เจ้าชายบาชีร์ เชฮับที่ 3 ( อาหรับ: بشير الثالث الشهابي ) ทรงเป็นผู้ปกครองเอมิเรตภูเขาเลบานอน (ประมุขที่ 7 ครองราชย์ พ.ศ. 2383-2385) หลังจากที่เจ้าชายบาชีร์ที่ 2ถูกเนรเทศออกจากเลบานอน ทางการออตโตมันในอาซิตานา ( อิสตันบูล ) ได้แต่งตั้งเจ้าชายบาชีร์ที่ 3 จากตระกูลเชฮับมาดำรงตำแหน่งแทน^{[ 1 ]}

เขาเป็นที่รู้จักในนาม บาชีร์ กาซิม อัล-เชฮับ เกิดในปี 1775 เป็นบุตรชายของเจ้าชายกาซิม และหลานชายของเอมีร์ยูซุฟ เชฮับ (เอมีร์องค์ที่ 5 แห่งเลบานอน ครองราชย์ระหว่างปี 1770-1790) เขาเสียชีวิตในปี 1860

นักประวัติศาสตร์ในสมัยนั้นได้รำลึกถึงเขาด้วยเรื่องราวที่เย้ยหยันที่สุดเท่าที่เคยมีมาเกี่ยวกับผู้ปกครองชาวเลบานอน ไม่มีใครรู้ถึงสิ่งสำคัญหรือผลงานที่น่ายกย่องใดๆ ที่เขาทำในระหว่างการปกครอง และผู้ติดตามของเขาได้ตั้งฉายาที่น่าอับอายให้เขาว่า "อาบู ตาฮีน - أبو طحين" (บิดาแห่งแป้ง) ซึ่งตามมาตรฐานของชาวเลบานอนแล้วถือเป็นคำคุณศัพท์ที่ดูถูกเหยียดหยาม

เรื่องราวอื่นๆ เกี่ยวกับเจ้าชายบาชีร์ที่ 3 ได้รับการบันทึกไว้โดยนักเขียนร่วมสมัยอย่างซาลาม อัล ราสซีและนักประวัติศาสตร์ฟูอัด อัฟราม อัล บูสตานีทั้งสองเล่าว่า เจ้าชายบาชีร์ที่ 3 ทรงโปรดปรานการเลี้ยงนกพิราบ แต่เนื่องจากพระองค์ทรงมีโรคเกี่ยวกับระบบทางเดินปัสสาวะที่ทำให้ต้องปัสสาวะบ่อย พระองค์จึงทรงสร้างห้องน้ำไว้บนหลังคา เพื่อที่พระองค์จะได้เพลิดเพลินกับการเลี้ยงนกพิราบโดยไม่ต้องกังวลเรื่องอาการป่วย ยังมีคำกล่าวที่ผู้สูงอายุในเลบานอนยังคงจดจำได้อยู่ นั่นคือบทกวีในภาษาถิ่นเลบานอนว่า"و الامير بشير التالت بشو قام؟ عمّر ششما و برج للحمام"ซึ่งเมื่อแปลแล้วอ่านว่า "สำหรับเจ้าชายบาชีร์ที่ 3 ผลงานของพระองค์คืออะไร? พระองค์สร้างหอคอยนกพิราบที่มีห้องน้ำ"