เซสเต็ตคือบทกวี หกบรรทัด ที่ประกอบกัน เป็น บทหรือบทกวีที่สมบูรณ์ เซสเต็ตยังเป็นชื่อที่ใช้เรียกส่วนที่สองของบทกวีซอนเน็ต แบบอิตาลี (ตรงข้ามกับซอนเน็ตแบบอังกฤษหรือแบบสเปนเซอร์) ซึ่งต้องประกอบด้วยอ็อกเทฟแปดบรรทัดตามด้วยเซสเต็ตหกบรรทัด

รากศัพท์ของคำนี้สามารถสืบย้อนไปถึงคำภาษาอิตาลี ว่า sestettoซึ่งหมายถึง “ที่หก” ^{[ 1 ] [ 2 ]}ต้นกำเนิดของรูปแบบซอนเน็ตสามารถสืบย้อนไปถึงบทกวีของGiacomo da Lentiniในซิซิลี^{[ 3 ]}รูปแบบซอนเน็ตดั้งเดิมคือซอนเน็ตซิซิลี (ทั้งแบบอ็อกเทฟและเซสเตต) ที่มีสัมผัสคล้องจอง${\displaystyle \mathrm {ABABABAB\,\,CDECDE} }$หรือ${\displaystyle \mathrm {CDCDCD} }$โดยทั่วไปเชื่อกันว่าแปดบรรทัดแรกมีที่มาจากรูปแบบสตรัมโบโต ของชาว ซิซิลี

ผู้ใช้รูปแบบบทกวีนี้ที่ได้รับการยอมรับและบันทึกไว้เป็นคนแรกคือกวีชาวอิตาลีชื่อเปตราร์คโดยปกติแล้วสัมผัสจะถูกจัดเรียงตามลำดับ${\displaystyle \mathrm {ABCABC} }$แต่สิ่งนี้ไม่จำเป็น

บทกวีซอนเน็ต ยุคแรกของอิตาลีโดยเฉพาะอย่างยิ่งของดันเต้มักจะปิดท้ายด้วยการจัดเรียงสัมผัสแบบนี้${\displaystyle \mathrm {ABCCBA} }$แต่ในภาษาที่เสียงของพยางค์ไม่ดังเท่าภาษาอิตาลีการเว้นช่วงห้าบรรทัดระหว่างสัมผัสหนึ่งกับอีกสัมผัสหนึ่งจึงไม่ถูกต้อง ในบทกวีแบบquatorzainนั้น โดยหลักแล้วไม่มี sestet แต่ จะมี quatrainตามด้วย couplet เหมือนในกรณีของบทกวี sonnet ในภาษาอังกฤษ sestet อีกรูปแบบหนึ่งมีสัมผัสเพียงสองสัมผัส${\displaystyle \mathrm {ABABAB} }$เช่นเดียวกับในบทกวีซอนเน็ตชื่อดังของเกรย์เรื่อง " ว่าด้วยการตายของริชาร์ด เวสต์ "

บทหกบรรทัด (sestet) แสดงถึงการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ในบทกวีซอนเน็ตโดยทั่วไปแล้ว เมื่อบทแปดบรรทัด (octave) ค่อนข้างเป็นกลาง การไตร่ตรองควรปรากฏในบทหกบรรทัด โดยมีแนวโน้มไปในทางอัตวิสัย ตัวอย่างเช่น ใน บทกวี เรื่อง The Better PartของMatthew Arnoldผู้สอบถามอย่างหยาบคายซึ่งได้ทำตามใจตัวเองในบทแปดบรรทัด จะได้รับคำตอบทันทีที่บทหกบรรทัดเริ่มต้นขึ้น:

ท่านตอบเช่นนั้นหรือ? แต่ทำไมไม่พูดว่า:

"มนุษย์ไม่มีชีวิตครั้งที่สองหรือ? – ตะโกนคำนี้ให้ดังๆเลย!"

ในสวรรค์ไม่มีผู้พิพากษาที่จะมาตัดสินบาปของเราหรือ? –

ดังนั้น จงปฏิบัติตามคำตัดสินภายในอย่างเคร่งครัด!

พระคริสต์ทรงเป็นมนุษย์เหมือนเราหรือไม่? โอ้! ลองมาดูกัน

ถ้าเช่นนั้นแล้ว พวกเราก็สามารถเป็นผู้ชายแบบเขาได้เช่นกัน!

ทั้ง เวิร์ดสเวิร์ธและมิลตันต่างโดดเด่นในเรื่องความสง่างามที่พวกเขาใช้ในการเรียบเรียงบทกวีหกบรรทัดสุดท้ายให้ลงท้ายด้วยประโยค ที่สมบูรณ์ ส่วนกวีซอนเน็ต ชาวฝรั่งเศสในศตวรรษที่ 16 โดยมีรอนซาร์ดเป็นผู้นำนั้น นิยมใช้การเรียบเรียงที่นุ่มนวลกว่า${\displaystyle \mathrm {AABCCB} }$กวีชาวเยอรมันมักจะลังเลอยู่ระหว่างรูปแบบของอังกฤษและอิตาลี

• บทความนี้ได้นำข้อความจากสิ่งพิมพ์ที่อยู่ในสาธารณสมบัติ มาใช้ : Chisholm, Hugh , ed. (1911). " Sestett ". Encyclopædia Britannica . Vol. 24 ( ฉบับที่ 11). Cambridge University Press. หน้า702.