แผนที่ที่แนบมากับ ข้อตกลง เส้นแม็กมาฮอน ปี 1914 ระหว่างทิเบตและบริติชอินเดีย (ส่วนหนึ่งของอนุสัญญาซิมลา ปี 1914 ) แสดงให้เห็นเส้นแบ่งเขตแดนที่ทอดยาวจากตะวันออกไปตะวันตกในบริเวณแม่น้ำญัมจังชู ตัดผ่านสันเขาที่ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อซังดาร์ ทางเหนือของสันเขาซังดาร์ทันทีเป็นสันเขาธากลา (หรือสันเขาตังลา) ที่สูงกว่า แม่น้ำนัมกาชู ยาว 16 ไมล์ (26 กม.)ไหลผ่านหุบเขาระหว่างสันเขาทั้งสองจากตะวันตกไปตะวันออก บรรจบกับแม่น้ำญัมจังชูที่ด้านล่าง^{[ 9 ]} 

ที่เชิงเขา Thagla ในหุบเขา Nyamjang Chu ห่าง จากปากแม่น้ำ Namkha Chu ไปทางเหนือประมาณ 2.5 กิโลเมตร เป็นทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ชื่อKhinzemane ( ภาษาจีน:兼则马尼; พินอิน: Jiān zé mǎ ní ) ^{[ 9 ] [ 10 ]}ที่ปลายสุดทางตะวันออกเฉียงเหนือของสันเขา Thagla เป็นที่ตั้งของหมู่บ้านLe ของชาวทิเบต (สะกดว่า Lei หรือ Lai ก็ได้) กล่าวกันว่าชาวบ้าน Le และชาวบ้าน Lumpo ทางใต้ใช้ทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ Khinzemane เป็นประจำ รัฐบาลอินเดียอ้างว่าทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์เป็นของ Lumpo และชาวบ้าน Le ต้องจ่ายค่าเช่าให้ Lumpo เพื่อใช้พื้นที่^{[ 11 ]}

ชาวอินเดียเชื่อว่าเส้นเขตแดนควรจะตามแนวสันปันน้ำของเทือกเขาหิมาลัย ซึ่งอยู่บนสันเขาธากลาอย่างชัดเจน พวกเขาเชื่อว่าแผนที่ปี 1914 แสดงเส้นเขตแดนไม่ถูกต้องเนื่องจากการสำรวจที่ไม่เพียงพอในเวลานั้น และเส้นเขตแดนที่ถูกต้องอยู่บนสันเขาธากลา^{[ 12 ]}ในปี 1959 อินเดียได้ตั้งด่านที่คินเซมาเน ณ เชิงเขาธากลา (ใกล้บริเวณนี้พระดาไลลามะองค์ที่ 14 ได้หลบหนีจากจีนและข้ามไปยังอินเดียในเดือนมีนาคมของปีนั้น) ^{[ 13 ] [ 14 ] [ 15 ]}กองกำลังจีนได้โจมตีและบังคับให้ถอยร่น^{[ 16 ]}หลังจากมีการแลกเปลี่ยนกันในช่องทางการทูต^{[ c ]} อินเดียได้ตั้งด่านขึ้นใหม่ ในระหว่างการเจรจาเขตแดนระดับเจ้าหน้าที่ระหว่างอินเดียและจีนในปี 1960 ประเด็นนี้ได้รับการอภิปรายอย่างละเอียดถี่ถ้วน แม้ว่าจะไม่ได้นำไปสู่ข้อตกลงใดๆ ก็ตาม^{[ 20 ]}จีนยังคงยืนยันว่าคินเซมาเนเป็นดินแดนของจีน

ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2504 อินเดียได้กำหนดนโยบายที่เรียกว่า'นโยบายรุก'เพื่อป้องกันการขยายตัวของจีนเข้าไปในพื้นที่พิพาท โดยสั่งให้กองทัพอินเดีย "รุกไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ... และเข้ายึดครองชายแดนทั้งหมดอย่างมีประสิทธิภาพ" ^{[ 21 ]}ในชายแดนทางตะวันออกเฉียงเหนือ กองพันAssam Riflesได้รับมอบหมายให้จัดตั้งจุดตรวจตลอดแนวเส้น McMahon ^{[ 22 ]}จุดตรวจ Dhola เกิดขึ้นจากความพยายามนี้^{[ 16 ]}

ป้อมโดลาตั้งอยู่บนเนินเขาทางเหนือของสันเขาซังดาร์ ใกล้กับหุบเขานัมคาชู ที่ระดับความสูงประมาณ 300 เมตรเหนือระดับแม่น้ำ ประวัติศาสตร์ทางการของอินเดียเกี่ยวกับสงครามระบุว่าป้อมนี้สามารถควบคุมหุบเขานัมคาชูได้ แต่ตัวป้อมเองก็ถูกควบคุมโดยสันเขาธากลาทางเหนือ^{[ 23 ]}ภูมิประเทศมีความยากลำบากอย่างยิ่ง: เนินเขาที่มีป่าทึบนำไปสู่พื้นที่โดยใช้เส้นทางเดินเท้าในหุบเขาแคบๆ สถานที่ที่มีผู้คนอาศัยอยู่ใกล้ที่สุดคือหมู่บ้านลุมโปซึ่งอยู่ห่างออกไป24 กิโลเมตร (15 ไมล์) [ ^{23 ] ป้อม}ต้องได้รับการส่งเสบียงทางอากาศ และจุดส่งเสบียงทางอากาศที่ใกล้ที่สุดอยู่บนยอดสันเขาซังดาร์^{[ 23 ]} 

มีการสร้างเส้นทางเดินเท้าตามลาดเขาที่หันหน้าไปทางหุบเขานัมจยางชู ซึ่งนำจากลุมโปไปยังแอ่งที่เรียกว่าฮาตุงลาบนสันเขาตังดาร์ ที่จุดกึ่งกลางที่เรียกว่าซีร์คิม (หรือเซอร์คิม) มีการสร้างลานจอดเฮลิคอปเตอร์^{[ 23 ]}หมู่บ้านลุมโปและเซมิทังก็มีลานจอดเฮลิคอปเตอร์เช่นกัน โดยที่เซมิทังสามารถรองรับเฮลิคอปเตอร์ MI-4 ของรัสเซียได้^{[ 24 ]}

หลังจากกลับฐานแล้ว นายทหารที่บังคับบัญชาหมวด Assam Rifles ร้อยเอก Mahabir Prasad ได้ตั้งคำถามเกี่ยวกับที่ตั้งของจุดตรวจทันที เขาแจ้งกองบัญชาการกองพลว่า ตาม แหล่ง ข่าวจากหน่วยข่าวกรอง ท้องถิ่น ชาวจีนรู้เกี่ยวกับจุดตรวจ Dhola และถือว่าสถานที่นั้นเป็นดินแดนของจีน พวกเขาพร้อมที่จะเข้ายึดครองทันทีที่ได้รับคำสั่ง^{[ 16 ]}พลตรี Niranjan Prasad ผู้บัญชาการกองพล ได้สอบถามนายทหารระดับสูงว่าดินแดนนั้นเป็นของอินเดียอย่างถูกต้องหรือไม่ แต่ไม่ได้รับคำตอบ ผู้บังคับบัญชาของเขา พลโท Umrao Singh ผู้บัญชาการกองทัพ XXXIIIได้แสดงความสงสัยเกี่ยวกับความถูกต้องตามกฎหมายของดินแดน ซึ่งก็ไม่ได้รับการตอบสนองเช่นกัน^{[ 25 ]}ในที่สุดเรื่องนี้ก็ถูกส่งต่อไปยังSarvepalli Gopalหัวหน้าฝ่ายประวัติศาสตร์ของกระทรวงการต่างประเทศ ซึ่งตอบยืนยันโดยอ้างถึงรายงานของเจ้าหน้าที่^{[ 20 ]}แต่ก่อนที่ข้อมูลจะไปถึงผู้บัญชาการ เรื่องก็ถึงจุดวิกฤต^{[ 26 ]}

เมื่อพลเอกปราสาด ผู้บัญชาการกองพล ไม่ได้รับคำตอบจากคำถามเกี่ยวกับเขตแดน เขาจึงประเมินว่าการยึดครองสันเขาธากลาล่วงหน้าเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลในเชิงยุทธวิธี เขาจึงขออนุญาตจากกองบัญชาการกองทัพบกเพื่อดำเนินการดังกล่าว ก่อนที่กองบัญชาการจะตัดสินใจ กองทัพจีนได้ยึดครองสันเขาธากลาเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2505 ^{[ 27 ] [ 28 ]}นักวิชาการพบว่าความไร้ประสิทธิภาพของกองบัญชาการกองทัพบกเป็นสาเหตุของการไม่ดำเนินการของอินเดีย แต่ในขณะเดียวกัน การขาดความชัดเจนเกี่ยวกับตำแหน่งของเขตแดนและความลังเลใจว่าจะรุกคืบไปไกลแค่ไหนในการเผชิญหน้ากับกองทัพจีนก็ดูเหมือนจะมีบทบาทเช่นกัน ในทางตรงกันข้าม กองทัพจีนได้เคลื่อนไหวอย่างเด็ดขาด^{[ 29 ]}

หลังจากยึดครองสันเขาธากลาได้แล้ว กองทัพจีนได้เข้าสู่หุบเขานัมกาชูทางด้านตะวันตกเฉียงใต้ของสันเขาและคุกคามด่านโธลา^{[ 30 ]}กองบัญชาการทหารสูงสุดของอินเดียมองว่าการกระทำของจีนเป็นการพยายามเลียนแบบการรุกรานที่พวกเขากำลังดำเนินการอยู่ในอักไซชิน ใน เทือกเขาหิมาลัยอัสสัมมีความรู้สึกว่าจำเป็นต้องแสดงความมุ่งมั่นเพื่อป้องกันการรุกรานเพิ่มเติม เป็นสถานการณ์ที่ 'ไม่มีทางเลือกอื่น' ตามคำกล่าวของนักวิชาการสตีเวน ฮอฟฟ์แมน^{[ 30 ] [ 31 ]}อันที่จริง พรรคฝ่ายค้านต่างก็ต้องการแก้แค้นพรรคสวาตันตราที่นำโดยราชากอปาลชารีเรียกร้องให้เนห์รูลาออก^{[ 31 ]} ในการประชุมที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวง กลาโหม กฤษณะ เมนอนเป็นประธานได้มีการตัดสินใจว่าอินเดียจะใช้กำลัง "เพื่อขับไล่ชาวจีนออกจากทางใต้ของสันเขาธากลา" ^{[ 32 ]}

กองบัญชาการทหารบกสั่งให้กองพลทหารราบที่ 7เคลื่อนพลไปยัง Dhola เพื่อจัดการกับการรุกคืบของจีนในฐานที่มั่น^{[ 31 ]}ผู้บัญชาการท้องถิ่นคิดว่าปฏิบัติการนี้เป็นไปไม่ได้อย่างสิ้นเชิง อุมเราะห์ ซิงห์แย้งว่าจีนสามารถเอาชนะความพยายามใดๆ ของอินเดียในการส่งทหารใหม่เข้ามาในพื้นที่ได้อย่างง่ายดาย เนื่องจากพวกเขามีถนนที่นำไปสู่ตำแหน่งของพวกเขา เขาแนะนำให้ถอนฐานที่มั่น Dhola ไปทางใต้ของเส้น McMahon ที่ทำเครื่องหมายไว้ในแผนที่ แต่เขาถูกคัดค้านโดยพลเอกLP Senผู้บัญชาการกองบัญชาการภาคตะวันออก ในมุมมองของ Sen การรุกล้ำดินแดนอินเดียใดๆ เป็นสิ่งที่รัฐบาลอินเดียยอมรับไม่ได้ และการรุกล้ำนั้นจะต้องถูกขับไล่ออกไปโดยใช้กำลัง^{[ 33 ]}

การต่อสู้ปะทุขึ้นในวันที่ 20 กันยายนและดำเนินต่อไปอีกสิบวัน^{[ 34 ]} LP Sen ขอแผนการขับไล่ชาวจีนออกจากสันเขา Thagla ผู้บัญชาการกองทัพซึ่งคิดว่าเป็นไปไม่ได้ ได้จัดทำข้อกำหนดด้านโลจิสติกส์ที่ไม่สามารถปฏิบัติตามได้ Sen ขอให้กองบัญชาการสูงสุดเปลี่ยนตัว Umrao Singh ^{[ 35 ]}กองบัญชาการสูงสุดได้ถอดถอนความรับผิดชอบของกองทัพ XXXIII ของ Umrao Singh สำหรับเทือกเขาหิมาลัยอัสสัม และมอบให้กองทัพ IVหัวหน้าเสนาธิการBM Kaulได้รับมอบหมายให้เป็นหัวหน้าหน่วยใหม่ กองกำลังของกองทัพ IV ในพื้นที่นั้นไม่เพียงพอ และว่ากันว่า Kaul ขาดประสบการณ์การรบ^{[ 36 ]}

เคาล์ได้เดินทางไปสำรวจ Dhola Post และสถานที่ใกล้เคียงในวันที่ 6, 7 และ 8 ตุลาคม^{[ 37 ]}แม้จะมองเห็นความยากลำบากอย่างชัดเจน เคาล์ก็ยังคงมุ่งมั่นที่จะดำเนินการตามแผนขับไล่ชาวจีนออกจาก Thagla Ridge คำสั่งของเขาคือให้ดำเนินการให้เสร็จสิ้นภายในวันที่ 10 ตุลาคม^{[ 38 ] [ 39 ]}ในช่วงไม่กี่วันที่เขาอยู่ที่นั่น เคาล์เข้าใจว่า Thagla อยู่นอกเหนือการเข้าถึงทางยุทธวิธี ดังนั้นในวันที่ 9 ตุลาคม เขาจึงส่งทหารจากกองพันที่ 9 ของปัญจาบไปยัง Thagla Ridge เพื่อตั้งฐานที่มั่นบนเนินเขาไปทาง Yumtso La ทหารได้เผชิญหน้ากับชาวจีนและเกิดการปะทะกันเล็กน้อยที่ Tseng Jong ^{[ 40 ] [ 41 ]}

• ดีปัก, บีอาร์ (2016), อินเดียและจีน: แนวทางและการตอบสนองด้านนโยบายต่างประเทศ , สำนักพิมพ์ Vij Books India Pvt Ltd, ISBN 978-93-85563-46-1
• ฮอฟฟ์แมน, สตีเวน เอ. (1990), อินเดียและวิกฤตการณ์จีน , สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย, ISBN 978-0-520-06537-6
• ราฆาวัน, ศรีนาถ (2010), สงครามและสันติภาพในอินเดียสมัยใหม่ , พัลเกรฟ แมคมิลแลน, ISBN 978-1-137-00737-7
• Sinha, PB; Athale, AA; Prasad, SN (1992), ประวัติศาสตร์ความขัดแย้งกับจีน ค.ศ. 1962 (PDF) , กองประวัติศาสตร์ กระทรวงกลาโหม รัฐบาลอินเดีย
• Katoch, Dhruv (2013), "สงครามอินเดีย-จีน ค.ศ. 1962: ปฏิบัติการทางทหาร"ใน Singh, Air Commodore Jasjit (บรรณาธิการ), สงครามจีน-อินเดีย ค.ศ. 1962: มองย้อนกลับไปเพื่อมองเห็นอนาคต , KW Publishers Pvt Ltd, หน้า74–96 , ISBN  9789385714795
• Kler, Gurdip Singh (1995), Unsung Battles of 1962 , แลนเซอร์, ISBN 9781897829097
• Sandhu, PJS; Shankar, Vinay; Dwivedi, GG; Kumar, Bharat; Kalha, Ranjit Singh; Tripathi, Bhavna (2015), 1962: มุมมองจากอีกฟากหนึ่งของเนินเขา (การศึกษาเกี่ยวกับสถาบันบริการร่วม) , Vij Books India, ISBN 9789384464370
• Van Eekelen, Willem Frederik (1967), นโยบายต่างประเทศของอินเดียและข้อพิพาทชายแดนกับจีน , Springer, ISBN 978-94-017-6555-8
• เวอร์มา, อโศก กัลยาน (1998), แม่น้ำแห่งความเงียบงัน: ภัยพิบัติบนแม่น้ำน้ำกะชู ปี 1962 และการเร่งรีบไปยังธากาข้ามแม่น้ำเมฆนาในปี 1971 , สำนักพิมพ์แลนเซอร์, ISBN 9781897829349

แหล่งข้อมูลปฐมภูมิ

• อินเดีย. กระทรวงการต่างประเทศ, บรรณาธิการ (1959), บันทึก ข้อความ และจดหมายที่แลกเปลี่ยนและข้อตกลงที่ลงนามระหว่างรัฐบาลอินเดียและจีน: 1954-1959 (PDF) , กระทรวงการต่างประเทศ
• อินเดีย. กระทรวงการต่างประเทศ, บรรณาธิการ (1959), บันทึก ข้อความ และจดหมายที่แลกเปลี่ยนและข้อตกลงที่ลงนามระหว่างรัฐบาลอินเดียและจีน: กันยายน - พฤศจิกายน 1959, เอกสารฉบับที่ 2 (PDF) , กระทรวงการต่างประเทศ
• อินเดีย. กระทรวงการต่างประเทศ, บรรณาธิการ (1960), บันทึก ข้อความ และจดหมายที่แลกเปลี่ยนและข้อตกลงที่ลงนามระหว่างรัฐบาลอินเดียและจีน: พฤศจิกายน 1959 - มีนาคม 1960, เอกสารไวท์เปเปอร์ฉบับที่ 3 (PDF) , กระทรวงการต่างประเทศ
• อินเดีย. กระทรวงการต่างประเทศ, บรรณาธิการ (1960), บันทึก ข้อความ และจดหมายที่แลกเปลี่ยนและข้อตกลงที่ลงนามระหว่างรัฐบาลอินเดียและจีน: เมษายน - พฤศจิกายน 1960, เอกสารไวท์เปเปอร์ฉบับที่ 4 (PDF) , กระทรวงการต่างประเทศ
• อินเดีย. กระทรวงการต่างประเทศ, บรรณาธิการ (1961), บันทึก ข้อความ และจดหมายที่แลกเปลี่ยนและข้อตกลงที่ลงนามระหว่างรัฐบาลอินเดียและจีน: พฤศจิกายน 1960 - พฤศจิกายน 1961, เอกสารไวท์เปเปอร์ฉบับที่ 5 (PDF) , กระทรวงการต่างประเทศ
• อินเดีย. กระทรวงการต่างประเทศ, บรรณาธิการ (1962), บันทึก ข้อความ และจดหมายที่แลกเปลี่ยนและข้อตกลงที่ลงนามระหว่างรัฐบาลอินเดียและจีน: พฤศจิกายน 1961 - มิถุนายน 1962, เอกสารไวท์เปเปอร์ฉบับที่ VI (PDF) , กระทรวงการต่างประเทศ
• อินเดีย. กระทรวงการต่างประเทศ, บรรณาธิการ (1962), บันทึก ข้อความ และจดหมายที่แลกเปลี่ยนและข้อตกลงที่ลงนามระหว่างรัฐบาลอินเดียและจีน: กรกฎาคม 1962 - ตุลาคม 1962, เอกสารไวท์เปเปอร์ฉบับที่ VII (PDF) , กระทรวงการต่างประเทศ
• อินเดีย. กระทรวงการต่างประเทศ, บรรณาธิการ (1963), บันทึก ข้อความ และจดหมายที่แลกเปลี่ยนและข้อตกลงที่ลงนามระหว่างรัฐบาลอินเดียและจีน: ตุลาคม 1962 - มกราคม 1963, เอกสารไวท์เปเปอร์ฉบับที่ VIII (PDF) , กระทรวงการต่างประเทศ