พงศาวดารปากลัดซึ่งเป็นที่รู้จักในภาษาอังกฤษว่าเป็นบันทึกประวัติศาสตร์มอญที่รวบรวมจากต้นฉบับใบลานโดยพระจันทกันโต พระมอญชาวสยาม ในช่วงประมาณปี 1912-1913

การรวบรวมข้อความต้นฉบับนี้ได้รับการตีพิมพ์เป็นหนังสือปกอ่อนสองเล่ม การพิมพ์เกิดขึ้นที่โรงพิมพ์ภาษามอญของวัดปากลัดชานเมืองกรุงเทพฯ โรงพิมพ์มอญที่มีชื่อเสียงแห่งนี้ได้ตีพิมพ์หนังสือเกี่ยวกับพุทธศาสนาอื่นๆ อีกมากมายในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ^{[ 1 ]}เนื้อหาของการรวบรวมมีความหลากหลาย รวมถึงข้อความจากผู้เขียนหลายคน^{[ 2 ]}ซึ่งบันทึกประวัติศาสตร์ของยุคสมัยทางประวัติศาสตร์ที่แตกต่างกันอย่างกว้างขวาง ตั้งแต่อาณาจักรพุกามไปจนถึงยุคการพิชิตของพระเจ้าบายินนองนอกจากนี้ยังรวมถึงประวัติศาสตร์ฉบับหนึ่งของพระเจ้าราสาดริต กษัตริย์มอญด้วย

งานวิจัยเกี่ยวกับข้อความเหล่านี้มักอ้างถึงข้อความ (หรือบางส่วนของข้อความ) โดยใช้ชื่อที่แตกต่างกัน Nidana Arambhakatha (ลำดับวงศ์ตระกูลของกษัตริย์) ^{[ 3 ]}และ Rājāvaṁsa Kathā (ประวัติวงศ์ตระกูลของราชวงศ์) ^{[ 4 ]}เป็นสองชื่อที่ใช้กันทั่วไป

บันทึกเหตุการณ์ปากลัตเป็นหนึ่งในแหล่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์ที่ยากที่สุดสำหรับนักประวัติศาสตร์ชาวมอญและพม่าในการเข้าถึง นี่อาจเป็นเหตุผลที่ทำให้การเรียบเรียงและลำดับวงศ์ตระกูลของต้นฉบับในหนังสือรวบรวมนี้ยังไม่ได้รับการศึกษาและประเมินอย่างลึกซึ้งในเชิงวิชาการ

ต้นฉบับของ Pak Lat ที่ตีพิมพ์แล้วสามารถพบได้ในหอจดหมายเหตุของสมาคมสยามในกรุงเทพฯ และต้นฉบับบางส่วนของส่วนต่างๆ สามารถพบได้ที่หอจดหมายเหตุแห่งชาติของประเทศไทย^{[ 5 ]}นักวิชาการมอญHarry Leonard Shortoได้แปลบางส่วนของฉบับที่ตีพิมพ์แล้วซึ่งมีการเผยแพร่กันเป็นการส่วนตัวจนถึงปัจจุบัน^{[ 6 ]}แผนการที่จะตีพิมพ์ฉบับแก้ไขของคำแปลเหล่านี้ดูเหมือนจะไม่เคยเกิดขึ้นจริง^{[ 7 ]}

พงศาวดารถูกนำมาใช้อย่างกว้างขวางในการเล่าเรื่องทางประวัติศาสตร์ของนักประวัติศาสตร์ เช่นGE Harvey [ ^{8 ]} Nai Pan HlaและVictor Lieberman [ ^{9 ] Pan} Hla ใช้ข้อความพงศาวดาร Pak Lat เมื่อเขาเขียน Razadarit Ayedawbonฉบับภาษา Mon ที่^ตี พิมพ์

ตามที่อองทวินกล่าว พงศาวดารนี้ยังเป็นพงศาวดารภาษามอญฉบับแรกที่กล่าวถึงการพิชิตเมืองทัตตอนของ พระเจ้าอ นาวราห์ตาซึ่งเป็นหัวข้อที่พงศาวดารภาษามอญก่อนหน้านี้ไม่เคยกล่าวถึงเลยแม้แต่ครั้งเดียว เขาคาดการณ์ว่าเรื่องเล่าและการตีความของนักประวัติศาสตร์ชาวอังกฤษได้ถูกรวมเข้าไว้ในเนื้อหาหลักของข้อความโบราณนี้ก่อนที่จะได้รับการตีพิมพ์ราวปี พ.ศ. 2453 ^{[ 10 ]}

• อองทวิน, ไมเคิล เอ. (2005). หมอกแห่งรามญญา: ตำนานแห่งพม่าตอนล่าง (ฉบับภาพประกอบ ). โฮโนลูลู: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยฮาวาย. ISBN 9780824828868.
• Harvey, GE (1925). ประวัติศาสตร์พม่า: ตั้งแต่ยุคแรกเริ่มจนถึง 10 มีนาคม 1824.ลอนดอน: Frank Cass & Co. Ltd.
• ลีเบอร์แมน, วิคเตอร์ (1984). วัฏจักรการปกครองของพม่า: ความวุ่นวายและการพิชิต ประมาณ ค.ศ. 1580-1760 . พรินซ์ตัน: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน
• แมคคอร์มิค, แพทริค (2011). มอญ ราชวงศ์กถา: เรื่องเล่าประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ใน มอญ ตลอดสองพันปี: อนุสาวรีย์ ต้นฉบับ และการเคลื่อนไหว บรรณาธิการโดย แพทริค เอ. แมคคอร์มิค, แมทเทียส เจนนี และ คริส เบเกอร์สถาบันเอเชียศึกษา มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณ์
• ปานหล่า ใน (2511) Razadarit Ayedawbon (ภาษาพม่า) (พิมพ์ครั้งที่ 8,  พ.ศ. 2548) ย่างกุ้ง: อามันติต สรเป.
• ปาภัทรเซิน เทียนปัญญา เลขที่ ลงวันที่ “ภาษามอญในประเทศไทย: มรดกที่ใกล้สูญพันธุ์” วิทยาลัยการพาณิชย์อัสสัมชัญ กรุงเทพฯ
• Shorto, HL (1961). "ลำดับวงศ์ตระกูลของกษัตริย์มอญ: ข้อสังเกตเกี่ยวกับนีทนะอารัมภกถา" ใน In DGE Hall (บรรณาธิการ). นักประวัติศาสตร์แห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ . ลอนดอน: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ด.{{cite book}}: CS1 maint: ตำแหน่งผู้เผยแพร่ ( ลิงก์ )
• Shorto, HL ไม่มีวันที่นิทนา รามาทิปตีกถา.คำแปลอักษรตัวพิมพ์ที่ยังไม่ได้ตีพิมพ์ หน้า 34–44, 61-264 ของพระจันทคันโต (บรรณาธิการ) เรื่องผูกราชวัสธัมเมติมหาปิฏกธารา ปากลัด สยาม (พ.ศ. 2455)