รอย ซุย
Tsui Ka Ho ( ภาษาจีน:徐家豪; [ 1 ]เกิด 30 กันยายน 1980) หรือที่รู้จักกันในนามปากกาLam Yat-heiy [ 2 ] [ 3 ] (ภาษาจีน: 林日曦) หรือRoy Tsuiเป็นนักแต่งเพลงชาวฮ่องกงผู้แต่งเนื้อเพลงมากกว่า 80 ชิ้นตั้งแต่ปี 2007 นอกจากนี้เขายังเป็นนักเขียนและผู้ก่อตั้งBlackpaper Limited (ภาษาจีน: 黑紙有限公司) ซึ่งเป็นสำนักพิมพ์ท้องถิ่นที่เกี่ยวข้องกับการสร้างสรรค์มัลติมีเดียและแคมเปญโฆษณา ช่องทางธุรกิจและสื่อหลายแห่งเป็นของ Tsui ภายใต้ Blackpaper Limited รวมถึง Whitepaper Publishing (จีน: 白卷出版社), นิตยสารวารสารBlackpaper (จีน: 黑紙), [ 3 ] [ 4 ]นิตยสารรายสัปดาห์เสียดสี100 Most (จีน: 100毛) [ 3 ] [ 5 ]และแพลตฟอร์มมัลติมีเดียTVMost (จีน:毛記電視). [ 6 ] [ 7 ]
นอกจากนี้ Tsui ยังเป็นผู้เขียนคอลัมน์ให้กับหนังสือพิมพ์หลายฉบับ รวมทั้งหนังสือพิมพ์รายสัปดาห์หมิงเปาและหนังสือพิมพ์รายวันโอเรียนทัลเดลี่นิวส์ด้วย
ชีวประวัติ
Tsui เกิดในฮ่องกงและเติบโตในโครงการบ้านจัดสรรสาธารณะในไท่หว่อเฮา พร้อมกับพ่อแม่ ปู่ย่าตายาย และป้าของเขา เขาเปลี่ยนโรงเรียนหลายครั้งเนื่องจากผลการ เรียนและพฤติกรรมที่ไม่ดี หลังจากจบมัธยมปลาย เขาเรียนหลักสูตรออกแบบกราฟิก 3 ปีที่IVE [ 8 ]แต่ต่อมาเขาลาออกและไม่ได้ศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษา
ในปี 2003 ซุยเข้าร่วมงานกับสถานีวิทยุคอมเมอร์เชียล เรดิโอ ฮ่องกงในตำแหน่งบรรณาธิการเสียง และต่อมาได้เป็นผู้ประสานงานฟอรัมออนไลน์ ซึ่งซุยได้โน้มน้าวเจ้านายและผู้บริหารระดับสูงให้เปิดฟอรัมเหล่านั้นต่อไป ซุยยังอนุญาตให้เจ้านายของเขา ยู ดูเนื้อเพลงบางส่วนที่เขาแต่งไว้ ยูขอให้ซุยแต่งเนื้อเพลงเพิ่มอีก 10 ชุด ซึ่งเปลี่ยนเส้นทางอาชีพของซุยจากเสมียนไปเป็นทีมงานฝ่ายผลิต เขาแนะนำตัวเองให้เข้าร่วมทีมออกแบบเบื้องหลังสำหรับสถานีวิทยุ CR1 (FM 88.1–89.5) 電台雷霆881 และ CR2 (FM 90.3–92.1) 叱吒903
จากนั้น Tsui ก็เปลี่ยนงานทุกๆ สองสามเดือนระหว่างอายุ 23 ถึง 31 ปี[ 9 ]เขายังดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์ที่ Skyhigh Creative Partners อีกด้วย[ 9 ]เขาลาออกในปี 2012 เนื่องจากเขาสงสัยในความเป็นที่ปรึกษาของเขา[ 4 ]
ในปี 2007 ซุยได้แต่งเนื้อร้องให้กับเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง " โตเกียวทาวเวอร์: แม่กับฉัน และบางครั้งพ่อ " ที่ชื่อว่า "กูลูกูลู" ซึ่งถือเป็นผลงานชิ้นเอกชิ้นแรกของเขา เพลงนี้ติดอันดับชาร์ตเพลงยอดนิยมในปีเดียวกัน
ในปี 2552 Tsui ได้ก่อตั้งหน่วยงานสร้างสรรค์ "Black Paper" ร่วมกับ Ah Bu และ Chan Keung [ 9 ] [ 10 ]จากนั้นเขาก็เริ่มทำงานในโครงการสร้างสรรค์ต่างๆ เช่น การจัดพิมพ์นิตยสาร การกำกับมิวสิกวิดีโอ และการออกแบบกราฟิก
ซุยตีพิมพ์นิตยสารฉบับย่อหนึ่งหน้าชื่อ"กระดาษดำ" ในเดือนมกราคม 2010 เขาเริ่มต้นอาชีพนักเขียนคอลัมน์ให้กับ หนังสือพิมพ์ Ming Pao Weekly และRoadShow , City Magazine , Oriental Daily NewsและHong Kong Economic Times ในปี 2011 หนึ่งปีต่อมา เขาได้ตีพิมพ์หนังสือเล่มแรกของเขา ชื่อ "คนโง่" (《白痴》) ในเดือนมีนาคม 2013 เขาได้ตีพิมพ์นิตยสาร100 Mostซึ่งทำกำไรได้ภายในครึ่งปี นอกจากนี้ ซุยยังก่อตั้งสำนักพิมพ์ White Paper Publishing ในปี 2013 โดยเน้นการตีพิมพ์หนังสือเกี่ยวกับวัฒนธรรมสมัยนิยม รวมถึงนิยาย นวนิยาย และหนังสือภาพ ในปีเดียวกันนั้น เขาได้ตีพิมพ์หนังสือเล่มที่สองของเขาชื่อ " เส้นเลือดเขียว " (《青筋》) และตีพิมพ์ " หน้าดำ " (《黑面》) ในอีกหนึ่งปีต่อมา ต่อมาเขาได้ตีพิมพ์นวนิยายเรื่องแรกของเขาคือHappy Never After (《快樂有限》) จากนั้นก็Excessively Romantic (《肉麻》) และสุดท้ายก็ตีพิมพ์Grey Eurasian Collared (《灰鳩》) ในปี 2015 ในปีเดียวกันนั้น Tsui และทีมงานของเขายังได้สร้างเว็บไซต์โทรทัศน์TVMostอีก ด้วย
ผลงาน
เนื้อเพลง
2007
- Freeze – เหยียบบนเส้นลวด ('踩鋼綫')
- หยุดนิ่ง – มาเรีย
- เทอเรนซ์ ชีอิ่งฉุย (小肥) – Time Machines ('時光機')
- อารุมิมิฮิฟูมิ(有耳非文) – กูลูกูลู ((東京鐵塔下)'กูลูกูลู')
- Arumimihifumi(有耳非文) – วันสุดท้ายของวันนี้ ('最後今天(月亮版)')
2008
- At17 – วันที่ไปดวงจันทร์ ('那天約คุณ上太空')
- I Love You Boyz、HotCha – Let's Play La La La ('火熱悶棍La La La')
- สแควร์ – ด่วนที่สุด
- Rannes Man (文恩澄) – บันเทิง ('娛人娛己')
- Arumimihifumi (有耳非文) – นักแสดงสาวนอนไม่หลับ ('不眠優伶')
- ยูนิกซ์ ลี (李卓庭) – One on One ('人釘人')
- Eric Suen (孫耀威) – เรื่องราวของเจ็ดล้าน ('七百萬人的故事')
- จัสติน(側田) – คลาวด์ ('雲')
- มิเรียม หยาง (楊千嬅) – ลา ลา กัว ลา ลา ('啦啦跨啦啦')
- โลเวลล์ โล feat. ชาวนา (盧冠廷 feat. 農夫) – 2050
2009
- อเล็กซ์ ฟง (方力申) – Rush ('匆匆')
- อเล็กซ์ ฟง (方力申) – Butterfly Flies ('撲翼蝴蝶')
- โจนาธาน หว่องชี ฮินน์ (王梓軒) – รอสเวลล์ ('羅茲威爾')
- Jonathan Wong Chee Hynn (王梓軒) – In the Dark ('摸黑')
- โจนาธาน หว่องชีฮินน์ (王梓軒) – ขั้วโลกใต้เหนือ ('南北極')
- โจนาธาน หว่องชี ฮินน์ (王梓軒) – 1+1
- Jonathan Wong Chee Hynn (王梓軒) – 300 Love Poems ('情詩三百首')
- เอเลนน์ กว็อง(江若琳) – Next, Please ('มี請下位')
- สุกี้ตง (唐素琪) – ชัดเจน ('清空')
- Janet Yung (翁瑋盈) – แผน A ('A計畫')
- Keeva Mak (麥家瑜) – นักสืบ ('神探')
- เคียเรน แปง (彭秀慧) – ลาก่อน
- เคียเรน ปัง 彭秀慧 – Under the Moon ('月球下的人')
- ซิลลากุง (樂瞳) – ปลายิ้ม ('微笑的魚')
- Cilla Kung (樂瞳) – นับถอยหลังแห่งความตาย ('死亡倒數')
- (李昊嘉、黃貫中、叱咤903 DJ) – ครูผู้ยิ่งใหญ่ ('萬歲師表')
2010
- ToNick – TONICK
- โจนาธาน หว่องชีฮินน์ (王梓軒) – อีสต์เวสต์ ('東西')
- Fainche Che (車盈霏) – ถ้วยรางวัล ('戰利品')
- Fainche Che (車盈霏) – The Weather Girl ('天氣女郎')
- เอดิสัน ชาน (陳冠希) – Love in this World ('問世上มี幾多愛')
- เจสัน ชาน (陳柏宇) – อย่าปล่อยให้มันหยุดก่อนพระอาทิตย์ขึ้น ('日出前讓愛戀延續')
- บอสโก หว่อง (黃宗澤) – The Master ('一代宗師')
- บอสโก หว่อง (黃宗澤) – เหนือเนินเขา (越過高山越過谷')
- ซิลลากุง (樂瞳 ) – มนุษย์หิมะ (雪人')
- ซิลลากุง (樂瞳 ) – หุ่นมนุษย์ ('空氣人形')
- ซิลลากุง (樂瞳 ) – Christmas Nothing ('聖誕路人')
- ซิลลากุง Feat. ลูกวิงควน@Farmer (樂瞳 Feat. 陸永@農夫 ) – Queen of hisono-onna ('乾物女皇')
2011
- HotCha – ไม่คุ้นเคย ('未習慣')
- โทนิค – เดย์ดรีม ('發คุณ個夢')
- Taichi (太極) – แอลกอฮอล์เช้านี้ ('今朝有酒')
- ยู กิว, เอวา (羽翹) – ศิลปินผู้งดงาม ('大華麗家')
- เดชดิก (狄易達) – นอกเมือง ('無城')
- Mag Lam, Sheldon Lo, James Ng Yip Kwan, Stephanie Ho Ngan Si, Alfred Hui, Ryan Lam (林欣彤、羅孝勇、吳業坤、何雁詩、許廷鏗、劉威煌) – Super Voice ('飛聲')
- มักลัม (林欣彤) – น้ำ (上善若水)
- Kate Tsui (徐子珊) – เพลงเปิด 'Wax and Wane' ('半圓')
- มิยะ (張靈) – ทนได้ ('能捨能離')
- อัลเฟรด ฮุย (許廷鏗) – น้ำ (上善若水)
- บอสโก วอน ก (黃宗澤) – น้ำ (上善若水)
- Michael Tse Tin Wah (謝天華) – Walking Alone ('獨行')
- Linda Chung, Ron Ng (鍾嘉欣、吳卓羲) – เพลงเปิด 'L'Escargot' ('傷城記')
- Susanna Kwan (關菊英) – เพลงเปิด 'Curse of the Royal Harem' ('各安天命')
2012
- Jonathan Wong Chee Hynn (王梓軒) – เพลงธีม 'Tales Runner' ของเกมออนไลน์ 2012 ('魅影世紀')
- เดชดิ๊ก,เรนกี้ไหว (狄易達、蔚雨芯) – กล้องเก่า ('傻瓜機')
- มักลัม (林欣彤) – 'เพลงปิดของสามก๊ก ('三生มี幸')
- เรย์มอนด์ แลม (林峯) – End of Innocence ('幼稚完')
- เรย์มอนด์ แลม (林峯) – Same Forest ('同林')
- Yu Kiu, Ava (雨僑) – Escape ('逃亡')
- Myolie Wu, Johnson Lee (胡杏兒、李思捷) – เพลงเปิด 'Wish and Switch' ('交換快樂')
- Joey Yung (容祖兒) – เพลงประกอบ 'The Hippocratic Crush 2' ('連續劇')
- สีตาจัน (陳僖儀) – เสียง ('嘈')
- สีตาจัน (陳僖儀) – นับพันปี ('千秋')
- วิลเลียม ชาน (陳偉霆) – ราชินี ('女皇')
- วิลเลียม ชาน Feat. (陳偉霆 Feat. 泳兒) – ฉันคือใคร ('我是誰')(เนื้อเพลงแร็พ: 馮曦妤)
- Wayne Lai, Wu Ting Yan Nancy (黎耀祥、胡定欣) – 'The Confidant'เพลงปิด ('日月')
- Fiona Sit (薛凱琪) – 'Silver Spoon, Sterling Shackles'เพลงเปิด- At This Very Moment ('此時此刻')
- Michael Tse Tin Wah, Niki Chow (謝天華、周麗淇) – เพลงเปิด 'Sergeant Tabloid' ('愛從จิตวิญญาณ')
- Linda Chung (鍾嘉欣) – เพลงเปิด 'Missing You' ('幸福歌')
- Shirley Kwan (關淑怡) – 'The Confidant'เพลงเปิด ('相濡以沫')
2013
- J.Arie – 'A Secret Between Us'เพลงธีม ('每一次都是คุณ')
- Jonathan Wong Chee Hynn (王梓軒) – เพลงเปิด 'Midnight Munchies' ('越夜越快樂')
- Joey Yung (容祖兒) – 'The Hippocratic Crush 2'เพลงเปิด – ภาคต่อ ('續集')
- Niki Chow (周麗淇) – 'A Change of Heart 'เพลงเปิด ('heart變')
- มักลัม (林欣彤) – มหาวิทยาลัยแห่งความแปลกประหลาด ('怪獸大學')
- เรย์มอนด์ แลม (林峯) – BB(與莊冬昕、林峯合填)
- Edwin Siu (蕭正楠) – 'A Great Way To Care II'เพลงเปิด ('圍牆')
- Alfred Hui (許廷鏗) – เพลงเปิด 'Will Power' ('遺物')
- บอสโก หว่อง (黃宗澤) – พรสุดท้าย ('最後祝福')
- Cai Jun Tao (蔡俊濤) – เพลงเปิด 'Detectives and Doctors' ('一點通')
- Rainky Wai (蔚雨芯) – เพลงประกอบ 'Knock Knock Who's There' ('無話可說')
- มิเรียม หยาง (楊千嬅) – เพื่อนร่วมชั้น ('同學')
- Ruco Chan, Edwin Siu (陳ส่วนขยาย鵬、蕭正楠) – เพลงเปิด 'Brother's Keeper' ('巨輪')
- Ryan Lau (劉威煌) – 'When Lanes Merge'เพลงเปิด ('不棄也不離')
- Shirley Kwan (關淑怡) – เพลงเปิด 'Always And Ever' ('實屬巧合')
2014
- มักลัม (林欣彤) – เขตปลอดภัย ('安全地帶')
- Rainky Wai (蔚雨芯) – ของเล่น ('玩具')
2015
- Jan Lamb (林海峰) – เพลงธีม 'Time of Dog' มากที่สุดทางทีวี-Heartless Years (歲月毛情)
- Raymond Lam (林峯) – เพลงเปิด 'Detectives and Doctors'- Interlinked hearts ('Heartมี靈犀')
- ยูนิซ ชาน (陳詩欣) – ละครแห่งความรัก ('感情戲')
- ยูนิซ ชาน (陳詩欣) – Stupid ('蠢')
- กลอเรีย ยิป (葉蘊儀) – Rashomon of Women ('中女羅生門')
- สเตฟานี เฉิง (鄭融) – เทพแห่งหน้าดำ (黑的神)
- Tang Chi Wai (鄧智偉) – มหากาพย์ ('史詩式')
- Michael Lai (黎曉陽) – ความสุขช้า ('快樂很慢')
- Michael Lai (黎曉陽) – ใกล้ ('永遠很近')
- Michael Lai (黎曉陽) – บันไดเลื่อน ('升降機')
- Michael Lai (黎曉陽) – The Strange Familiar ('最陌生的熟悉人')
- Michael Lai (黎曉陽) – Hong Kong Outstanding Junk Youngsters ('香港傑出廢青')
- Michael Lai (黎曉陽) – Fell Right Where I Fall ('邊度起身邊度跌返低')
- Michael Lai (黎曉陽) – วรรณกรรมเยาวชนจอมปลอม ('真偽文青')
2019
- ลัมยัตเฮย (林日曦) – คนตัวเล็ก ('小人物')
นิตยสาร
- เอกสารดำ (2010–)
แบล็กเปเปอร์เป็นนิตยสารที่วิพากษ์วิจารณ์สังคม 'ปกติ' เป็นนิตยสารขนาด A5 หน้าเดียว ด้านหนึ่งเป็นรูปภาพของผู้คน และอีกด้านหนึ่งเต็มไปด้วย 'ประโยคสีดำ' 'ประโยคสีดำ' คือประโยคสั้นๆ เกี่ยวกับหัวข้อประจำเดือน แนวคิดของเขาคือการทำให้ประโยคสั้นที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เพื่อให้ผู้คนมีความอดทนในการอ่านจนจบ รูปแบบโดยรวมของนิตยสารมีจุดมุ่งหมายเพื่อให้เกิดอารมณ์ขันและวิพากษ์วิจารณ์[ 11 ]
- 100 อันดับสูงสุด (2013–)
100 Mostเป็นนิตยสารไลฟ์สไตล์ที่ก่อตั้งโดย Roy Tsui, Bu และ Chan Keung ในปี 2013 นิตยสารนี้เน้นเรื่องวัฒนธรรมสมัยนิยมในฮ่องกงเป็นหลัก[ 12 ]
ช่องมัลติมีเดีย
- รายการทีวีที่ได้รับความนิยมมากที่สุด (2015–)
Tsui กล่าวว่า 'กระดาษแผ่นเดียวก็สามารถทำเป็นนิตยสารได้ แล้วทำไมทีวีต้องอยู่บนทีวี?' เขาจึงเริ่มเว็บไซต์ทีวี TVMost [ 13 ]
หนังสือ
| ชื่อ | สรุปหนังสือ | ปีที่ตีพิมพ์ | สำนักพิมพ์ |
|---|---|---|---|
| 'งี่เง่า' 《白痴》 | ผลงานรวมเรื่องสั้นเล่มแรกของซุย เขาได้วิพากษ์วิจารณ์สังคม "ปกติ" สมัยใหม่ | 2012 | การเผยแพร่เอกสารไวท์เปเปอร์ |
| 'เส้นสีเขียว' 《青筋》 | ผลงานร้อยแก้วอีกชุดหนึ่งของ Tsui [ 14 ] | 2013 | การเผยแพร่เอกสารไวท์เปเปอร์ |
| 'การแต่งหน้าดำ' 《黑的》 | 2014 | การเผยแพร่เอกสารไวท์เปเปอร์ | |
| 'ความสุขที่ไม่มีวันสิ้นสุด' 《快樂有限》 | รวมเรื่องสั้น 37 เรื่องเกี่ยวกับความสุข ความเหงา และความเศร้าที่เขียนโดย Tsui [ 15 ] | 2014 | การเผยแพร่เอกสารไวท์เปเปอร์ |
| 'โรแมนติกเกินไป' 《肉麻》 | การเป็นคนโรแมนติกมากเกินไปถือเป็นทัศนคติอย่างหนึ่ง[ 16 ] | 2015 | การเผยแพร่เอกสารไวท์เปเปอร์ |
| นกพิราบคอสีเทาเอเชีย 《灰鳩》 | 2015 | การเผยแพร่เอกสารไวท์เปเปอร์ |
คอลัมน์
- บทความในหนังสือพิมพ์Sharp Daily (ฮ่องกง) – รายงานฉบับขาว (ยุติการตีพิมพ์แล้ว)
- บทความในหนังสือพิมพ์Apple Daily – จมดิ่งทุกสิ่งทุกอย่างยกเว้นหนังสือ (ยุติการตีพิมพ์)
- บทความในหนังสือพิมพ์หมิงเปา – ดราม่าแห่งความสัมพันธ์
- บทความในRoadShow – ลาก่อนความรัก
- บทความในนิตยสารซิตี้ – เรื่องราวเกี่ยวกับหนังสือ
- บทความในหนังสือพิมพ์Oriental Daily News – ทำไมไม่โง่ล่ะ
- คอลัมน์ในหนังสือพิมพ์ Hong Kong Economic Times – นอกเรื่อง
รายการทอล์คโชว์
ในเดือนธันวาคม 2019 หล่ำ ยัตเหย ได้จัดรายการทอล์คโชว์ส่วนตัวของเขาชื่อ " เศร้าแต่จริง " (悲但真) ตามที่สัญญาไว้เมื่อหนึ่งปีก่อน ซึ่งเปิดให้จองตั๋วล่วงหน้าหนึ่งปี มีการแสดงทั้งหมด 13 รอบ ตั้งแต่วันที่ 11-22 ธันวาคม รวมถึงรอบการแสดงเพิ่มเติมที่ MacStadium บัตรทั้งหมดขายหมดในวันที่ 17 กันยายน ในรายการทอล์คโชว์ เขาเล่าถึงเหตุการณ์ที่ทำให้เขากับเพื่อนรู้สึกอับอายเมื่ออยู่ด้วยกัน จากนั้นเขาก็ได้พบกับเพื่อนคนนั้นอีกครั้งระหว่างการเตรียมรายการทอล์คโชว์นี้ เขาเป็นคนเริ่มเล่าเหตุการณ์นั้น และเพื่อนของเขาก็ไม่โกรธเขาอีกต่อไป นอกจากนี้ เขายังคิดว่าตัวเองล้มเหลวในการเล่นกีตาร์เพราะเพื่อนร่วมชั้นยืมกีตาร์ไปแล้วไม่คืน จากนั้นเขาจึงเริ่มเรียนกีตาร์อีกครั้งก่อนรายการทอล์คโชว์ และเล่นกีตาร์ในรายการเพื่อโปรโมตเพลงใหม่ของเขา "Little person"
อิทธิพล
เขาเปลี่ยนโรงเรียนมัธยมถึงห้าครั้ง และตัดสินใจลาออกจาก IVE ด้วยตัวเอง สำหรับเส้นทางอาชีพ เขาเริ่มต้นจากการทำงานเป็นเสมียน ต่อมาเป็นโปรดิวเซอร์ และในที่สุดก็เป็นเจ้าของนิตยสารสองฉบับและสำนักพิมพ์
ตระกูล
พ่อของเขาคิดว่าโรงเรียนมัธยมที่ซุยเลือกนั้นไม่เหมาะสมกับเขา เขาจึงวิจารณ์การตัดสินใจของเขาอย่างง่ายๆ[ 17 ]เขาคิดว่าการท้าทายอำนาจด้วยเหตุผลของตนเองนั้นเป็นเรื่องที่ถูกต้อง มุมมองนี้ได้รับการยืนยันหลังจากที่เขาอ่านหนังสือเรื่องThe Crowd: A Study of the Popular Mindซึ่งตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2438 [ 18 ]
คนอื่น
Chan Wai Yee (Chan Wai) เป็นนักเขียนที่มีอิทธิพลต่อเขามากที่สุด เขาเริ่มอ่านหนังสืออย่างกว้างขวางในช่วงปีว่างหลังจากตัดสินใจลาออกจาก IVE เรื่องราวที่ Chan Wai เขียนนั้นเหมือนกับชีวิตประจำวัน ซึ่งเป็นเหตุผลที่ Tsui ชอบหนังสือของเธอ[ 18 ]ศิลปินอีกคนหนึ่งที่เขาสนใจคือ Hsia Yu มีผลงานชิ้นหนึ่งที่ Tsui ชื่นชมเป็นพิเศษ ซึ่งก็คือบทกวีรวมเล่มของเธอชื่อPink Noise
หลินซีมักถูกมองว่าเป็นอาจารย์ของเขาในการเขียนเนื้อเพลง แม้ว่าเขาจะไม่เคยยอมรับก็ตาม ซุยได้พบกับหลินซีเป็นครั้งแรกในการประชุมที่วินนี่หยูจัดขึ้นหลังจากที่เขาส่งผลงานเนื้อเพลงของเขาให้เธอ[ 19 ]
วินนี่ ยูยังให้โอกาสเขาเปลี่ยนจากเสมียนไปเป็นฝ่ายผลิตอีกด้วย[ 19 ]