แฟรกโมโคน (phragmocone)คือส่วนที่เป็นช่องๆ ของเปลือกของสัตว์จำพวกเซฟาโลพอด (cephalopod ) โดยถูกแบ่งออกเป็น ช่อง ๆ ด้วย ผนังกั้น (septa )

ในนอติลอยด์และแอมโมนอยด์ ส่วนใหญ่ แฟรกโมโคนเป็นโครงสร้างยาว ตรง โค้ง หรือขดเป็นเกลียว ซึ่งช่องต่างๆ เชื่อมต่อกันด้วยท่อไซฟันเคิลที่ควบคุมการลอยตัวโดยการแลกเปลี่ยนก๊าซ

แม้จะมีประโยชน์ดังกล่าว แต่เปลือกขนาดใหญ่เช่นนี้กลับเพิ่มมวลให้กับสัตว์ และด้วยเหตุนี้จึงเป็นข้อเสียในการจับเหยื่อที่เคลื่อนที่เร็ว นอติลอยด์บางชนิด เช่น แอสโคเซอริดาในยุคไซลูเรียน ได้ละทิ้งฟรากโมโคนเมื่อโตเต็มวัย สันนิษฐานว่าเพื่อเพิ่มความเร็วและความคล่องตัว พวกมันจึงกลายเป็น สัตว์ ที่เทียบเท่ากับโคเลออยด์ ในยุค พาลีโอโซอิก ตอนต้น โคเลออยด์และเบเลมนอยด์ ในยุคแรกๆ ได้นำเอาแนวทางที่แตกต่างออกไปมาใช้ คือ ฟรากโมโคนยังคงอยู่ แต่กลายเป็นส่วนภายในและมีขนาดเล็กลง เปลือกในเซฟาโลพอดในปัจจุบันมักจะมีขนาดเล็กมากหรือไม่มีเลย

เนื่องจากฟรากโมโคนเป็นส่วนที่มีแร่ธาตุชีวภาพเพียงส่วนเดียวของเซฟาโลพอดส่วนใหญ่ จึงมักเป็นส่วนเดียวที่ปรากฏในบันทึกฟอสซิล บางครั้งอาจมีตะกอนเข้าไปอุดอยู่ภายใน โดยสันนิษฐานว่าตะกอนเข้าไปทางไซฟันเคิล [ ^{1 ] มี} บางกรณีที่พบไทรโลไบต์ถูกเก็บรักษาไว้ภายในฟรากโมโคน ซึ่งสันนิษฐานว่าพวกมันคลานเข้าไปเพื่อหาที่หลบภัย^{[ 2 ]}