอร์พูลถูกจำคุกสองสามวัน แต่ได้รับการปล่อยตัวโดยอ้างว่าคดีนี้ต้องถูกฟ้องในนครนิวยอร์ก ไม่ใช่ออยสเตอร์เบย์ บางคนในสื่อไม่ได้มองว่าความผิดของแวนเดอร์พูลร้ายแรงนัก และหวังว่าเขาจะหันไปเขียนหนังสือภายใต้ชื่อของตัวเอง^{[ 15 ]}แต่ หนังสือ Normahalก็ยังคงตีพิมพ์ในปี 1888 โดยอ้างว่าเป็นผลงานของแซนด์^{[ 16 ]}

ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1886 บทสัมภาษณ์ที่อ้างว่าแวนเดอร์พูลได้สัมภาษณ์กษัตริย์ลุดวิกที่ 2 แห่งบาวาเรียเมื่อไม่กี่ปีก่อนหน้านั้น ได้ถูกตีพิมพ์ในนิตยสาร Lippincott's Monthly Magazineบทสัมภาษณ์นี้ถูกตีพิมพ์ไม่กี่เดือนหลังจากที่ลุดวิกสิ้นพระชนม์ และนักเขียนชาวเยอรมันได้อ้างอิงและใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงบ่อยครั้ง นักวิชาการชาวเยอรมันดูเหมือนจะไม่ทราบจนกระทั่งปี ค.ศ. 2017 เกี่ยวกับข้อกล่าวหาการปลอมแปลงเอกสารอื่นๆ ที่ถูกฟ้องร้องต่อแวนเดอร์พูล และเต็มใจที่จะยอมรับบทความที่ "ดีเกินกว่าจะเป็นจริง" ซึ่งมีข้อมูลเชิงลึกที่น่าสนใจเกี่ยวกับลุดวิก รวมถึงการอ้างว่าลุดวิกชื่นชอบเอ็ดการ์ อัลลัน โพ^[ 17 ^{] [ 18 ] แวนเดอร์พูลยังปรากฏตัวเป็นตัวละครสำคัญในละครเพลงเยอรมันเรื่อง "Ludwig²" (} 2005) อีกด้วย^{[ 19 ] [ 20 ]}

หนังสือพิมพ์ The New York Sunรายงานในเดือนกันยายน พ.ศ. 2330 ว่าบทความของลุดวิกเป็น "บทสัมภาษณ์ที่น่าสนใจอย่างยิ่ง" ซึ่งแวนเดอร์พูลอ้างว่าได้รับมาจากการเชื่อมโยงกับหนังสือพิมพ์ฝรั่งเศสLe Figaroซึ่งในความเป็นจริงแล้วเขาไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ เลย หนังสือพิมพ์ The Sunรายงานว่าแวนเดอร์พูล "ได้บอกกับสำนักพิมพ์หลายแห่งว่าเขามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับวิกเตอร์ ฮูโก , จอร์จ เอเลียต , แกลดสโตน, บูลังเจอร์, โซลา, โทมัส คาร์ไลล์, รูเบนสไตน์, บิสมาร์ค, ซาราห์ เบิร์นฮาร์ดต์, เทนนีสัน, รัสกิน และเธียร์ส" ^{[ 1 ]}

นอกจากนี้ Vanderpoole ยังแอบอ้างนวนิยายเรื่องRuhainah (1886) ของ Rev. TP Hughes (นามแฝง Evan Stanton) ว่าเป็นผลงานของเขาเอง รวมถึงรายการอื่นๆ อีกด้วย^{[ 21 ]}

Lippincott'sได้ตีพิมพ์นวนิยายเรื่องThe Red Mountain Minesซึ่งระบุว่าเป็นผลงานของ Vanderpoole เอง ในฉบับเดือนกันยายน พ.ศ. 2430 ^{[ 22 ]}

แวนเดอร์พูลถูกจับกุมในลอนดอนในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2437 หลังจากพยายามยืมเงิน 1,000 ปอนด์จากชาร์ลส์ รัสเซลล์บุตรชายของหัวหน้าผู้พิพากษา^{[ 23 ]}

ตั้งแต่ปี 1890 ถึง 1892 แวนเดอร์พูลได้ตีพิมพ์หนังสือหลายเล่มภายใต้ชื่อ "สำนักพิมพ์ลูว์ แวนเดอร์พูล" หนังสือที่ตีพิมพ์ (หลายเล่มหรือเกือบทั้งหมดดูเหมือนจะเป็นหนังสือปกอ่อน) ได้แก่ "The Toltec Cup" (1890) และ "The Primrose Path of Dalliance" (1892) โดยแอนดรูว์ คาร์เพนเตอร์ วีลเลอร์ ; "Eteocles: a Tale of Antioch" (1890) โดยเจสซี แอกเนส แอนดรูว์ส (ผู้เขียนอ้างว่าอายุ 13 ปี), "The Magnet of Death" (1890) โดยแวนเดอร์พูล, ^{[ 24 ]} "Seemingly" (1890) โดยแคโรไลน์ วอชเบิร์น ร็อควูดและแวนเดอร์พูล, ^{[ 25 ]}และ "A Saratoga Romance" โดยร็อควูด^{[ 26 ]}

Roger, Luc-Henri, Les impostures littéraires de Lew Vanderpoole: George Sand และ Louis II de Bavière , BoD, 2022, ISBN 978-2322389919234 หน้า (ข้อความภาษาฝรั่งเศสและภาษาอังกฤษ)

• หน้าหนังสือออนไลน์ของ Lew Vanderpoole
• เหมืองเรดเมาน์เทน (1887)
• เจ้าหญิงนูร์มาฮาล (ค.ศ. 1888) (สันนิษฐานว่าเป็นผลงานของจอร์จ แซนด์ แปลโดยแวนเดอร์พูล)
• ดอกลิลลี่แห่งฟลอเรนซ์ (1887) (หนังสือรวมเรื่องสั้นที่แวนเดอร์พูลระบุว่าเป็นผลงานของแซนด์ จัดพิมพ์โดยจอร์จ มันโร)
• "In Vintage Time"เป็น "ภาพร่างที่ตีพิมพ์หลังการเสียชีวิต" ซึ่งแวนเดอร์พูลระบุว่าเป็นผลงานของแซนด์ ตีพิมพ์ครั้งแรกในหนังสือพิมพ์นิวยอร์กสตาร์ (และตีพิมพ์ซ้ำในหนังสือพิมพ์ลอสแอนเจลิสเดลีเฮรัลด์เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน 1886)
• "พวงดอกลิลลี่"ภาพร่างอีกภาพหนึ่งที่เชื่อกันว่าเป็นผลงานของแซนด์ที่วาดขึ้นหลังเสียชีวิต (ตีพิมพ์ซ้ำในFrostburg Mining Journalเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม 1887)
• "Oblivion"อีกหนึ่งชิ้นงานที่อ้างว่าเป็นฝีมือของ Sand (ตีพิมพ์ซ้ำในFrostburg Mining Journalเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม 1887)