ภาษาทมิฬไอเยนการ์ ( ทมิฬ : ஐயங்கார் தமிழ் ) เป็นภาษาถิ่นของ ภาษา ทมิฬที่พูดกันส่วนใหญ่ในรัฐทมิฬนาฑูและรัฐกรณาฏกะรวมถึงภูมิภาคใกล้เคียงอื่นๆ ในอินเดียใต้ ภาษาถิ่น นี้พูดโดย ชุมชน ไอเยนการ์ซึ่งเป็นนิกายหนึ่งของพราหมณ์ทมิฬที่สมาชิกยึดมั่นในศรีไวษณวนิกาย [ ^{1 ] ชาว}ไอเยนการ์มีจำนวนมากพอสมควรในรัฐทมิฬนาฑู รัฐกรณาฏกะและรัฐอานธรประเทศแม้ว่าภาษาถิ่นที่พูดจะแตกต่างกันไปในแต่ละรัฐ^{[ 2 ]}

ในสมัยโบราณ ภาษาทมิฬพราหมณ์นั้นพูดกันเฉพาะพราหมณ์ที่เกี่ยวข้องกับ ประเพณี สมาร์ ทา เท่านั้น รวมถึงตระกูลไอย์เยอร์ ด้วย ชาวไอ เยนการ์ได้พัฒนาภาษาถิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเองขึ้นมาตลอดหลายศตวรรษ เรียกว่า ศรีไวษณวะมณีประวลัม [ ^{3 ] เนื่องจาก}การพัฒนาอัตลักษณ์พราหมณ์ที่เป็นเนื้อเดียวกันในช่วงยุคกลาง พราหมณ์ไวษณวะในทมิฬากัมจึงผสมผสานภาษาทมิฬพราหมณ์เข้ากับภาษาถิ่นของตนเองเป็นส่วนใหญ่ โดยยังคงคำศัพท์บางคำจากไวษณวะมณีประวลัมไว้ในพจนานุกรมของพวกเขา อย่างไรก็ตาม ชาวไอเยนการ์เฮบบาร์และมันดียัมที่อาศัยอยู่นอกประเทศทมิฬยังคงใช้ภาษาทมิฬไอเยนการ์เป็นภาษาแม่ของพวกเขา

ลักษณะเฉพาะอย่างหนึ่งของภาษาทมิฬแบบไอเยนการ์คือการคงไว้ซึ่งคำศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับความศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งมักมีรากศัพท์มาจากภาษาสันสกฤต ตัวอย่างเช่น ภาษาทมิฬแบบไอเยนการ์จะแยกแยะระหว่างน้ำดื่ม ( tīrtham ) และน้ำที่ไม่สามารถดื่มได้ ( jalam ) โดยน้ำดื่มมีความหมายศักดิ์สิทธิ์ ในขณะที่ภาษาทมิฬทั่วไปใช้คำว่าtanīrหรือtannīเพื่อหมายถึงน้ำดื่ม ในทำนองเดียวกัน ชาวไอเยนการ์ใช้คำว่าbhakshanamเพื่อหมายถึงการถวายอาหารในพิธีกรรมทางศาสนา ซึ่งไม่มีในภาษาทมิฬมาตรฐาน

ในแง่ของไวยากรณ์ การสอบถามในภาษาทมิฬแบบไอเยนการ์มักเกี่ยวข้องกับการแทนที่คำต่อท้ายที่มีอยู่ในภาษาพูดทั่วไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งด้วยélāและōnōตัวอย่างเช่น ชาวไอเยนการ์มักจะถามว่า "sāptélā?" หรือ "sāptéōnō?" มากกว่าภาษาทมิฬแบบไม่เป็นทางการ "sāpténglā?" หรือภาษาทมิฬแบบทางการ "sāptīrgàlā?" เพื่อถามว่า "คุณกินข้าวหรือยัง?" นอกจากนี้ ภาษาทมิฬแบบไอเยนการ์ยังมีการแทนที่สระ "a" ด้วย "ō" ที่ท้ายคำเมื่อใช้เป็นคำสั่ง ตัวอย่างเช่น ชาวไอเยนการ์มักจะพูดว่า "pōngō" มากกว่าภาษาพูดทั่วไป "pōngà" เพื่อสั่งให้ใครบางคนไป

หากต้องการทราบรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับความแตกต่างระหว่างภาษาทมิฬมาตรฐานและภาษาทมิฬแบบไอเยนการ์ โปรดดูที่ภาษา ทมิฬแบบพราหมณ์