โมอามิน (หรือโมอามิน ) เป็นชื่อที่ใช้ในยุโรปยุคกลางสำหรับ ผู้เขียน ชาวอาหรับที่เขียนตำราห้าบทเกี่ยวกับการฝึกเหยี่ยวซึ่งมีความสำคัญสำหรับชาวยุโรปในยุคแรก และเป็นที่นิยมมากที่สุดเมื่อแปลโดยธีโอดอร์แห่งแอนติโอค^{[ 1 ]}ภายใต้ชื่อDe Scientia Venandi per Avesในปี 1240 ถึง 1241 ตำราเล่มนี้ยังมีบทเกี่ยวกับการล่าสัตว์ด้วยสุนัข และบทเกี่ยวกับเรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง เช่น โรคของนก มีต้นฉบับภาษาละตินของงานของโมอามินประมาณ 27 ฉบับ โดยมีสองฉบับที่มีภาพประกอบตลอดทั้งเล่ม และสำเนาที่มีชื่อเสียงฉบับหนึ่งเก็บรักษาไว้ในเวียนนา

ตัวตนที่แท้จริงของมูอามินยังคงเป็นปริศนา ชื่อที่เขาเป็นที่รู้จักในโลกตะวันตกยุคกลางนั้นน่าจะเป็นผลมาจากการเพี้ยนหรือการทำให้ง่ายขึ้นของการออกเสียงชื่อภาษาอาหรับที่ถูกต้อง ด้วยเหตุผลนี้และเหตุผลอื่นๆ ฟรองซัวส์ วิเร จึงเสนอว่าแท้จริงแล้วเขาคือฮุนัยน์ อิบนุ อิสฮาก (809–873) แพทย์ประจำราชวงศ์อับบาซิดดังนั้น มูอามินจึงเป็นการเปลี่ยนแปลงของชื่อฮุนัยน์ ในภาษา อาหรับ ดั้งเดิม ^{[ 2 ]}อย่างไรก็ตาม ยังมีทฤษฎีอื่นๆ อีก

Kitāb al-mutawakkilīในช่วงกลางศตวรรษที่ 9 เชื่อกันว่าเป็นตำราของมูอามินเกี่ยวกับการฝึกเหยี่ยวในภาษาอาหรับดั้งเดิม แต่ถูกค้นพบว่าไม่ใช่ในทศวรรษ 1980 มีการแปลเป็นภาษาสเปนในปี 1252 ภายใต้ชื่อLibro de los animales que caçan ^{[ 3 ] [ 4 ]}

งานของโมอามินส่วนใหญ่มีพื้นฐานมาจากKitāb al-ṭuyūr (كتاب الطيور) หรือหนังสือเกี่ยวกับนก (หรือที่รู้จักกันในชื่อKitāb dawari at-tayrหรือหนังสือเกี่ยวกับวงจรการบิน (รูปแบบ) ของนก) ซึ่งเป็นงานที่ครอบคลุมมากกว่าของ al-Ghiṭrīf ibn Qudāmah al-Ghassānī จากต้นศตวรรษที่ 9 ^{[ 5 ]}

การ แปลจากภาษาละตินเป็นภาษา ฝรั่งเศส-อิตาลีโดยDaniel Deloc da Cremona (1249–1272) การแปล เป็นภาษาทัสคานีโดย Moroello (ต้นศตวรรษที่ 14) และ การแปลเป็น ภาษาเนเปิลส์โดยIammarco Cinico (1482–1489) การแปลภาษาอิตาลีสมัยใหม่โดย Sebastiano Antonio de Marinis ในศตวรรษที่ 16 ^{[ 6 ]}

• หนังสือประจำสัปดาห์