Seigneur ( การออกเสียงภาษาฝรั่งเศส: [sɛɲOEʁ ]^ⓘ ) หรือลอร์ดเดิมทีเป็นศักดินาในฝรั่งเศสก่อนการปฏิวัติในนิวฟรานซ์และบริติชอเมริกาเหนือจนถึงปี 1854 และในหมู่เกาะแชนเนลจนถึงปัจจุบัน เซียนเนอร์เป็นเจ้าของเซียนเนอร์เซียนเนอร์รีหรือลอร์ดชิป ซึ่งเป็นรูปแบบหนึ่งของตำแหน่งหรือการถือครองที่ดินในฐานะศักดินาพร้อมด้วยภาระผูกพันและสิทธิเหนือบุคคลและทรัพย์สิน ^{[ 1 ]}ในความหมายนี้ เซียนเนอร์อาจเป็นบุคคล ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง เกิดมาในตระกูลสูงหรือต่ำ หรืออาจเป็นกลุ่มบุคคล โดยทั่วไปคือชุมชนทางศาสนา เช่นอาราม โรงเรียนสอนศาสนาวิทยาลัยหรือตำบล ระบบเซียนเนอร์ถูกยกเลิกในอะคาเดียในปี 1733 ^{[ 2 ]}ฝรั่งเศสในปี 1789 และจังหวัดแคนาดาในปี 1854 ^{[ 3 ]}นับตั้งแต่นั้นมา ตำแหน่งศักดินานี้จึงใช้ได้เฉพาะในหมู่เกาะแชนเนลและสำหรับผู้ปกครองโดยครอบครัวของพวกเขาเท่านั้น

คำว่า seigneur ในภาษาอังกฤษยืมมาจากคำว่าseigneur ในภาษาฝรั่งเศส ซึ่งสืบเนื่องมาจากseigneurในภาษาฝรั่งเศสยุคกลาง จากseignor ในภาษา ฝรั่งเศสโบราณ (รูปกรรมของsire ) จากseniōremในภาษาละตินซึ่งเป็นรูปกรรมเอกพจน์ของsenior ("ผู้สูงอายุ") และรูปเปรียบเทียบของsenex ("แก่, ชรา") คำนี้เป็นคำคู่ของคำภาษาอังกฤษsenior , sir , sire , seignior, sieurและmonsieurและมีที่มาเดียวกันกับsignore ในภาษา อิตาลี senhor ใน ภาษาโปรตุเกสและseñorในภาษาสเปนซึ่งเช่นเดียวกับmisterเคยใช้เรียกขุนนางศักดินาก่อนที่จะกลายเป็นคำที่ใช้เรียกขานผู้ชายอย่างสุภาพทั่วไป

ตำแหน่งขุนนางและกรรมสิทธิ์ที่ดินของเจ้าของที่ดินเรียกว่า seigneurie หรือlordshipสิทธิที่เจ้าของที่ดินพึงมีเรียกว่าseigneuriageและเขตอำนาจศาลที่ใช้เหนือที่ดินนั้นเรียกว่าseigneur justicierผู้ถือครองตำแหน่ง สิทธิ และเขตอำนาจศาลเหล่านี้โดยทั่วไปเป็นผู้ชาย แต่ก็ไม่เสมอไป เจ้าของที่ดินที่เป็นผู้หญิงโดยทั่วไปเรียกว่า seigneuresse หรือ lady เจ้าของที่ดินอาจเป็นขุนนางหรือ สามัญชน ( roturier ) รวมถึงนิติบุคคล เช่น คณะสงฆ์ อาราม หรือวัด

ในภาษาอังกฤษ คำว่าseigneurถูกใช้ในงานวิจัยทางประวัติศาสตร์เพื่ออภิปรายระบบศักดินาของฝรั่งเศส^{[ 4 ]}นอกจากนี้ยังมักถูกแปลความหมายว่า " lord " ซึ่งเป็นคำที่คล้ายคลึงกันในระบบศักดินาของอังกฤษ

คำว่าgrand seigneurยังคงใช้กันในภาษาอังกฤษและฝรั่งเศส ปัจจุบันคำนี้มักหมายถึงสุภาพบุรุษ ผู้สง่างามและมีมารยาทดี บางคนใช้ในความหมายที่เข้มงวดกว่านั้นเพื่อหมายถึงชายผู้มีมารยาทและวิถีชีวิตที่สะท้อนถึงเชื้อสายขุนนางและความมั่งคั่งมหาศาล นอกจากนี้Le Grand Seigneurยังเป็นชื่อที่ชาวฝรั่งเศสใช้เรียกสุลต่านออตโตมัน มานาน แล้ว^{[ 5 ]} Notre Seigneur Jésus-Christเป็นคำภาษาฝรั่งเศสที่เทียบเท่ากับOur Lord Jesus Christ ในภาษา อังกฤษ

คำภาษาอังกฤษว่าseignorageก็มีที่มาจาก คำ ว่า seigneur เช่นกัน

ตำแหน่งนี้ยังคงใช้ในหมู่เกาะแชนเนลซึ่งเป็นดินแดนปกครองตนเองที่สาบานตนจงรักภักดีต่อราชบัลลังก์อังกฤษในฐานะผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากดยุคแห่งนอร์มังดีในเขตอำนาจศาลเหล่านี้ ผู้มีตำแหน่งเป็นเจ้าผู้ปกครอง (Seigneur) ไม่ได้เป็นเพียงขุนนางในนามเท่านั้น แต่เป็นผู้ดำรงตำแหน่งทางดินแดนที่มีรากฐานมาจากกฎหมายจารีตประเพณีของชาวนอร์มัน แม้ว่าระบบศักดินาจะถูกยกเลิกไปแล้วในยุโรปส่วนใหญ่ แต่ระบบนี้ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของเอกลักษณ์ทางรัฐธรรมนูญและกฎหมายของหมู่เกาะแชนเนลอย่างมีประสิทธิภาพ เนื่องจากเป็นรากฐานของความสัมพันธ์ที่แตกต่างระหว่างราชบัลลังก์และดินแดนในปกครองของอังกฤษในหมู่เกาะแชนเนล

ในเขตปกครองเกิร์นซีย์ ที่ดินศักดินาของขุนนางและเจ้าของที่ดินเหล่านี้แสดงถึงการสืบทอดโดยตรงจากดัชชีนอร์มั งดีโบราณ ซึ่งมีมาก่อนการก่อตั้งบารอนแห่งอังกฤษ ได้รับการยอมรับว่าเป็นรูปแบบการถือครองที่ดินแบบ in capite ที่เป็นเอกลักษณ์ และยังคงอยู่ภายใต้กฎหมายสมัยใหม่ ในขณะที่การถือครองที่ดินของขุนนางที่เทียบเคียงได้ถูกยกเลิกในฝรั่งเศสและเยอรมนี^{[ 6 ]}ในอดีต เจ้าของที่ดินถือว่าตนเองเป็นส่วนหนึ่งของชนชั้นสูงดังที่ NVL Rybot สังเกตไว้ในหมู่เกาะแชนเนลว่า "ความเป็นขุนนางเริ่มต้นจาก Ecuyer ไม่ใช่แบบในอังกฤษที่เริ่มต้นด้วยบารอน" ^{[ 7 ]}การรักษาประเพณีนี้ไว้ในเกิร์นซีย์สะท้อนให้เห็นถึงทางเลือกทางรัฐธรรมนูญโดยเจตนา เจ้าของที่ดินและที่ดินศักดินาของพวกเขาได้รับการยอมรับไม่เพียงแต่ในฐานะผู้รอดชีวิตจากระบบยุคกลางเท่านั้น แต่ยังเป็นการแสดงออกเชิงสถาบันที่มีชีวิตของเอกลักษณ์นอร์มันของเขตปกครองและสถานะที่เป็นอิสระภายใต้พระมหากษัตริย์

สถานะทางกฎหมายสมัยใหม่ของสำนักงานนี้ได้รับการสนับสนุนโดยกฎหมายสองฉบับกฎหมายว่าด้วยค่าธรรมเนียมศักดินา (เกิร์นซีย์) ปี 1980ภายใต้มาตรา 4 รักษาไว้ซึ่งสิทธิของผู้ถือครองศักดินาในการใช้คำนำหน้าชื่อทางกฎหมายว่าSeigneur หรือ Dame [ ^{8 ] กฎหมาย} ว่าด้วย ศาลหัวหน้าผู้พิพากษา (เกิร์นซีย์) ปี 2004ได้บัญญัติภาระผูกพันตามกฎหมายของ Seigneur บางราย ซึ่งรวมถึงผู้ถือครองศักดินาของ Anneville, Blanchelande และ Mauxmarquis ในการดำเนินการพิจารณาคดี ( Secta Curiae ) ซึ่งสะท้อนถึงหลักการของGrand Coutumier de Normandie ที่ว่าศาลของพระมหากษัตริย์จะไม่สมบูรณ์หากปราศจากการเข้าร่วมของผู้เช่าหลัก ซึ่งเป็นส่วนสำคัญของกรอบรัฐธรรมนูญของเกาะ^{[ 9 ]}

ดังนั้นเจ้าผู้ครองแคว้นจึงทำหน้าที่ตามรัฐธรรมนูญสาธารณะ โดยทำหน้าที่เป็นตัวเชื่อมระหว่างพระมหากษัตริย์ — ในฐานะดยุคแห่งนอร์มังดี — และระบบที่ดินปกครองตนเองของเกาะ การเข้าร่วมของพวกเขาที่ศาลหัวหน้าศาลยุติธรรมเป็นเงื่อนไขเบื้องต้นสำหรับการเปิดปีการพิจารณาคดีอย่างเป็นทางการ ซึ่งเป็นการยึดโยงกระบวนการทางกฎหมายของเกาะเข้ากับเอกลักษณ์ทางรัฐธรรมนูญแบบนอร์มันที่โดดเด่น บทบาทคู่ขนานนี้ — ในฐานะเจ้าหน้าที่ทางกฎหมายและในฐานะผู้พิทักษ์มรดกทางเอกลักษณ์ของเขตปกครอง — เป็นสิ่งที่อธิบายถึงการคงไว้ซึ่งระบบเจ้าผู้ครองแคว้นอย่างจงใจภายในกรอบรัฐธรรมนูญสมัยใหม่ของเกิร์นซีย์^{[ 10 ]}

ที่ดินศักดินาส่วนตัวหลายแห่งได้รับการจดทะเบียนโดยตรงกับพระมหากษัตริย์และบันทึกไว้ในทะเบียนที่ดินของรัฐอย่างเป็นทางการ ขุนนางบางคนถือครองที่ดินศักดินามากกว่าหนึ่งแห่งภายในอาณาเขตหลักของตน โดยแต่ละแห่งมีสถานะการครอบครองอย่างเป็นทางการภายใต้พระมหากษัตริย์

ในเขตปกครองเจอร์ซีย์ ตำแหน่งเจ้าผู้ครองนครแซงต์อูอองและเจ้าผู้ครองนครซามาเรสเป็นหนึ่งในตำแหน่งที่ยังคงอยู่ โดยผู้ถือครองตำแหน่งเหล่านี้จะเข้าร่วมการพิจารณาคดีมรดก ในซาร์ก เจ้าผู้ครองนครถือครองเกาะในฐานะศักดินาหลวงโดยตรงจากพระมหากษัตริย์ ซึ่งเป็นการจัดระเบียบตามรัฐธรรมนูญที่ได้รับการปฏิรูปแต่ไม่ได้ถูกยกเลิกโดยกฎหมายปฏิรูป (ซาร์ก) ปี 2008 ^{[ 11 ]}

• การปกครองของแลค-เด-เดอซ์-มงตาญ
• ลอร์ดแห่งพอร์ตรอยัล
• ระบบศักดินาของนิวฟรานซ์