นวนิยายเรื่อง Some Do Not…เริ่มต้นด้วยเพื่อนหนุ่มสองคน คริสโตเฟอร์ ทีทเจนส์ และวินเซนต์ แมคมาสเตอร์ กำลังนั่งรถไฟไปไรย์เพื่อไปเล่นกอล์ฟในชนบทช่วงสุดสัปดาห์ ปีที่ระบุในภายหลังน่าจะเป็นปี 1912 ทีทเจนส์มีสติปัญญาเฉียบแหลมและพูดจาตรงไปตรงมาอย่างไม่ยั้งคิด ทั้งสองคนทำงานเป็นนักสถิติของรัฐบาลในลอนดอน แม้ว่าแมคมาสเตอร์จะใฝ่ฝันที่จะเป็นนักวิจารณ์ และเพิ่งเขียนหนังสือขนาดสั้นเกี่ยวกับดันเต้ กาเบรียล รอสเซตติเขาตั้งใจจะไปเยี่ยมบาทหลวงที่รู้จักรอสเซตติและอาศัยอยู่ใกล้ไรย์ นวนิยายสองส่วนนี้ส่วนแรกครอบคลุมช่วงสุดสัปดาห์ที่ตามมา ซึ่งเปลี่ยนแปลงชีวิตของทั้งสองคน ทีทเจนส์กำลังครุ่นคิดถึงชีวิตสมรสที่ล้มเหลวของเขา

บทที่สองเปลี่ยนไปกล่าวถึงซิลเวีย ภรรยาผู้สง่างามของเขา ซึ่งกำลังพักอยู่กับมารดาที่ลอบไชด์ รีสอร์ทเงียบสงบแห่งหนึ่งในเยอรมนี พร้อมกับบาทหลวงคอนเซ็ตต์ ซิลเวียทิ้งเทียตเจนส์ไปหาคนรักคือพันตรีเพโรว์น แต่ก็เบื่อเขา เธอเบื่อหน่ายที่ลอบไชด์เช่นกัน แต่ต้องการข้ออ้างว่าอยู่ที่นั่นเพื่อดูแลมารดา เพื่ออธิบายการหายตัวไปเมื่อเธอกลับไปลอนดอน คอนเซ็ตต์สอบถามถึงสถานะการแต่งงานของเธอ และรู้สึกได้ว่าความโกรธของเธอที่มีต่อเทียตเจนส์นั้นไม่ใช่ความเฉยเมย

เรื่องราวกลับมาที่อังกฤษอีกครั้ง แมคมาสเตอร์ทำให้เทียตเจนส์ตกใจ ขณะที่เทียตเจนส์กำลังเล่นไพ่ในห้องพักโรงแรม หลังจากที่เห็นได้ชัดว่าเขาผ่านวันที่ตึงเครียดมา จากนั้นเรื่องราวก็ถูกนำมาปะติดปะต่อกันในภายหลัง เทียตเจนส์แสดงจดหมายของซิลเวียให้แมคมาสเตอร์ดู ซึ่งระบุว่าเธอตั้งใจจะกลับมาหาเขา แมคมาสเตอร์ไปเยี่ยมบาทหลวงดูเชมิน แต่กลับได้รับการต้อนรับจากภรรยาของเขา และหลงใหลใน บรรยากาศแบบ พรีราฟาเอลไลต์และความสง่างามของเธอในทันที เขาไปเล่นกอล์ฟกับเทียตเจนส์อีกครั้ง พร้อมกับนายพลแคมเปียนและน้องเขยของเขา ที่คลับเฮาส์ พวกเขาได้พบกับรัฐมนตรีจากพรรคเสรีนิยม กลุ่มของพวกเขารู้สึกไม่พอใจกับการสนทนาที่หยาบคายของชายสองคนจากชนชั้นกลางระดับล่าง

ขณะที่พวกเขากำลังเล่นเกม เกมก็ถูกขัดจังหวะโดย สตรีเรียกร้อง สิทธิ สองคน กำลังต่อว่ารัฐมนตรี ชายบางคนเริ่มไล่ตามพวกเธอ และการไล่ล่าก็ดูเหมือนจะรุนแรงขึ้น แต่เทียตเจนส์สามารถทำให้ตำรวจล้มลงได้ราวกับเป็นอุบัติเหตุ และผู้หญิงทั้งสองก็หนีไปได้ นายพลแคมเปียนสอบสวนเทียตเจนส์อย่างหนัก โดยเชื่อว่าเขากำลังมีชู้กับหนึ่งในผู้หญิงเหล่านั้น คือ วาเลนไทน์ แวนนอป เทียตเจนส์รับประทานอาหารเย็นกับรัฐมนตรี แต่เขากลับรู้สึกวิตกกังวลเมื่อกลับไปที่ห้อง ซึ่งเป็นตอนที่แมคมาสเตอร์เข้ามาในตอนต้นของบทที่ 1 ฉากที่ 3

เช้าวันต่อมา แมคมาสเตอร์พาเทียตเจนส์ไปบ้านดูเชมิน ซึ่งเขาได้รับเชิญไปร่วมรับประทานอาหารเช้าอันเลื่องชื่อของพวกเขา วาเลนไทน์ก็อยู่ที่นั่นด้วย โดยมาช่วยคุณนายดูเชมินที่กังวลเกี่ยวกับสามีของเธอเพราะเขามีอาการคลุ้มคลั่งอยู่บ่อยๆ เขาเกิดอาการหวาดระแวงว่าแขกสองคนนั้นเป็นหมอที่จะพาเขาไปโรงพยาบาลบ้า และทำลายบรรยากาศของงาน โดยพูดพล่ามเกี่ยวกับเรื่องเพศเป็นภาษาละตินก่อน แล้วจึงเริ่มบรรยายถึงคืนวันแต่งงานของเขา แมคมาสเตอร์ช่วยแก้ไขสถานการณ์โดยบอกผู้ดูแลของคุณนายดูเชมินถึงวิธีจัดการกับเขา เหตุการณ์นี้ทำให้แมคมาสเตอร์และคุณนายดูเชมินได้ใกล้ชิดกัน และในไม่ช้าพวกเขาก็เริ่มมีความสัมพันธ์กัน เทียตเจนส์และวาเลนไทน์จำกันได้จากการพบกันในสนามกอล์ฟ แขกอีกคนหนึ่งคือแม่ของวาเลนไทน์ นักเขียนนวนิยายที่อาศัยอยู่ใกล้ๆ กับลูกสาวของเธอ คุณนายแวนนอปมาด้วยความหวังว่าแมคมาสเตอร์อาจจะช่วยวิจารณ์หนังสือเล่มล่าสุดของเธอได้ แต่เธอก็ดีใจที่ได้พบกับเทียตเจนส์ เพราะพ่อของเขาเคยช่วยเหลือเธอตอนที่เธอเป็นม่าย เธอเป็นหนึ่งในนักเขียนไม่กี่คนที่เขาชื่นชม เธอคะยั้นคะยอให้ทิเอทเจนส์กลับไปทานอาหารกลางวันกับพวกเขาด้วย

เทียตเจนส์และวาเลนไทน์เดินกลับผ่านชนบท เมื่อพวกเขาถูกนางแวนนอปที่ขับรถม้าตามมาทัน เทียตเจนส์สังเกตเห็นว่าสายรัดม้ากำลังจะขาด และเขาช่วยชีวิตเธอได้ด้วยการซ่อมมัน ครอบครัวแวนนอปกำลังให้ที่พักพิงแก่เกอร์ตี นักเรียกร้องสิทธิสตรีอีกคนหนึ่ง และกังวลว่าตำรวจอาจกำลังตามหาพวกเขา ดังนั้นเทียตเจนส์จึงตกลงที่จะขับรถม้าไปกับวาเลนไทน์เพื่อซ่อนเกอร์ตีไว้กับญาติๆ ของครอบครัวแวนนอป ขณะที่เขาอยู่ที่นั่น ซิลเวียส่งโทรเลขมา ซึ่งวาเลนไทน์อ่านให้เขาฟัง เขาตกใจมากจนกังวลอยู่ครู่หนึ่งว่าเขาอาจเป็นโรคหลอดเลือดสมอง

พวกเขาออกเดินทางเวลาสิบโมงในคืนวันกลางฤดูร้อน เพื่อไม่ให้ใครเห็น และขับรถตลอดทั้งคืน ระหว่างทางกลับ เทียตเจนส์และวาเลนไทน์อยู่ด้วยกันตามลำพัง พูดคุยและโต้เถียงกันใต้แสงจันทร์ และตกหลุมรักกัน จนกระทั่งในหมอกยามรุ่งอรุณ นายพลแคมเปียนขับรถชนพวกเขาและทำให้ม้าบาดเจ็บ

ภาคแรกจบลงด้วยฉากการสังหารหมู่ ภาคที่สองเริ่มต้นหลายปีต่อมา ในช่วงกลางสงคราม น่าจะเป็นปี 1917 เทียตเจนส์กลับมาลอนดอน กำลังรับประทานอาหารเช้ากับซิลเวีย ซึ่งโยนจานอาหารใส่เขา เขาไปรบที่ฝรั่งเศสและได้รับผลกระทบทางจิตใจจากแรงระเบิด ความทรงจำส่วนใหญ่จึงเลือนหายไป เขาต้องอ่านสารานุกรมบริแทนนิกาเพื่อฟื้นความทรงจำ เขาพบกับนางแวนนอปเป็นประจำ – เธอได้ย้ายมาอยู่ลอนดอนใกล้กับที่ทำงานของเขา – และช่วยเธอเขียนบทความโฆษณาชวนเชื่อ ซิลเวียจึงสงสัยว่าเขากำลังมีสัมพันธ์กับวาเลนไทน์ แม้ว่าเขาแทบจะไม่ได้เจอเธอเลย เพราะเธอทำงานเป็นครูสอนพลศึกษาในโรงเรียนหญิงล้วน แมคมาสเตอร์แต่งงานกับนางดูเชมิน (นายดูเชมินเสียชีวิตแล้ว) เขาจัดงานเลี้ยงวรรณกรรมที่โด่งดัง แต่พวกเขาเก็บเรื่องการแต่งงานเป็นความลับ และวาเลนไทน์มักจะไปงานเลี้ยงกับเธอเสมอเพื่อรักษาภาพลักษณ์ ซิลเวียบอกกับเทียตเจนส์ว่า สาเหตุการตายของพ่อเขาเกิดจากข่าวลือที่เขาได้ยินมาว่าเทียตเจนส์ใช้เงินของครอบครัวซิลเวีย และทำให้วาเลนไทน์ท้อง

ลอร์ดพอร์ต สกาโธ นายธนาคาร เดินทางมาถึง หลานชายของเขา บราวน์ลี ผู้หลงใหลซิลเวีย ได้โกงและยักยอกเช็คของเทียตเจนส์ที่จ่ายให้กับโรงอาหารของกองทัพและสโมสรของเขาอย่างไม่เป็นธรรมและน่าอับอาย คริสโตเฟอร์เปิดเผยว่าเขาได้รับคำสั่งให้กลับไปฝรั่งเศสในวันรุ่งขึ้น และตั้งใจที่จะลาออกจากสโมสร มาร์ค พี่ชายของเทียตเจนส์ เดินทางมาถึง

สองพี่น้องเดินจากเกรย์สอินน์ไปยังไวท์ฮอลล์พูดคุยกันอย่างเปิดเผย ขณะที่คริสโตเฟอร์พยายามแก้ข้อสงสัยให้มาร์คเกี่ยวกับข่าวลือที่ใส่ร้ายเขาและวาเลนไทน์ ปรากฏว่ามาร์คได้รับคำขอจากพ่อให้สืบเรื่องคริสโตเฟอร์ (เผื่อพ่อต้องการเงิน) จึงขอให้รักเกิลส์เพื่อนร่วมห้องช่วยสืบดูว่าคนอื่นพูดถึงคริสโตเฟอร์อย่างไร และเป็นรักเกิลส์นี่เองที่เป็นคนนำข่าวลือร้ายๆ ไปบอกพ่อ เมื่อพวกเขาไปถึงกระทรวงกลาโหม พวกเขาก็เจอกับวาเลนไทน์ที่มาบอกลาคริสโตเฟอร์ เขาจึงปล่อยให้เธอคุยกับมาร์ค ส่วนเขาเข้าไปประชุม ซึ่งเขาได้รับข้อเสนอให้ไปประจำการที่บ้านแทนที่จะถูกส่งกลับไปฝรั่งเศสเพื่อรับราชการทหาร แต่เขาปฏิเสธ

มาร์คคุยกับวาเลนไทน์ระหว่างรอให้คริสโตเฟอร์ออกมาจากการประชุม เขาบอกเธอว่าพ่อของเขาได้ทิ้งเงินไว้ให้คุณนายแวนนอป วาเลนไทน์นึกถึงบทสนทนาที่เธอเคยคุยกับคริสโตเฟอร์เมื่อห้าหรือหกสัปดาห์ก่อน ในงานเลี้ยงของแมคมาสเตอร์ ซึ่งทำให้เธอรู้ว่าเขาจะกลับไปร่วมรบ เขาบอกเธอว่าความจำของเขากำลังดีขึ้น และเขาสามารถช่วยแมคมาสเตอร์คำนวณได้ แมคมาสเตอร์กลับเอาเครดิตไปและได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์อัศวินจากผลงานนั้น คุณนายดูเชมิน/แมคมาสเตอร์ ซึ่งไม่ชอบเทียตเจนส์มาโดยตลอด (ถึงแม้ว่า หรืออาจจะเพราะ เทียตเจนส์ให้ความช่วยเหลือและเงินแก่แมคมาสเตอร์มากมาย) พยายามที่จะกำจัดเขาออกไปจากชีวิตของพวกเขา และพยายามเป็นเพื่อนกับซิลเวียโดยเชิญเธอไปงานเลี้ยง วาเลนไทน์ตกใจและรู้ว่ามิตรภาพของเธอกับคุณนายแมคมาสเตอร์จบลงแล้ว บทนี้จบลงด้วยการที่เธอจากพวกเขาไป

นอกกระทรวงกลาโหมวาเลนไทน์เกลี้ยกล่อมให้พี่น้องตระกูลเทียตเจนส์จับมือกัน แม้ว่าคริสโตเฟอร์จะโกรธอยู่ก็ตาม เธอและคริสโตเฟอร์ตกลงที่จะพบกันอีกครั้งในคืนนั้น ซึ่งเป็นคืนสุดท้ายของเขาก่อนจะกลับไปเผชิญความตาย และเธอก็ยอมรับที่จะเป็นภรราน้อยของเขา หลังจากพาพี่ชายที่เมามายกลับบ้าน

แต่ในที่สุดแล้ว พวกเขา...ก็ไม่ได้ทำเช่นนั้น นิยายจบลงด้วยคริสโตเฟอร์กลับไปยังห้องพักที่มืดมิดของเขา นึกถึงเหตุการณ์และสิ่งที่ไม่ได้เกิดขึ้นตลอดทั้งวันและคืน รวมถึงการกล่าวอำลากับแมคมาสเตอร์ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งบทสนทนาสุดท้ายกับวาเลนไทน์ นิยายจบลงด้วยย่อหน้าสั้นๆ ที่ระบุว่าเทียตเจนส์ได้โดยสารรถบรรทุกกลับไปยังห้องพักของเขา ซึ่งนั่นถือเป็นก้าวแรกของการเดินทางกลับสู่แนวหน้า และอาจนำไปสู่ความตายในที่สุด

มีฉากจบที่ถูกตัดออกไปสองฉากที่ยังหลงเหลืออยู่ รวมถึงฉากที่ซิลเวียรอคริสโตเฟอร์อยู่ในอพาร์ตเมนต์ของพวกเขา โดยหวังจะล่อลวงเขาหลังจากที่เขานอนกับวาเลนไทน์ แต่เธอกลับพบว่าไม่เพียงแต่แผนของเธอจะล้มเหลวเท่านั้น แต่เทียตเจนส์ยังหลงรักวาเลนไทน์อีกด้วย เธอจึงต่อยเขาจนตาบวมสองข้างแล้วจากไปเพื่อไปปฏิบัติธรรมที่สำนักชี ฉากนี้ถูกเล่าใหม่จากมุมมองของคริสโตเฟอร์เมื่อเขานึกถึงมันในหลายๆ จุดตลอดทั้งนวนิยายเรื่องถัดไปNo More Paradesฉากจบที่ถูกตัดออกไปนี้ได้รับการตีพิมพ์อย่างครบถ้วนเป็นครั้งแรกในฉบับวิจารณ์ของสำนักพิมพ์ Carcanet Press ปี 2010 ในชื่อ Some Do Not …ซึ่งแก้ไขโดยแม็กซ์ ซอน เดอร์ ส]

โปรดทราบ : หนังสือฉบับพิมพ์ครั้งแรกของสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกา มีข้อผิดพลาดในการเรียงลำดับบทของภาคที่ 1 โดยบทที่ 6 ถูกกำหนดหมายเลขผิดเป็นบทที่ 5 ซ้ำ (และบทที่ 7 ปรากฏผิดเป็นบทที่ 6) หนังสือฉบับ Penguin ปี 1948 ก็มีข้อผิดพลาดนี้เช่นกัน ซึ่งถูกตรวจพบครั้งแรกในฉบับรวมเล่มของ Knopf ปี 1950 ของ เรื่อง Parade 's End