Beitza ( ภาษาฮีบรู : ביצה ) หรือBei'a ( ภาษาอาราเมอิก : ביעה) (แปลตรงตัวว่า "ไข่" ตั้งชื่อตามคำแรก) เป็นบทความในSeder Mo'edซึ่งกล่าวถึงกฎของYom Tov (วันหยุด) ดังนั้น ในคำอธิบายในยุคกลางเกี่ยวกับ Talmud บางครั้งข้อความนี้จึงถูกเรียกว่า "บทความ Yom Tov" ^{[ 1 ] [ 2 ] [ 3 ]}

เดิมทีมีการแต่งขึ้นในบาบิโลนสมัยทัลมุด (ประมาณ ค.ศ. 450–550) ^{[ 1 ]}เซเดอร์โมเอ็ดเป็นเซเดอร์ลำดับที่สองในมิชนาห์และเบตซาเป็นบทที่เจ็ด บทแปด หรือบทต่อๆ มาในโมเอ็ดในทัลมุดเยรูซาเลม^{[ 4 ] [ 5 ]}และโดยทั่วไปเป็นบทที่สี่ในทัลมุดบาบิโลน^{[ 6 ]}

เริ่มต้นด้วยการอภิปรายว่าอนุญาตให้กินไข่ที่วางในช่วงเทศกาลหรือไม่: "เกี่ยวกับไข่ที่วางในช่วงเทศกาลเบทชัมไมกล่าวว่า: สามารถกินได้ และเบทฮิลเลลกล่าวว่า: ห้ามกิน" ^{[ 7 ] [ 1 ]}

คัมภีร์นี้ประกอบด้วยห้าบท รวมทั้งหมด 42 มิชนายอต ฉบับ ทัลมุด บาบิโลน มี 40 หน้า และ ฉบับ ทัลมุดเยรูซาเล็มมี 22 หน้า

ภาพรวมเนื้อหาของบทต่างๆ มีดังนี้: ^{[ 8 ]}

• บทที่ 1 ( ภาษาฮีบรู : בֵּיצָה , โรมันไนซ์ :  Beitzah , แปลตรงตัวว่า ' ไข่' ) มีมิชนายอตสิบข้อ หัวข้อหลักของบทนี้คือกฎของมุกต์เซห์ซึ่งหมายถึง "สิ่งที่ถูกแยกไว้" และไม่สามารถนำมาใช้ได้ในปัจจุบัน มีความเห็นที่แตกต่างกันระหว่างสำนักคิดของชัมไมและฮิลเลลเกี่ยวกับความมีผลบังคับใช้ของกฎของมุกต์เซห์โดยเฉพาะอย่างยิ่งการประยุกต์ใช้ข้อห้ามการพกพาในวันศักดิ์สิทธิ์^{[ 9 ]}
• บทที่ 2 ( ภาษาฮีบรู : יוֹם טוֹב , โรมาไนซ์ :  Yom Tov , แปลตรงตัวว่า ' วันหยุด' ) มีมิชนายอตสิบข้อ บทนี้แนะนำแนวคิดเรื่องเอรูฟ ทาฟชิลิน (การเตรียมอาหารในวันสะบาโตสำหรับเทศกาลในวันถัดไป) และเริ่มเจาะลึกถึงสิ่งที่อนุญาตหรือไม่ได้รับอนุญาตในเทศกาลต่างๆ รวมถึงการนำสิ่งของไปแช่น้ำและการนำเครื่องบูชามาถวาย
• บทที่ 3 ( ภาษาฮีบรู : אֵין צָדִין , ถอดเสียงเป็นอักษรโรมัน :  Ein Tzadin ) มีมิชนายอตแปดข้อ ต่อเนื่องจากบทก่อนหน้า บทที่สามนี้กล่าวถึงความอนุญาตในการดักจับ ซื้อ และ/หรือขายสัตว์ในช่วงเทศกาล รวมถึงธรรมเนียมการตรวจสอบบุตรคนแรกว่ามีตำหนิหรือไม่
• บทที่ 4 ( ภาษาฮีบรู : הַמֵּבִיא , ถอดเสียงเป็นอักษรโรมัน :  Hamevi ) มีมิชนายอตเจ็ดบท บทที่สี่กล่าวถึงงานบางอย่างที่อนุญาตให้ทำในเทศกาลต่างๆ และอภิปรายเหตุผลของการอนุญาตให้ทำงานเหล่านั้น
• บทที่ 5 ( ภาษาฮีบรู : מַשִּׁילִין , โรมาไนซ์ :  Mashelin ) มีมิชนายอตเจ็ดข้อ โดยกล่าวซ้ำถึงการอภิปรายบางส่วน เกี่ยวกับมุก ต์เซห์ (สิ่งต้องห้าม) พร้อมทั้งกล่าวถึงกฎหมายเกี่ยวกับขอบเขตทางกายภาพและการเดินทาง ตลอดจนสิ่งตกค้างจากเทศกาลต่างๆ