พรี อาเมล ( / p r i ˈ æ m əl / ) ^{[ 1 ]}เป็นกลวิธีทางวรรณกรรมและวาทศิลป์ที่ประกอบด้วยทางเลือกต่างๆ ที่ระบุไว้ ซึ่งทำหน้าที่เป็นตัวเปรียบเทียบกับหัวข้อหลักของบทกวี ซึ่งจะถูกเปิดเผยในจุดสูงสุด ตัวอย่างเช่นบทกวีตอนที่ 16ของซัปโฟ กวีชาวกรีก (แปลโดยแมรี บาร์นาร์ด) เริ่มต้นด้วยพรีอาเมล:

Οἰ μὲν ἰππήων στρότον οἰ δὲ πέσδων

οἰ δὲ νάων φαῖσ᾽ ἐπὶ γᾶν μέлαιναν

ἔμμεναι κάллιστον ἔγω δὲ κῆν᾽

ὄττω τὶς ἔραται.

บางคนกล่าวว่าเป็นกองทหารม้า

ทหารราบบางส่วน บางส่วนอีก

จะยืนยันว่าไม้พายที่เร็ว

เรือในกองเรือของเราส่วนใหญ่เป็นเรือที่ดีที่สุด

มองเห็นบนพื้นดินอันมืดมิด แต่ฉันพูดว่า

สิ่งใดก็ตามที่เรารัก สิ่งนั้นก็จะเป็นเช่นนั้นแหละ

ตัวอย่างอื่นๆ พบได้ใน Pindar's First Olympian, Horace , Villon , ShakespeareและBaudelaireรวมถึงในพระคัมภีร์^{[ 2 ]}ทั้งพันธสัญญาเดิมและพันธสัญญาใหม่:

บางคนวางใจในรถม้าศึก บางคนวางใจในม้า แต่เราจะระลึกถึงพระนามของพระเจ้าของเรา ( สดุดี 20:7)

และพระเยซูตรัสกับเขาว่า “สุนัขจิ้งจอกมีโพรง และนกในอากาศมีรัง แต่บุตรมนุษย์ไม่มีที่ที่จะวางศีรษะได้” ( ลูกา 9:58)

วิลเลียม เอช. เรซ เขียนไว้ในหนังสือของเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้ว่า:

สำหรับคำว่า "priamel" นั้น นักเขียนโบราณไม่รู้จัก ไม่มีคำใดในภาษากรีกหรือละตินที่อธิบายถึงคำนี้ และไม่มีการอภิปรายใด ๆ ในงานเขียนมากมายเกี่ยวกับวาทศิลป์ที่บ่งชี้ถึงความรู้เชิงทฤษฎีเกี่ยวกับคำนี้ กล่าวโดยสรุปคือ เป็นสิ่งประดิษฐ์ของศตวรรษที่ 20 และนำมาใช้กับบทกวีและร้อยแก้วคลาสสิกอย่างไม่เข้ากับยุคสมัย^{[ 3 ]}

คำศัพท์ภาษาเยอรมันPriamel (จากภาษาละตินpraeambulum ^{[ 4 ]} ) ถูกนำมาใช้ในการศึกษาคลาสสิกโดยนักภาษาศาสตร์ชาวเยอรมันFranz DornseiffในPindars Stil ของเขา (1921) ^{[ 5 ]}เดิมทีหมายถึง "ประเภทบทกวีขนาดเล็กที่แต่งขึ้นเป็นหลักในเยอรมนีตั้งแต่ศตวรรษที่ 12 ถึง 16 Priameln ดัง กล่าวโดยทั่วไปเป็นบทกวีสั้น ๆ ที่ประกอบด้วยชุดของข้อความที่ดูเหมือนไม่เกี่ยวข้องกัน มักเป็นข้อความที่ขัดแย้งกัน ซึ่งนำมารวมกันอย่างชาญฉลาดในตอนท้าย โดยปกติในบทสุดท้าย" ^{[ 6 ]}เปรียบเทียบกับ Priamel นิรนาม "Ich leb und weiss nit, wie lang ..." ที่ถูกระบุว่าเป็นของMartinus von Biberach

แม้ว่าชื่อ "priamel" จะเป็นชื่อสมัยใหม่ แต่รูปแบบนั้นอาจมีมาตั้งแต่สมัยโบราณ บทกวีและตำนานอินโด-ยุโรปของ Martin L. West ^{[ 7 ]}รวบรวมตัวอย่างจากรูปแบบวาทศิลป์ที่หลากหลายในภาษาอินโด-ยุโรป ตั้งแต่สันสกฤต ไป จนถึงภาษาไอริชโบราณรวมถึงภาษาละตินและกรีก West เชื่อมโยง priamel กับ "ไตรภาคเสริม" ที่พบในวรรณกรรมอินโด-ยุโรปโบราณอื่นๆ ซึ่งเป็นรูปแบบที่มีรายการสามรายการ และรายการที่สามในรายการจะถูกอธิบายด้วยคำคุณศัพท์เพื่อให้มีน้ำหนักมากขึ้น:

ἢ Αἴας ἢ Ἰδομενεὺς ἢ δῖος Ὀδυσσεὺς

ไม่ว่าจะเป็น Ajax หรือ Idomeneus หรือ Odysseus ผู้ทรงพลังดุจเทพเจ้า^{[ 8 ]}

เวสต์ยังเชื่อมโยงวลีหลักเข้ากับกฎการเพิ่มจำนวนของเบฮาเกล ซึ่งระบุว่าวลีที่ยาวที่สุดและสำคัญที่สุดในชุดวลีที่ระบุไว้ มักจะปรากฏอยู่ตอนท้าย

• ไตรแอดเวลส์
• กฎของเบฮาเกล