เครื่องจักรอนิเมะ: ทฤษฎีสื่อของการสร้างแอนิเมชั่น

ผู้เขียน	โทมัส ลามาร์
ประเภท	อ้างอิง
สำนักพิมพ์	สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยมินนิโซตา
วันที่เผยแพร่	2009
หน้า	408
ISBN	978-0-8166-5155-9
โอซีแอลซี	503575450
ข้อความ	The Anime Machine: A Media Theory of Animationที่ Internet Archive

หนังสือ "The Anime Machine: A Media Theory of Animation"เป็นหนังสืออ้างอิง ปี 2009 โดยโทมัส ลามาร์ นักวิชาการด้านแอนิเมชั่น หนังสือเล่ม นี้เน้นการวิเคราะห์อนิเมะ เป็นหลัก โดยลามาร์นำเสนอทฤษฎี "แอนิเมติซึม" ซึ่งเป็นมุมมองที่แตกต่างในการมองโลกที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีสมัยใหม่ หนังสือเล่มนี้ได้รับการตีพิมพ์ในปี 2009 โดยสำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยมินนิโซตาและได้รับการวิจารณ์ในเชิงบวกจากนักวิชาการ

งานเขียนนี้แบ่งออกเป็นสามส่วน ได้แก่ "ภาพหลายระนาบ" "มุมมองที่แยกส่วน" และ "เด็กหญิงที่สร้างด้วยคอมพิวเตอร์" ^{[ 1 ]}ลามาร์ใช้มุมมองเกี่ยวกับแอนิเมชั่นญี่ปุ่นที่แยกออกจากการวิเคราะห์ทางวัฒนธรรมเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งซูซาน เจ. เนเปียร์ นักวิชาการด้านแอนิเมชั่น มองว่าเป็นการขัดแย้งโดยตรงกับอคติในหมู่ผู้ชมชาวตะวันตกที่มองว่าสื่อต่างประเทศทั้งหมดสะท้อนถึงวัฒนธรรมต้นกำเนิด^{[ 2 ]}ในบทนำของหนังสือ ลามาร์กล่าวว่าเขา "[ให้] ความสำคัญกับการกำหนดทางเทคนิคมากกว่าการกำหนดทางสังคม วัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ และเศรษฐกิจ" ^{[ 3 ]}หนึ่งในข้อโต้แย้งหลักของหนังสือเล่มนี้คือทฤษฎี "แอนิเมติซึม" ของลามาร์ ซึ่งสร้างขึ้นจาก ทฤษฎี "ซีนีเมติซึม" ของ พอล วิริลิโอรวมถึงทฤษฎีเครื่องจักรที่เสนอโดยจิลส์ เดเลอซ์ซึ่งชี้ให้เห็นถึงรูปแบบที่แตกต่างกันของการรับรู้และการใช้ชีวิตในโลกที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยี^{[ 4 ]} Lamarre นำเสนอตัวอย่างจากผลงานแอนิเมชั่นญี่ปุ่นซึ่งให้มุมมองทางเลือกต่อสิ่งที่เขาเรียกว่า "สภาวะเทคโนโลยีสมัยใหม่" ^{[ 5 ]}เช่นความแตกต่างของเทคโนโลยีแบบดั้งเดิมของ ผู้กำกับ Hayao Miyazaki และการแสดงภาพเพศและเพศวิถี แบบโพสต์โมเดิร์นในChobits  (2002) ^{[ 4 ]}

ผู้วิจารณ์ในสิ่งพิมพ์ทางวิชาการส่วนใหญ่ให้ความเห็นเชิงบวกต่อหนังสือเล่มนี้ นักวิชาการ Kathryn Dunlap พบว่าระดับรายละเอียดในการอภิปรายของหนังสือเล่มนี้เป็น "สิ่งที่พิเศษ" ซึ่งเธอรู้สึกว่าจะช่วยให้ผู้อ่านที่ไม่คุ้นเคยกับเนื้อหาแอนิเมชั่นญี่ปุ่นสามารถเข้าใจบริบทของข้อโต้แย้งที่นำเสนอได้^{[ 6 ]} Napier รู้สึกว่างานนี้ "มีความทะเยอทะยานอย่างน่าทึ่งและน่าตื่นเต้นทางปัญญา" ^{[ 2 ]}แต่เขียนว่า Lamarre ไม่ได้แยกแยะข้อโต้แย้งของเขาระหว่างทฤษฎี "animetism" กับสื่อแอนิเมชั่นโดยรวมอย่างชัดเจน และรายงานว่านักเรียนบางคนของเธอรู้สึกว่านี่เป็นองค์ประกอบที่ยากในเชิงแนวคิดของวิทยานิพนธ์ของงานนี้^{[ 4 ]}ในบทวิจารณ์สำหรับThe Journal of Asian Studiesนักวิชาการ Daniel Johnson ยกย่องหนังสือเล่มนี้ว่าเป็น "งานที่หาได้ยากที่มีความเข้มงวดและความชัดเจนทางทฤษฎี" และรู้สึกว่ามันจะมีอิทธิพลต่อรูปแบบใหม่ของการสอบสวนทางวิชาการเกี่ยวกับแอนิเมชั่นญี่ปุ่น^{[ 7 ]}นักวิชาการด้านวรรณคดี Miri Nakamura เห็นด้วยกับความคิดเห็นนี้ โดยพบว่าหนังสือเล่มนี้เป็น "ผลงานที่ให้ความรู้และมีความลึกซึ้งทางปัญญาอย่างน่าทึ่ง" ^{[ 8 ]} Caleb Simmons จากImageTexTเขียนว่า ข้อโต้แย้งของ Lamarre เกี่ยวกับการสรุปความของเครื่องจักรในแง่มุมทางสังคมของแอนิเมชั่นนั้น "ได้รับการอธิบายอย่างเชี่ยวชาญ" และรู้สึกว่าจุดเด่นของเนื้อหาในหนังสือคือบทต่างๆ ที่นำไปประยุกต์ใช้กับตัวอย่างของภาพหลายระนาบและการแยกชั้นแอนิเมชั่นในองค์ประกอบ^{[ 9 ]}อย่างไรก็ตาม นักวิชาการ Shion Kono เขียนในMonumenta Nipponicaว่าทฤษฎีในหนังสือถูกนำเสนอช้าเกินไปจนผู้อ่านบางคนอาจเข้าถึงได้ยาก^{[ 10 ]}

• Çalık, Selen (2016). "การวิจารณ์The Anime Machine ของ Thomas Lamarre อีกครั้ง หลังจากThe Wind Rises ของ Hayao Miyazaki : ศักยภาพเชิงวิจารณ์ของอนิเมะ" . Kritika Kultura (26). ISSN  2094-6937 – ผ่านAcademia.edu .
• Brownlee, Shannon (2013). "การสร้างภาพเคลื่อนไหวให้กับการศึกษาภาพยนตร์". Canadian Journal of Film Studies . 22 (1): 149– 156. ISSN  0847-5911 . JSTOR  24411760 .
• เบิร์นดท์, แจ็กเกอลีน (ตุลาคม 2013).รีวิว：ロマス・ラマール『Аニメ・マスーン グロールル・メデジデドしての日本Аニメーしョン[บทวิจารณ์: Thomas Lamarre, The Anime Machine: A Media Theory of Animation ] (PDF)วารสารการศึกษาแอนิเมชั่นของญี่ปุ่น 15 ( 1a) แปลโดย Osaki, Harumi; Fujiki, Hideaki: 55– 57. ISSN  2435-1989 – ผ่านทาง Jaqueline Berndt

• The Anime Machine: A Media Theory of Animationที่ Internet Archive