Nakota ( หรือNakodaหรือNakona ) ^{[ 1 ]}เป็นชื่อที่ชนพื้นเมืองในอเมริกาเหนือใช้เรียกกันโดยทั่วไปว่าAssiniboine (หรือHohe ) ในสหรัฐอเมริกาและStoneyในแคนาดา

ชาวแอสซินิโบอินแยกตัวออกมาจากชนชาติซูใหญ่ (หรือที่รู้จักกันในชื่อโอเซติ ซาโควิน ) ประมาณปี ค.ศ. 1640 และเคลื่อนตัวไปทางตะวันตกมากขึ้นจากดินแดนดั้งเดิมในป่าของมินนิโซตา ในปัจจุบัน ไปยังภูมิภาคทางเหนือและตะวันตกเฉียงเหนือของมอนแทนาและ นอ ร์ทดาโคตาในสหรัฐอเมริกา และแมนิโทบา ซั สแคตเชวันและอัลเบอร์ตาในแคนาดา^{[ 2 ]}

ในอดีต ชนเผ่าที่อยู่ในกลุ่มชนชาติซูที่รู้จักกันในชื่อ Oceti Sakowin (Seven Council Fires) โดยทั่วไปจะถูกจัดกลุ่มออกเป็น 3 กลุ่มใหญ่ตามภูมิภาค: ^{[ 3 ]}

• ชาวลาโกตา ( Thítȟuŋwaŋ ; ในภาษาอังกฤษเรียกว่าTeton ) ซึ่งเป็นกลุ่มที่อยู่ทางตะวันตกสุด
• ภาษา อีสเทิร์นดาโกตา ( Isáŋyathi ; ในภาษาอังกฤษเรียกว่าSantee ) ประกอบด้วยกลุ่มย่อยทางตะวันออกสี่กลุ่ม ได้แก่ Mdewakanton, Sisseton, Wahpeton และ Wahpekute;
• ชาวดาโกตาตะวันตก ( Wičhíyena ) ซึ่งเดิมเรียกว่าชาวนาโกตา ประกอบด้วยสองกลุ่มหลักคือ ยันก์ตันและยันก์โทไน

ชาวแอสซินิโบอินแยกตัวออกจากกลุ่มแยนก์ตัน-แยนก์โทไนราวปี ค.ศ. 1640 ^{[ 4 ]}ชนเผ่าซูทั้งหมดใช้คำว่าดาโกตาหรือลาโกตาเพื่อเรียกผู้ที่พูดภาษาถิ่นดาโกตา/ลาโกตา ยกเว้นชาวแอสซินิโบอิน ซึ่งรวมตัวเองไว้ภายใต้คำว่านาโกตา^{[ 5 ]}

เป็นเวลานาน มีนักวิชาการเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่วิจารณ์การจัดประเภทนี้ หนึ่งในคนแรกๆ คือElla Deloriaนัก วิชาการชาว Yankton/Lakota ^{[ 5 ]}

ในปี พ.ศ. 2521 Douglas R. Parks, A. Wesley Jones, David S. Rood และRaymond J. DeMallieได้ทำการ วิจัย ทางภาษาศาสตร์ อย่างเป็นระบบ ในเขตสงวนของชาวซูและชาวแอสซินิโบอินเพื่อสร้างภาษาถิ่นที่แม่นยำของภาษาซู^{[ 6 ]} พวกเขาพบว่าทั้งชาวซานทีและชาวแยนก์ตัน/แยนก์ โทไน เรียกตัวเองว่า ดาโกตา (และยังคงเรียกอยู่) ชื่อนาโกตา (หรือนาโกดา ) เป็น (และยังคงเป็น) การใช้เฉพาะของชาวแอสซินิโบอินและญาติชาวแคนาดาของพวกเขาคือชาวสโตนีย์อย่างไรก็ตาม วรรณกรรมทางวิชาการในภายหลัง โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากไม่ได้ผลิตโดย ผู้เชี่ยวชาญ ด้านภาษาศาสตร์แทบจะไม่สะท้อนงานของ Parks และ DeMallie เลย^{[ 7 ] [ 8 ]}การเปลี่ยนแปลงนี้ไม่สามารถถือได้ว่าเป็นความถดถอยทางศัพท์ในภายหลังที่เกิดจากข้อเท็จจริงที่ว่าชาวแยนก์ตัน-แยนก์โทไนอาศัยอยู่ร่วมกับชาวซานทีในเขตสงวนเดียวกัน^{[ 9 ]}

ปัจจุบัน กลุ่มเหล่านี้เรียกตัวเองด้วยคำต่อไปนี้ในภาษาแม่ของตน:

• ชาวดาโกตา – ดาโกตา, ซานที, แยนก์ตัน และแยนก์โทไน
• ชาวลาโคตา – ลาโคตา หรือ เทตัน ซู
• นาโคตา – แอสซินิโบอิน^{[ 10 ]}และสโตนีย์^{[ 10 ]}

เมื่อไม่นานมานี้ ชาวแอสซินิโบอินและโดยเฉพาะอย่างยิ่งชาวสโตนีย์ได้เริ่มลดความสำคัญของการแยกตัวทางประวัติศาสตร์จากชาวดาโกตา โดยอ้างว่ามีอัตลักษณ์ร่วมกันกับชนชาติซูที่กว้างกว่า ตัวอย่างเช่น สามารถเห็นได้จาก^{เว็บไซต์}ทางการของ ชาวสโต นีย์ในอัลเบอร์ตา ในการกำหนดตนเองเป็น ชนชาติแรกของอเล็กซิส นาโกตาซู [ ^{11 ]}หรือในการอ้างสิทธิ์ของชาวนาโคดาในบรรพบุรุษซูและคุณค่าของภาษาพื้นเมืองของพวกเขา: "ในฐานะลูกหลานของชนชาติซูผู้ยิ่งใหญ่ สมาชิกเผ่าสโตนีย์ในปัจจุบันชอบที่จะสนทนาและดำเนินธุรกิจของเผ่าด้วยภาษาแม่ซู" ^{[ 12 ]} เผ่าแอสซินิโบอินและสโตนีย์ใน ซัสแคตเชวันก็อ้างว่ามีความเชื่อมโยงกับประเพณีซูเช่นกัน^{[ 13 ]}

ชนเผ่า Assiniboine-Stoney ได้สนับสนุนความพยายาม "แพน-ซู" ในช่วงไม่นานมานี้ในการฟื้นฟูภาษาพื้นเมือง ตัวแทนของพวกเขาเข้าร่วมการประชุมสุดยอดภาษา Lakota, Dakota, Nakota ประจำปี ตั้งแต่ปี 2008 การประชุมเหล่านี้ได้รับการสนับสนุนโดยTusweca Tiospaye (ชุมชนแมลงปอ) ซึ่งเป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรของชาว Lakota เพื่อส่งเสริมและเสริมสร้างความแข็งแกร่งของภาษา^{[ 14 ]}พวกเขาส่งเสริมภารกิจ "การรวมพลังสภาทั้งเจ็ดเพื่อรักษาภาษา" ^{[ 15 ]}

• เคอร์ติส, เอ็ดเวิร์ด เชอริฟฟ์ , ชาวอินเดียนแดงแห่งอเมริกาเหนือ: ชุดหนังสือที่แสดงภาพและบรรยายถึงชาวอินเดียนแดงในสหรัฐอเมริกาและอลาสก้า (เขียน วาดภาพประกอบ และจัดพิมพ์โดย เอ็ดเวิร์ด เอส. เคอร์ติส; เรียบเรียงโดย เฟรเดอริค เวบบ์ ฮอดจ์), ซีแอตเทิล, อี.เอส. เคอร์ติส [เคมบริดจ์, แมสซาชูเซตส์: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย], 1907–1930, 20 เล่ม ( มหาวิทยาลัยนอร์ทเวสเทิร์น )
• เดอมัลลี, เรย์มอนด์ เจ. , "ชาวซูจนถึงปี 1850"; ใน เรย์มอนด์ เจ. เดอมัลลี (บรรณาธิการ), คู่มือชนพื้นเมืองอเมริกาเหนือ: ที่ราบ (เล่ม 13, ตอนที่ 2, หน้า 718–760), วิลเลียม ซี. สเตอร์เทแวนท์ (บรรณาธิการทั่วไป), สถาบันสมิธโซเนียน, วอชิงตัน ดี.ซี., 2001 ( ISBN) 0-16-050400-7)
• Guy E. Gibbon, The Sioux: the Dakota and Lakota nations , Malden, Blackwell Publishers, 2003 ( ISBN) 1557865663)
• ฮาวาร์ด, เจมส์ เอช., ชาวซูแคนาดา , ลินคอล์น, สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเนแบรสกา, 1984 ( ISBN) 0-8032-2327-7)
• Lewis, M. Paul (บรรณาธิการ), 2009. Ethnologue: ภาษาต่างๆ ของโลกฉบับที่สิบหก, เท็กซัส: SIL International. เวอร์ชันออนไลน์: http://www.ethnologue.com/
• Palmer, Jessica D., ชนเผ่าดาโกตา: ประวัติศาสตร์ของชนเผ่าดาโกตา ลาโกตา และนาโกตาจนถึงปี 1863.เจฟเฟอร์สัน: McFarland & Company, Inc., Publishers, 2008 ( ISBN) 0786431776)
• Parks, Douglas R., DeMallie, Raymond J., "ภาษาถิ่นซู, แอสซินิโบอิน และสโตนีย์: การจำแนกประเภท", ภาษาศาสตร์มานุษยวิทยา , ฉบับพิเศษ, เล่มอนุสรณ์ฟลอเรนซ์ เอ็ม. โวเกลิน, เล่มที่ 34:1-4 (ฤดูใบไม้ผลิ - ฤดูหนาว, 1992), หน้า 233–255 (สามารถเข้าถึงได้ทางออนไลน์ที่JSTORE )
• Parks, Douglas R. และ Rankin, Robert L., "ภาษาของชาว Siouan" ใน Raymond J. DeMallie (บรรณาธิการ), Handbook of North American Indians: Plains (เล่มที่ 13, ตอนที่ 1, หน้า 94–114), William C. Sturtevant (บรรณาธิการทั่วไป), สถาบันสมิธโซเนียน, วอชิงตัน, 2001
• คริสโตเฟอร์ เวสธอร์ป, คู่มือพกพาเกี่ยวกับชนพื้นเมืองอเมริกัน , สำนักพิมพ์ซาลาแมนเดอร์, ลอนดอน, 1993 ( ISBN) 1856000230) – ฉบับภาษาอิตาลีให้คำปรึกษา: Indiani I Pellerossa Tribù per Tribù , Idealibri, มิลาน, 1993 ( ISBN 88-7082-254-0)