ไท่คัง
ไท่คัง ( ภาษาจีน:太康; พินอิน: Tài Kāng ; เวด-ไจล์ส: T'ai-k'ang ) เป็นกษัตริย์องค์ที่สามของราชวงศ์เซี่ย พระองค์เป็นโอรสของพระเจ้าฉีแห่งเซี่ยและเป็นหลานชายทางฝ่ายบิดาของ พระเจ้า หยูมหาราชและพระมเหสีหนูเจียว[ 1 ]
ชีวประวัติ
ไท่คังชอบล่าสัตว์และปกครองประเทศได้ไม่ดีนัก
ตามบันทึกพงศาวดารไม้ไผ่ [ 2 ]ไท่คังขึ้นครองราชย์ในปีกุ้ยเว่ยเมืองหลวงของพระองค์อยู่ที่เจิ้นซุน (斟鄩) ในปีแรก ขณะที่พระองค์เสด็จไปล่าสัตว์อยู่ฝั่งแม่น้ำหลัวโฮ่วอี้ได้เข้ามายึดครองเจิ้นซุน ไท่คังสิ้นพระชนม์ในอีก 4 ปีต่อมา หรือตามหนังสือลู่ซือ 10 ปีต่อมา
ตามบันทึกของนักประวัติศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่เขาปกครองประมาณ 19 ปีและสูญเสียอำนาจการปกครองไป “ไท่ผิงหยูหลาน” [ 3 ]อ้างว่าเขาเป็นทรราชที่ปกครองเป็นเวลา 29 ปี จากนั้นก็สูญเสียอำนาจการปกครองและหายตัวไป
ผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากเขาคือจงคังผู้ เป็นน้องชาย และเซียงแห่งเซี่ยผู้ เป็นหลานชาย
ดูเพิ่มเติม
ในวรรณกรรม
หนังสือเอกสารมีบทเพลงของบุตรชายทั้งห้า (五子之歌) อยู่ในเอกสารของราชวงศ์เซี่ย (บทที่ 8) ตามหมายเหตุเบื้องต้น เอกสารนี้ประกอบด้วยบทเพลงที่แต่งโดยน้องชายทั้งห้าของไท่คังเมื่อเขาสูญเสียประเทศ[ 5 ]ยงเปียชองกากล่าวถึงกษัตริย์ว่าเป็นบุคคลที่ไม่ควรเลียนแบบ[ 6 ]
การรำลึก
อำเภอไท่กังในมณฑลเหอหนานได้รับการตั้งชื่อตามเขา และสุสานของเขาก็ตั้งอยู่ภายในอำเภอแห่งนี้ด้วย
แหล่งที่มา
- ↑ บันทึกไม้ไผ่
- ↑《竹書紀年》, บทความ 帝太康
- ↑《太平御覽》, เล่ม 皇王部七, บทความ 帝太康
- ↑รูปทรงของเต่า: ตำนาน ศิลปะ และจักรวาลในจีนยุคต้นโดย ซาราห์ อัลลัน
- ↑ สมุดเอกสาร
- ↑บทที่ 125 “ฝ่าบาท ท่านควรรู้ ท่านจะพึ่งการดูแลของบรรพบุรุษตามรอยไทคังที่ไปปิกนิกที่แม่น้ำหลัว เพราะเขาเชื่อว่าบรรพบุรุษจะดูแลเขาหรือไม่” ( 님금하, 아ᄅᆞ쇼셔. 낙수(洛水)예 산행(yama行) 가 이셔 하나빌 มินิดรีมนีᅌᅵᆺ가. )