วิสุล ( หรือวิสุนารัตหรือวิสุนาราท ) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งล้านช้างตั้งแต่ปี ค.ศ. 1500 ถึง ค.ศ. 1520 พระองค์เป็นพระโอรสองค์ที่ 7 ของพระเจ้าสายเตียกะพุทพระมหากษัตริย์แห่งล้านช้าง พระองค์ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ว่าราชการเวียงจันทน์ในปี ค.ศ. 1480 และเป็นเสนาบดีโดยมีพระราชอิสริยยศเป็นพระมหาเสนาบดีในปี ค.ศ. 1491 โดยมีพระนามในรัชกาลว่า วิสุล (สายฟ้า) พระองค์ทรงดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระโอรสองค์เล็กตั้งแต่ปี 1495 ถึง 1497 ต่อมาทรงปลดพระโอรสองค์เล็กออกจากตำแหน่งและประกาศตนเป็นพระมหากษัตริย์ในปี 1500 พระองค์ขึ้นครองราชย์และได้รับการสวมมงกุฎในปี 1501 รัชสมัยของพระองค์เจริญรุ่งเรืองและสงบสุข มีการสร้างศาลเจ้าและอนุสาวรีย์จำนวนมาก รวมถึงวัดวิสุล ซึ่งพระองค์ทรงสร้างขึ้นเพื่อประดิษฐานพระบางองค์หลวงพระบางซึ่งประดิษฐานอยู่ที่เวียงจันทน์ตั้งแต่ปี 1359 นอกจากนี้ ยังมีการประพันธ์หรือแปลคัมภีร์ทางศาสนาและวรรณกรรมสำคัญจำนวนมากเป็นภาษาลาวในรัชสมัยของพระองค์ พระองค์เสด็จสวรรค์ที่เวียงจันทน์ในปี 1520

ในรัชสมัยของพระองค์ วิสุลได้เชิญพระภิกษุผู้ทรงความรู้มาพำนักในเซียงดงเซียงทอง ( หลวงพระบาง ) ในเวลานั้น มีการคัดลอกและแปลวรรณกรรมพุทธและฮินดู พระภิกษุชาวลาวได้ขยายชาดกให้เป็นฉบับภาษาลาวชาดก ฉบับภาษาลาว ที่เรียกว่า หสิปสัท มีเรื่องราว 27 เรื่องที่ไม่มีอยู่ในชาดกฉบับ ดั้งเดิม นอกจากนี้ พระภิกษุชาวลาวยังได้จัดทำปัญจตันตระและรามายณะ ฉบับภาษาลาว ซึ่งรู้จักกันในชื่อพระหลักพระลำ^{[ 1 ]}