การบริโภคร่วมกันหมายถึงสินค้าและบริการที่ผลิตและบริโภคในระดับสาธารณะ ร่วมกัน หรือเป็นกลุ่ม แนวคิดนี้เป็นทางเลือกในการมองการบริโภคว่าเป็นกิจกรรมส่วนบุคคลหรือส่วนตัวเท่านั้น ตัวอย่างของการบริโภคร่วมกัน ได้แก่การขนส่งสาธารณะ ที่ อยู่อาศัยสาธารณะห้องสมุดโรงเรียนการดูแลสุขภาพการกำจัดขยะสวนสาธารณะและตำรวจและหน่วยดับเพลิง^{[ 1 ]}

คำนี้มีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับแนวคิดทางเศรษฐกิจของสินค้าสาธารณะ — สินค้าหรือบริการ ที่ไม่แข่งขันกันซึ่งจำเป็นต่อผู้บริโภค แต่ตลาด เอกชน ไม่น่าจะจัดหาได้ จึงจำเป็นต้องมีการจัดหาโดยรัฐบาล^{[ 1 ]}อย่างไรก็ตาม การบริโภคร่วมกันไม่ได้จำกัดอยู่เฉพาะสินค้าสาธารณะเท่านั้น สินค้าจำนวนมากที่บริโภคร่วมกันนั้นมีการแข่งขันกัน เช่น เตียงในโรงพยาบาล โต๊ะเรียน อพาร์ตเมนต์ใน โครงการ ที่อยู่อาศัยของรัฐ ( สินค้าเอกชนประเภทนี้ที่บริโภคร่วมกันบางครั้งเรียกว่าสินค้าที่มีคุณค่า ) ^{[ 2 ] บริการบางอย่าง เช่น การป้องกันประเทศ ไม่สามารถจัดหาได้อย่างสมเหตุสมผลโดยตลาด ในขณะที่บริการอื่นๆ เช่น การศึกษาหรือที่อยู่อาศัย สามารถจัดหาได้และมักจะจัดหา ได้}ระดับของการบริโภคร่วมกันของสังคมบางครั้งถูกใช้เป็นดัชนีแบบดั้งเดิมของ นโยบาย สังคมนิยมและแนวคิดนี้ยังถูกเรียกว่าการบริโภคแบบสังคมนิยม [ ^{1 ]}

ความเชื่อมโยงระหว่างการบริโภคร่วมกันและการจัดหาโดยรัฐบาลเป็นองค์ประกอบสำคัญของ แนวทาง ลัทธิมาร์กซ์ใหม่ของนักสังคมวิทยาเมืองมานูเอล กัสเตลส์ในช่วงทศวรรษ 1970 กัสเตลส์พยายามอธิบายตำแหน่งของขอบเขตระหว่างการบริโภคส่วนตัวและการบริโภคสาธารณะในสังคมทุนนิยม ตะวันตก ^{[ 1 ]}

คาสเตลส์โต้แย้งว่ารัฐถูกบังคับให้เข้ามาแทรกแซงในการจัดหาสินค้าและบริการ "ซึ่งการจัดระเบียบและการจัดการไม่สามารถเป็นอย่างอื่นนอกจากแบบรวมกลุ่ม" เนื่องจากขนาดและความซับซ้อนของสินค้าและบริการเหล่านั้น เนื่องจากบริการเหล่านี้มักตั้งอยู่ในเขตเมืองคาสเตลส์จึงใช้การบริโภคแบบรวมกลุ่มเพื่อกำหนดลักษณะของเมืองเอง โดยอธิบายว่าเป็น "หน่วยของการบริโภคแบบรวมกลุ่ม" ที่สนับสนุนการจัดระเบียบรายวันและ "การผลิตซ้ำของกำลังแรงงาน " (เช่น การจัดระบบขนส่งสาธารณะให้คนงานไปทำงาน) ^{[ 1 ]}

ในมุมมองของ Castells กระบวนการบริโภคร่วมกันเหล่านี้สร้างประสบการณ์ร่วมกันซึ่งนำไปสู่การกระทำทางการเมือง เขาตั้งทฤษฎีว่าในขณะที่รัฐต้องจัดหาสินค้าเหล่านี้ แต่รัฐมักไม่สามารถรับภาระค่าใช้จ่ายได้ ทำให้เกิด "แนวโน้มสู่วิกฤต" ซึ่งกระตุ้นให้เกิดการเคลื่อนไหวทางสังคมใน เมือง ^{[ 1 ]}

นักสังคมวิทยาRay Pahlวิพากษ์วิจารณ์แนวทางนีโอ-มาร์กซิสต์ของ Castells Pahl โต้แย้งว่าการบริโภคร่วมกันไม่ใช่ลักษณะเฉพาะของระบบทุนนิยมผูกขาดเนื่องจากเป็นลักษณะสำคัญอีกประการหนึ่งของสังคมนิยมเขายังพบว่าคำนี้ "ทำให้เข้าใจผิด" โดยสังเกตว่าบริการ (เช่น การขนส่งสาธารณะ) มีความสำคัญเพราะมีส่วนช่วยในการผลิตทางเศรษฐกิจ — โดยทำให้ "การผลิตซ้ำของแรงงาน" — มากกว่าแค่การบริโภค^{[ 3 ]}

ส่วนหนึ่งเป็นผลมาจากคำวิจารณ์เหล่านี้ แนวทางสังคมวิทยาเมืองเกี่ยวกับการบริโภคแบบรวมหมู่ "มีแนวโน้มที่จะเสื่อมถอยลงในช่วงทศวรรษ 1990" และถูกรวมเข้ากับ สังคมวิทยาการบริโภคทั่วไปมากขึ้น^{[ 3 ]}

แนวคิดการบริโภคร่วมกันมีความคลุมเครือหลายประการ: ^{[ 3 ]}

• รัฐกับตลาด : บางครั้งก็ไม่ชัดเจนว่าคำนี้หมายถึงสินค้าที่ตลาดไม่สามารถจัดหาได้ หรือเพียงแค่ไม่เต็มใจที่จะจัดหา (เช่น เนื่องจากผลกำไรต่ำ)
• ภาครัฐกับภาคประชาสังคม : การบริโภคส่วนรวมไม่ได้เกี่ยวข้องกับภาครัฐเสมอไปสมาคมภาคประชาสังคมและองค์กรการกุศลมักให้บริการ (เช่น งานสังคมสงเคราะห์หรือที่อยู่อาศัย) ที่ไม่ผ่านกลไกตลาด แต่ก็ดำเนินงานอย่างอิสระจากรัฐบาลเช่นกัน
• ลักษณะที่แท้จริงของสิ่งที่ดี: ไม่มีสิ่งใดที่เป็น "ส่วนตัว" หรือ "ส่วนรวม" โดยเนื้อแท้ การจัดประเภทขึ้นอยู่กับตัวแปรต่างๆ เช่น เทคโนโลยีในปัจจุบันและสภาวะตลาด
• การแปรรูป : โครงการแปรรูปของ "ฝ่ายขวาใหม่ " ทำให้เส้นแบ่งไม่ชัดเจน การ "โอนย้าย" บริการต่างๆ เช่น การขนส่งหรือสุขภาพไปยังตลาด มักเกี่ยวข้องกับการ "ควบคุมและกำกับดูแลโดยรัฐอย่างกว้างขวาง" อย่างต่อเนื่อง ซึ่งรวมถึงเงินอุดหนุนและข้อกำหนดในการให้บริการสาธารณะบางอย่าง ^{[ 3 ]}

ความยากลำบากที่สำคัญและยังไม่ได้รับการแก้ไขในแนวคิดนี้คือว่าหมายถึง *การจัดหา* ร่วมกันหรือ *การใช้* ร่วมกัน บริการหลายอย่างที่จัดหาร่วมกันโดยชุมชน เช่น ที่จอดรถริมถนนหรือการเก็บขยะในที่สุดก็ถูกบริโภคโดยบุคคล ในทางตรงกันข้าม การจัดหาอื่นๆ เช่น "เทศกาลชุมชน" หรือ "ผู้ชมในงานกีฬาหรืองานวัฒนธรรม" ทั้งจัดหาและบริโภคร่วมกันโดย "กลุ่ม" ^{[ 3 ]}

นักสังคมวิทยาColin Campbellแนะนำว่า "การจำกัดการใช้คำ" ไว้เฉพาะสถานการณ์ที่การบริโภคเกิดขึ้นโดยกลุ่มคนอย่างชัดเจน แทนที่จะเป็นการบริโภคโดยบุคคลหลายคนที่ต่างคนต่างบริโภคบริการเดียวกัน^{[ 3 ]}

• แคมป์เบลล์, โคลิน (2003). "การบริโภคร่วมกัน"ใน เลวินสัน, เดวิด; คริสเตนเซน, คาเรน (บรรณาธิการ). สารานุกรมชุมชน: จากหมู่บ้านสู่โลกเสมือนจริง . SAGE . หน้า  203–205 . ISBN 978-0-7619-2598-9.
• คาสเตลส์, มานูเอล (1977). ปัญหาเมือง: แนวทางมาร์กซิสต์แปลโดย เชอริแดน, อลัน ลอนดอน: เอ็ดเวิร์ด อาร์โนลด์ISBN 978-0-7131-5936-3.
• Dunleavy, Patrick (15 เมษายน 2562). "การบริโภคร่วมกัน"ใน Orum, Anthony M. (บรรณาธิการ). สารานุกรม Wiley Blackwell ว่าด้วยการศึกษาเมืองและภูมิภาค . Wiley. doi : 10.1002/9781118568446.eurs0052 . ISBN 978-1-118-56845-3สืบค้นข้อมูลเมื่อ2025-11-01
• Pahl, RE (1978). "Castells และการบริโภคร่วมกัน". สังคมวิทยา . 12 (2). สำนักพิมพ์ Sage: 309– 315. doi : 10.1177/003803857801200206 .