ถ้ำรัชมอร์เป็นถ้ำท่องเที่ยว ที่อยู่ใกล้ กับอนุสรณ์สถานแห่งชาติเมานต์รัชมอร์มากที่สุดในสหรัฐอเมริกา ภายในถ้ำมีลักษณะทางธรณีวิทยาที่หลากหลาย และเป็นถ้ำที่ยาวเป็นอันดับเก้าในรัฐเซาท์ดาโคตาโดยมีความยาว 3,652.6 ฟุต (1,113.3 เมตร)

ถ้ำ แห่งนี้ถูกค้นพบในปี 1876 เมื่อรางน้ำที่ใช้ส่งน้ำไปยังเหมืองแร่ในเมืองเฮย์วาร์ดชำรุดและน้ำไหลทะลักลงมาจากเนินเขา ขณะที่น้ำไหลลงมาจากเนินเขา มันก็เริ่มไหลเข้าไปในรูเล็กๆ บนเนินเขา คนงานเหมืองในท้องถิ่นที่ขึ้นไปซ่อมรางน้ำสังเกตเห็นความผิดปกติและเริ่มสงสัยว่าน้ำนี้ไปอยู่ที่ไหน หลังจากซ่อมรางน้ำเสร็จแล้ว พวกเขาก็ตัดสินใจเข้าไปสำรวจข้างใน หลังจากเข้าไปได้ประมาณ 30 ฟุต (9.1 เมตร) พวกเขาก็มาถึงหน้าผาสูงชันที่ลึกลงไปประมาณ 15 ฟุต (4.6 เมตร) พวกเขาออกจากถ้ำและเข้าไปในป่า ที่นั่นพวกเขาตัดต้นไม้ต้นหนึ่งแล้วใช้ต้นไม้นั้นเป็นบันไดเพื่อเข้าไปในถ้ำ คนงานเหมืองสังเกตเห็นว่าส่วนใหญ่ของถ้ำทำจากหินปูน เมื่อรู้ว่าหินปูนไม่มีแร่ทองคำ พวกเขาจึงเลิกทำเหมืองในถ้ำแห่งนี้และปล่อยทิ้งไว้ ชาวเมืองบางคนได้ยินข่าวการค้นพบนี้และเกิดความสงสัยว่าพวกเขาจะพบอะไรอยู่ข้างในถ้ำบ้าง

ถ้ำแห่งนี้เกิดขึ้นจากกระบวนการที่ยาวนานมากถึง 360 ล้านปี เริ่มต้นในช่วงยุคมิสซิสซิปปี ซึ่งในเวลานั้นพื้นที่แบล็กฮิลส์ทั้งหมดถูกปกคลุมด้วยทะเลสาบน้ำลึกขนาดใหญ่ ในทะเลสาบแห่งนี้มีสิ่งมีชีวิตในทะเลหลายชนิด รวมถึง สัตว์จำพวกกุ้งและ ปู อาศัยอยู่ เมื่อสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ตายลง ร่างของพวกมันก็จะจมลงสู่ก้นทะเล เนื้อหนังเน่าเปื่อยเหลือไว้เพียงเศษกระดูกแข็งจำนวนมาก ซึ่งต่อมา ก็ อัดแน่นและแข็งตัวกลายเป็นหินที่เรียกว่าหินปูน

ถ้ำแห่งนี้มีห้องมากมายหลายประเภท ได้แก่ ห้องทางเข้า ห้องไปรษณีย์ ห้องภาพ ห้องใหญ่ ดินแดนแห่งเทพนิยาย ห้องเชือก ห้องหินแร่ ห้องสีแดง (ห้องจัดปาร์ตี้) ห้องหัวลูกศร และห้องดอกไม้

นอกจากนี้ถ้ำยังประกอบไปด้วยโครงสร้างหินรูปทรงกล่องและหินงอกหินย้อย หลากหลาย รูปแบบ รวมถึง หินย้อยหินงอกเสาหินหินเกลียวและหิน ไหล

• ถ้ำรัชมอร์ - เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ

43°52′28.10″เหนือ103°19′54.72″ตะวันตก / 43.8744722°N 103.3318667°W / 43.8744722; -103.3318667