ปาปิรัสแนชเป็นชุดของ เศษ ปาปิรัส สี่ชิ้น ที่ได้มาในอียิปต์ในปี ค.ศ. 1902 ^{[ 1 ]}ซึ่งจารึกด้วย ข้อความภาษา ฮีบรูซึ่งส่วนใหญ่ประกอบด้วยบัญญัติสิบประการและส่วนแรกของบทสวดเชมา ยิสรา เอล ^{[ 2 ]}ในรูปแบบที่แตกต่างอย่างมากจากข้อความมาโซเรติก ที่เป็นที่ยอมรับในภายหลัง และบางส่วนก็คล้ายคลึงกับเซปตัว จินต์ซึ่งมีอายุใกล้เคียงกันมากกว่า มีการเสนอแนะว่าข้อความนี้อาจเป็นบทสวดประจำวันของชาวยิวที่อาศัยอยู่ในอียิปต์ในเวลานั้น^{[ 3 ]}เศษปาปิรัสเหล่านี้ประกอบเป็นแผ่นเดียวและไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของม้วนกระดาษ ปาปิรัสนี้มีที่มาที่ไม่ทราบแน่ชัด แม้ว่าจะมีการกล่าวอ้างว่ามาจากฟายุม^{[ 4 ]}ข้อความนี้ได้รับการอธิบายครั้งแรกโดยสแตนลีย์ เอ. คุกในปี ค.ศ. 1903 แม้ว่าคุกจะกำหนดอายุไว้ที่ศตวรรษที่ 2 แต่การประเมินใหม่ในภายหลังได้ผลักดันอายุของเศษปาปิรัสเหล่านี้กลับไปเป็นประมาณ 150–100 ปีก่อนคริสตกาล^{[ 5 ]}กระดาษปาปิรัสเป็น ชิ้นส่วนต้นฉบับภาษา ฮีบรู ที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่ ทราบในเวลานั้น ก่อนการค้นพบม้วนหนังสือทะเลเดดซีในปี พ.ศ. 2490 ^{[ 6 ]}

ชิ้นส่วนกระดาษปาปิรัสเหล่านี้ได้มาโดยWL Nashเลขานุการของสมาคมโบราณคดีพระคัมภีร์เขาได้มอบชิ้นส่วนเหล่านี้ให้กับห้องสมุดมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ในปี พ.ศ. 2446 ^{[ 1 ]}

ปาปิรัสมีความยาว 24 บรรทัด โดยมีตัวอักษรหายไปเล็กน้อยที่ขอบแต่ละด้าน ประกอบด้วยพระบัญญัติสิบประการในภาษาฮีบรูและข้อความตรงกลางสั้นๆ ตามด้วยการเริ่มต้นของบทสวดเชมา ยิสราเอล^{[ 2 ]}ข้อความของพระบัญญัติสิบประการเป็นการผสมผสานส่วนต่างๆ จากฉบับอพยพ20:2–17กับส่วนต่างๆ จากเฉลยธรรมบัญญัติ5:6–21สิ่งที่น่าสนใจคือการละเว้นวลี "บ้านแห่งการเป็นทาส" ซึ่งใช้ในทั้งสองฉบับ เกี่ยวกับอียิปต์ ซึ่งอาจสะท้อนถึงสถานที่ที่ปาปิรัสนี้ถูกเขียนขึ้น

บางส่วน (แต่ไม่ใช่ทั้งหมด) ของการแทนที่ข้อความในหนังสือเฉลยธรรมบัญญัติในกระดาษปาปิรัส พบได้ในฉบับอพยพในเซปตัวจินต์ ซึ่งเป็นการแปลหนังสือปัญจาภิธาน เป็นภาษากรีก จากศตวรรษที่ 3-2 ก่อนคริสต์ศักราช จัดทำขึ้นในอเล็กซานเดรีย เซปตัวจินต์ยังแทรกคำนำของเชมาที่พบในกระดาษปาปิรัสไว้ก่อนเฉลยธรรมบัญญัติ6:4และเซปตัวจินต์ยังเห็นด้วยกับข้อความที่แตกต่างกันอีกสองสามข้อที่กระดาษปาปิรัสแตกต่างจากข้อความมาโซเรติกภาษาฮีบรูมาตรฐาน ลำดับของบัญญัติข้อหลังๆ ในกระดาษปาปิรัส (การล่วงประเวณี–การฆาตกรรม–การลักทรัพย์ แทนที่จะเป็น การฆาตกรรม–การล่วงประเวณี–การลักทรัพย์) ก็เหมือนกับที่พบในข้อความส่วนใหญ่ของเซปตัวจินต์

คำนำในกระดาษปาปิรัสก่อนบทสวดเชมา ยิสราเอล ซึ่งพบในฉบับเซปตัวจินต์ด้วยนั้น มาจากเฉลยธรรมบัญญัติ 4:45ซึ่งเป็นครั้งเดียวที่วลี "นี่คือพระบัญญัติ กฎเกณฑ์ และคำสอน..." กล่าวถึงการอพยพออกจากอียิปต์ คำนำของฉบับนาชระบุอย่างถูกต้องว่าโมเสสเป็นผู้กล่าว ไม่ใช่พระเจ้าอย่างในฉบับเซปตัวจินต์ การแทรกเฉลยธรรมบัญญัติ 4:45 ก่อนบทสวดเชมา ยิสราเอลในกระดาษปาปิรัสและโดยเฉพาะอย่างยิ่งในฉบับเซปตัวจินต์ ซึ่งมีคำนำสองบทในส่วนเดียวกัน คือเฉลยธรรมบัญญัติ 6:1และการแทรกในเฉลยธรรมบัญญัติ 6:3นั้น น่าจะทำขึ้นเพื่อแยกบทสวดเชมา ยิสราเอลออกจากบริบท คือส่วนที่เกี่ยวข้องกับการเข้าสู่ดินแดนแห่งพันธสัญญาคานาอัน

ตามที่กล่าวไว้ในทัลมุดครั้งหนึ่งเคยมีธรรมเนียมที่จะอ่านพระบัญญัติสิบประการก่อนกล่าวเชมา[1]ดังที่เบอร์กิตต์กล่าวไว้ว่า “ดังนั้นจึงเป็นเหตุผลที่จะคาดเดาว่าปาปิรัสนี้บรรจุการบูชาประจำวันของชาวยิวชาวอียิปต์ผู้เคร่งศาสนา ซึ่งมีชีวิตอยู่ก่อนที่ธรรมเนียมนี้จะสิ้นสุดลง” ^{[ 3 ]}จึงเชื่อกันว่าปาปิรัสนี้อาจประกอบด้วย เอกสาร พิธีกรรมโดยเฉพาะอย่างยิ่งส่วนประกอบของฟิแลคเทอรี [ ^{1 ] ซึ่งอาจสังเคราะห์พระบัญญัติสองฉบับโดยเจตนา แทนที่จะมาจากพระคัมภีร์โดยตรง อย่างไรก็ตาม ความคล้ายคลึงกันของปาปิรัสกับเซปตัวจินต์ สนับสนุนความเป็นไปได้ที่ข้อความ ภาษา}ฮีบรูของปัญจาภิธานมีการหมุนเวียนในอียิปต์ในศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสต์ศักราช และใช้เป็นแหล่งที่มาของทั้งปาปิรัสแนชและการแปลเซปตัวจินต์ แต่แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญจากข้อความมาโซเรติกของชาวยิวในปัจจุบัน

ปัจจุบันต้นฉบับอยู่ในห้องสมุดมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ (MS Or.233) ^{[ 1 ]}

• รายชื่อต้นฉบับพระคัมภีร์ฮิบรู

• กระดาษปาปิรัสแนช, ห้องสมุดดิจิทัลเคมบริดจ์
• กรีนเบิร์ก, โมเช, "Nash Papyrus" ในEncyclopaedia Judaicaเล่มที่ 14, บรรณาธิการ สโคลนิก, เฟรด และคณะ (สำนักพิมพ์เคเตอร์, 2007), 783–784