หนังสือ "แนวคิดเรื่องมนุษย์ของมาร์กซ์" (Marx's Concept of Man)เป็นหนังสือที่เขียนขึ้นในปี 1961โดยนักจิตวิเคราะห์เอริช ฟรอมม์ เกี่ยวกับ ทฤษฎีธรรมชาติของมนุษย์ของคาร์ล มาร์กซ์หนังสือเล่มนี้ขายดีเป็นอย่างมากเนื่องจากความนิยมของงานเขียนในช่วงแรกของมาร์กซ์ ซึ่งเป็นผลผลิตจากลัทธิอัตถิภาวนิยมในทศวรรษ 1940

ในหนังสือ "แนวคิดเรื่องมนุษย์ของมาร์กซ์" เอริช ฟรอมม์ได้วิเคราะห์อย่างละเอียดเกี่ยวกับแนวคิดของคาร์ล มาร์กซ์เกี่ยวกับธรรมชาติของมนุษย์ และแนวคิดเหล่านั้นมีอิทธิพลต่อทฤษฎีทางเศรษฐศาสตร์และการเมืองของเขาอย่างไร ฟรอมม์แสดงให้เห็นว่าแนวคิดของมาร์กซ์ที่มองมนุษย์ว่าเป็น "เผ่าพันธุ์" ที่มีลักษณะทางสังคมและร่วมมือกันโดยพื้นฐาน มากกว่าที่จะเห็นแก่ตัวและยึดมั่นในปัจเจกนิยม ได้หล่อหลอมวิสัยทัศน์ของเขาเกี่ยวกับสังคมที่ตั้งอยู่บนความยุติธรรมและความเสมอภาคทางเศรษฐกิจ ฟรอมม์ยังวิพากษ์วิจารณ์แนวคิดของมาร์กซ์ที่ว่าศาสนาเป็น "ยาเสพติดของประชาชน" โดยโต้แย้งว่าแท้จริงแล้วมันเป็นเพียงการแสดงออกถึงความแปลกแยกของมนุษย์จากตนเองและจากผู้อื่น ฟรอมม์สรุปว่าผลงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมาร์กซ์คือการตระหนักถึงความต้องการของมนุษย์ในการบรรลุศักยภาพสูงสุดของตนเอง ซึ่งจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อมีความสัมพันธ์ทางสังคมที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของความรักและความสามัคคี

ฟรอมม์ได้คัดเลือกข้อความบางส่วนจากผลงานของมาร์กซ์ นอกจากนี้เขายังยกย่อง หนังสือ Reason and Revolution (1941) ซึ่งเป็นหนึ่งในหนังสือของเฮอร์เบิร์ต มาร์คูเซ เกี่ยวกับ เกออร์ก วิลเฮล์ม ฟรีดริช เฮเกลและหนังสือMarxism and Freedom: From 1776 Until Today (1958) ของรายา ดูนาเยฟสกายา ^{[ 1 ]}ฟรอมม์ได้กล่าวถึงนักปรัชญามาร์กซิสต์จอร์จ ลูคาชโดยสังเกตว่าในหนังสือ History and Class Consciousness (1923) ลูคาชมองว่ามาร์กซ์เป็น "นักคิดเชิงเทววิทยา" ^{[ 2 ]}

แนวคิดเรื่องมนุษย์ของมาร์กซ์ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า เพราะกระแสความนิยมในลัทธิอัตถิภาวนิยมในช่วงทศวรรษ 1940 ทำให้งานเขียนยุคแรกของมาร์กซ์เป็นที่นิยม ตามที่นักรัฐศาสตร์เดวิด แมคเคลแลน กล่าวไว้ โดยเขาถือว่างานของฟรอมม์เป็นตัวอย่างทั่วไปของการตอบรับที่ดีต่อมาร์กซ์ในวัยหนุ่ม^{[ 3 ]}อเล็กซานเดอร์ เวลช์ ได้วิจารณ์แนวคิดเรื่องมนุษย์ของมาร์กซ์ในThe New Republic [ ^{4 ] นัก}ปรัชญาเฮเซล บาร์นส์เปรียบเทียบมุมมองของฟรอมม์เกี่ยวกับมาร์กซ์และลัทธิมาร์กซ์กับมุมมองของนักปรัชญาฌอง-ปอล ซาร์ตร์ [ ^{5 ] ไร}เนอร์ ฟังก์ เขียนว่าต้นฉบับทางเศรษฐศาสตร์และปรัชญาในปี 1844ได้รับการตีพิมพ์เป็นภาษาอังกฤษเป็นครั้งแรกในงานของฟรอมม์ โดยการแปลโดยบอตทอมอร์นั้นทำตามคำแนะนำของฟรอมม์^{[ 6 ]}