เดนิส ชาวิส
Dom Denis Chavis (ชื่อที่เขาใช้ในภาษาฝรั่งเศส) หรือDīyūnisūs Shāwīsh (ชื่อที่เขาใช้เรียกตัวเองในภาษาอาหรับ: ديونيسوس شاويش ) เป็นนักบวชและพระภิกษุชาวซีเรียผู้มีชื่อเสียงในช่วงทศวรรษ 1780 เขาเป็นผู้มีส่วนสำคัญในการจัดทำนิทานพันหนึ่งราตรีฉบับContinuation des Mille et Une Nuits ซึ่งตีพิมพ์ ในเจนีวาในปี 1788–89 ซึ่งมีอิทธิพลอย่างมากต่อแนวคิดเกี่ยวกับเนื้อหาของนิทานพันหนึ่งราตรี[ 1 ]
ชีวิต
มีข้อมูลเกี่ยวกับชีวประวัติของชาวิสน้อยมาก และสิ่งที่ทราบส่วนใหญ่มาจากคำนำในหนังสือContinuation des Mille et Une Nuits ของเขา คำลงท้ายในต้นฉบับหนังสือราตรีสวัสดิ์และรายละเอียดบางส่วนในจดหมายที่ยังหลงเหลืออยู่ ไม่มีแหล่งข้อมูลจากตะวันออกที่ระบุถึงชีวิตของเขา เขามาจากซีเรีย และอธิบายตัวเองว่าเป็น "อดีตนักเรียนของโรงเรียนกรีกที่ตั้งชื่อตามนักบุญอทานาซิอุสในคอนสแตนติโนเปิล" เขาถูกพามาที่ปารีสภายใต้การอุปถัมภ์ของบารอน เดอ เบรเตยล์ซึ่งเขาได้สอนภาษาอาหรับที่ห้องสมุดหลวง [ 1 ] ซึ่งสันนิษฐานว่า ตามการประเมินของแดเนียล แอล. นิวแมน น่าจะเป็นการสอนให้กับ 'เด็กหนุ่มที่เรียกว่าJeunes de langueซึ่งเป็นเด็กหนุ่มที่มีชะตาที่จะประกอบอาชีพเป็นล่ามในสถานกงสุลฝรั่งเศสในจักรวรรดิออตโตมัน' [ 2 ]เชื่อกันว่าเขาเดินทางมาถึงปารีสในปี 1783 [ 1 ]
งาน
ต้นฉบับชาวิส
ขณะที่อยู่ในปารีส ชาวิสมีเงินไม่พอใช้ และพยายามใช้ประโยชน์จากกระแสความสนใจในวรรณกรรมตะวันออกที่กำลังกลับมาได้รับความนิยมอีกครั้งในช่วงทศวรรษ 1780 ในเวลานั้น นิทานพันหนึ่งราตรีเป็นที่รู้จักในฝรั่งเศสเฉพาะจากฉบับแปลภาษาฝรั่งเศสที่สำคัญซึ่งตีพิมพ์โดยอองตวน กัลลองด์ในปี 1704–1717 ในชื่อLes mille et une nuits, contes arabes traduits en français กัลลองด์ได้ใช้ต้นฉบับภาษาฝรั่งเศสของเขาจาก ต้นฉบับกัลลองด์สามเล่มซึ่งมีชื่อเสียงว่าไม่สมบูรณ์โดยเขาได้เพิ่มเติมเรื่องราวเพิ่มเติมจากแหล่งข้อมูลทั้งที่เป็นลายลักษณ์อักษรและปากเปล่า[ 3 ]
ชาวิสเริ่มสร้างต้นฉบับที่เขาตั้งใจจะนำเสนอเป็นสำเนาของต้นฉบับกัลลองที่สมบูรณ์กว่าที่มีอยู่จริง ซึ่งจะให้ 'แหล่งข้อมูล' ภาษาอาหรับสำหรับนิทานที่มีรูปแบบการเขียนเพียงอย่างเดียวคือภาษาฝรั่งเศสของกัลลอง เขาเริ่มคัดลอกต้นฉบับกัลลอง และในขณะที่เขาทำเช่นนั้น เขาได้ดัดแปลงต้นแบบของเขา โดยเพิ่มคำศัพท์ภาษาซีเรียร่วมสมัยและภาษาหยาบคายมากขึ้นเพื่อสร้างความน่าสนใจ ในจุดหนึ่งในลำดับเรื่องราวของต้นฉบับที่กัลลองได้แทรกเรื่องราวของซินบาดนักเดินเรือไว้ในMille et une nuitsชาวิสได้เพิ่ม (เป็น Nights 70-76) Harun al-Rashid และธิดาแห่งคิสราจากต้นฉบับภาษาอาหรับอีกฉบับหนึ่ง ชาวิสคัดลอกเกือบทั้งหมดของต้นฉบับกัลลองทั้งสามเล่ม โดยหยุดไว้ที่เรื่องJullanar of the Seaสำเนาสองเล่มของต้นฉบับกัลลองของชาวิสยังคงอยู่ในหอสมุดแห่งชาติ[ 3 ]
หลังจากคัดลอกต้นฉบับของกัลลองด์ส่วนใหญ่เสร็จแล้ว ชาวิสก็เริ่มสร้างต้นฉบับเพิ่มเติม ซึ่งอ้างว่าเป็นสำเนาของเล่มที่สี่และห้าของต้นฉบับกัลลองด์ที่เพิ่งค้นพบ (ปัจจุบันอยู่ที่หอสมุดแห่งชาติ หมายเลข MSS arabes 3616) เขาเริ่มต้นโดยต่อจากจุดที่ต้นฉบับกัลลองด์สิ้นสุดลง นั่นคือกลางเรื่องของกามาร์ อัล-ซามานและบูดูร์ (หรือ ที่รู้จักกันในชื่อ กามารัซมัน ) ซึ่งตอนจบหายไปเพราะต้นฉบับกัลลองด์ไม่สมบูรณ์ ชาวิสจึงแปลฉบับภาษาฝรั่งเศสที่สมบูรณ์กว่าซึ่งกัลลองด์สร้างขึ้นมาเพื่อทำให้สมบูรณ์ จากนั้นชาวิสก็ได้รวมนิทานเรื่องอื่นๆ ที่แปลจากภาษาฝรั่งเศสของกัลลองด์เป็นภาษาอาหรับ และบางเรื่องที่เขาคัดลอกมาจากต้นฉบับนิทานภาษาอาหรับที่ดูเหมือนว่าเขาจะนำติดตัวมาจากซีเรีย ปัจจุบันอยู่ในหอสมุดแห่งชาติ ต้นฉบับภาษาอาหรับนี้จัดทำโดยอาบิด รับบิห์ ผู้คัดลอกในปี 1772 ไม่ได้เรียกตัวเองว่าเป็น ต้นฉบับ พันหนึ่งราตรีแต่เป็นเพียงการรวบรวมนิทาน (แม้ว่าบางเรื่องจะปรากฏอยู่ในต้นฉบับพันหนึ่ง ราตรีด้วยก็ตาม ) ตารางต่อไปนี้แสดงรายการเนื้อหาของเล่มที่สามของชาวิส[ 3 ]
| นิทาน | กลางคืน | ปริมาตรของ Galland MS ที่คาดการณ์ไว้ | แหล่งที่มาจริง |
|---|---|---|---|
| จบเรื่องQamarazzaman | 281-329 | 4 | แปลเป็นภาษาอาหรับจาก Galland, Nuits , เล่ม 6 |
| ผู้หลับใหลตื่นขึ้น | 330-379 | 4 | แปลเป็นภาษาอาหรับจาก Galland, Nuits , เล่ม 9 |
| แพทย์ชาวเปอร์เซียและพ่อครัวหนุ่ม | 380-400 | 4 | คัดลอกจากต้นฉบับภาษาอาหรับของชาวีเอง |
| เยาวชนผู้โชคร้ายในโรงพยาบาลบ้า | 400-427 | 4 | คัดลอกจากต้นฉบับภาษาอาหรับของชาวีเอง |
| กานิม | 428-474 | 5 | แปลเป็นภาษาอาหรับจาก Galland, Nuits , เล่ม 8 |
| ซัยนา อัล-อัสนัม | 475-491 | 5 | แปลเป็นภาษาอาหรับจาก Petis de la Croix, Nuits , vol. 8 |
| อะลาดิน | 492-569 | 5 | แปลเป็นภาษาอาหรับจาก Galland, Nuits , เล่ม 9 |
| บักซาดและเสนาบดีทั้งสิบ | 570-631 | 5 | คัดลอกจากต้นฉบับภาษาอาหรับ |
การแปลเรื่อง อะลาดินของ Chavis นั้นน่าสนใจเป็นพิเศษ แหล่งที่มาของเรื่องนี้ของ Galland คือHanna Diyabซึ่งเห็นได้ชัดว่าแต่งเรื่องอะลาดินขึ้นเองและส่งต่อเรื่องราวให้กับ Galland ในรูปแบบลายลักษณ์อักษร (ไม่ทราบว่าเป็นภาษาอาหรับหรือฝรั่งเศส) เนื่องจากไม่เคยพบต้นฉบับของ Diyab การแปลของ Chavis จึงถือเป็นฉบับอะลาดินฉบับ แรกที่รู้จัก ในภาษาอาหรับ และเป็นเวลาหลายปีที่นักวิชาการเข้าใจผิดคิดว่าอาจเป็นตัวแทนของต้นฉบับก่อนยุคของ Galland [ 4 ] [ 5 ]
ต้นฉบับ Chavis ซึ่งเก็บไว้ในหอสมุดหลวงพร้อมกับต้นฉบับอื่นๆ ที่ Chavis คัดลอกไว้ ต่อมาได้รับการแปลเป็นภาษาฝรั่งเศสโดยCaussin de Percevalและตีพิมพ์เป็นเล่มที่ 8 และ 9 ของฉบับพิมพ์ใหม่ของLes Mille et une nuits ของ Galland ในปี 1806 เนื้อหาบางส่วนของ Chavis ยังคงเผยแพร่ในฉบับแปลเรื่องราตรีสวัสดิ์ ในภายหลัง รวมถึงฉบับของ Edouard Gauttier ในปี 1822–23 [ 3 ]เรื่องราวเพิ่มเติมส่วนใหญ่ยังได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษในเล่มเสริมที่หกของ ฉบับแปลเรื่อง ราตรีสวัสดิ์ของRichard Burton (เป็นเล่มที่ 409-17) [ 1 ]
ความต่อเนื่องของ Mille และ Une Nuits
สำนักพิมพ์Paul Barde ในสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งกำลังพิมพ์หนังสือรวมนิทานหลายเล่มขนาดใหญ่ชื่อCabinet des Féesดูเหมือนจะติดต่อ Chavis เพื่อสอบถามว่าเขาสามารถเข้าถึงเนื้อหาเพิ่มเติมจาก นิทาน พันหนึ่งราตรี ได้หรือไม่ Chavis ตอบว่าได้ และ Barde จึงให้ Chavis ร่วมงานกับ Jacques Cazotteนักเขียนนิทานชื่อดังการติดต่อสื่อสารที่หลงเหลืออยู่บ่งชี้ถึงการร่วมงานที่ไม่ราบรื่นนัก โดย Chavis สัญญาว่าจะส่งมอบเนื้อหาและเรียกร้องเงิน แต่ก็ไม่ได้ทำให้ Cazotte และ Barde พอใจทั้งหมด ดูเหมือนว่า Chavis จะแปลต้นฉบับที่เขาเขียนขึ้นเป็นภาษาฝรั่งเศส พร้อมกับเรื่องราวอื่นๆ (ไม่ว่าจะอยู่ในรูปแบบบันทึกย่อหรือฉบับสมบูรณ์) ส่งเนื้อหานี้ให้ Cazotte และ Cazotte ก็ได้แก้ไขหรือเขียนใหม่หลายครั้ง โดยเพิ่มนิทานที่เขาคิดขึ้นเอง (โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องหนึ่งชื่อMaugraby ) จากนั้นข้อความที่ได้ก็ได้รับการแก้ไขเพิ่มเติมโดย Barde และตีพิมพ์ในเจนีวาในปี 1788–89 โดยแยกกันในชื่อContinuation des Mille et Une NuitsและในCabinet des Féesในชื่อSuites des Mille et Une Nuits Continuation ได้รับการ ตอบรับเป็นอย่างดีและได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษถึงสามครั้ง[ 3 ]