ละครตลกภาษาถิ่นเป็นประเภทหนึ่งของละครซิตคอมทางวิทยุ (และต่อมาทางโทรทัศน์) ที่ได้รับความนิยมระหว่างช่วงปี 1920 ถึง 1950 โดยอาศัยการพรรณนาแบบเกินจริงและมีสไตล์สูงของภาพจำแบบเหมารวม ซึ่งมักอิงจากอารมณ์ขันเกี่ยวกับเชื้อชาติคำว่า "ละครตลกภาษาถิ่น" ถูกบัญญัติโดยเดวิด มาร์ค ในบทความของเขาเรื่องOrigins of the genre ^{[ 1 ]}

แนวเพลงนี้มีรากฐานมาจากเวทีวอเดวิลล์และละครเพลงที่ได้รับความนิยมในศตวรรษที่ 19 เชื้อชาติของนักแสดงที่แสดงสำเนียงท้องถิ่นไม่จำเป็นต้องตรงกับตัวละคร ในขณะที่ละครตลกสำเนียงยิวส่วนใหญ่สร้างและแสดงโดยชาวยิวจริงๆ แต่ละครตลกสำเนียงอื่นๆ เช่น ละครที่ใช้การแต่งหน้าเป็นคนผิวดำมักไม่ได้ แสดงโดยชาวยิวจริงๆ

สิ่งที่มักถูกมองข้ามในยุคปัจจุบันคือสำเนียงท้องถิ่นที่ไม่เกี่ยวข้องโดยตรงกับอารมณ์ขันเกี่ยวกับเชื้อชาติ อารมณ์ขันแบบฮิลล์บิลลี่เป็นรูปแบบหนึ่งของตลกสำเนียงท้องถิ่นที่ค่อนข้างแพร่หลายในยุควิทยุ โดยรายการอย่างLum and Abnerใช้แนวเพลงนี้ได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ ชาวใต้ (โดยเฉพาะขุนนางผู้หยิ่งยโสจากทางใต้และสำเนียงที่เป็นเอกลักษณ์ของพวกเขา) ก็เป็นเป้าหมายของตลกสำเนียงท้องถิ่นอีกกลุ่มหนึ่ง โดยตัวอย่างที่โด่งดังที่สุดอย่างหนึ่งคือ สมาชิกวุฒิสภาสหรัฐฯ สมมติชื่อ บิวเรการ์ด แคล็กฮอร์นจากรายการ The Fred Allen Show

การใช้มุกตลกเกี่ยวกับสำเนียงท้องถิ่นยังคงดำเนินต่อไปแม้หลังจากความถูกต้องทางการเมืองนำไปสู่การลดลงอย่างมากของการใช้มุกตลกประเภทนี้ในช่วงทศวรรษ 1950 ซาร่า เบอร์เนอร์นักแสดงตลกสำเนียงท้องถิ่นชื่อดัง กล่าวในปี 1950 ว่า "สำเนียงท้องถิ่นเป็นส่วนหนึ่งของภาษาพูดของชาวอเมริกันโดยธรรมชาติ และยิ่งผู้คนหยุดตั้งรับเกี่ยวกับสำเนียงท้องถิ่นเร็วเท่าไหร่ เราก็จะยิ่งกำจัดอคติที่ไร้สาระเหล่านั้นได้เร็วเท่านั้น" เธอยังกล่าวอีกว่า "ตลอดหลายปีที่ฉันแสดงมุกตลกเหล่านี้ ฉันไม่เคยได้รับจดหมายที่หยาบคายเลยแม้แต่ครั้งเดียว" เธอยอมรับว่า "คุณต้องแสดงมุกตลกเหล่านี้ด้วยความเห็นอกเห็นใจ มิฉะนั้นคุณอาจก่อให้เกิดปัญหาได้" ^{[ 2 ]}โฮเซ่ ฮิเมเนซตัวละครสมมติผู้อพยพชาวโบลิเวียที่สร้างขึ้นโดยนักแสดงตลกที่ไม่ใช่ชาวสเปนบิล ดานายังคงได้รับความนิยมในฐานะแขกรับเชิญไปจนถึงทศวรรษ 1960 ดานาไม่เคยตั้งใจให้ตัวละครนี้เป็นที่น่ารังเกียจและได้ฆ่าเขาทิ้งในช่วงปลายทศวรรษ 1970 พร้อมกับพิธีศพจำลองLatka Gravasชาวต่างชาติเป็นหนึ่งในตัวละครยอดนิยมของAndy Kaufman ในช่วงปลายทศวรรษ 1970 และ 1980 ในขณะที่ Bronson Pinchotมักใช้มุกตลกเกี่ยวกับสำเนียงท้องถิ่นสำหรับตัวละครBalki Bartokomous ( Perfect Strangers ), Jean-Luc Rieupeyroux ( Step by Step ) และตัวละครหลักในMeego ซิทคอม The Golden Girlsในยุค 1980 มีมุกตลกเกี่ยวกับสำเนียงสแกนดิเนเวียในรูปแบบของ ตัวละคร Rose NylundของBetty Whiteซึ่งเป็นชาวนอร์เวย์-อเมริกันที่ตรงกับแบบแผนของชาวสวีเดนผู้มีจิตใจดีแต่ซื่อบื้อในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ^{[ 3 ]}

หนึ่งในละครตลกภาษาถิ่นที่โดดเด่นที่สุดคือเรื่องThe Goldbergsซึ่งเป็นผลงานสร้างสรรค์ของผู้สร้าง/นักแสดงนำอย่างGertrude Bergเกี่ยวกับครอบครัวชาวยิวที่อาศัยอยู่ในย่านบรองซ์ หลังจากเปิดตัวครั้งแรกในปี 1929 ซีรีส์นี้ก็มีเวอร์ชั่นต่างๆ มากมายทั้งทางวิทยุ โทรทัศน์ และละครเพลงบนบรอดเวย์ Berg ยังคงรับบทเป็น Molly Goldberg จนถึงปี 1955 ในบทความในนิตยสารRadio Mirror ฉบับเดือนพฤษภาคม ปี 1936 ในบทความชื่อ "Ghetto guides the Goldbergs" นักเขียน Dan Wheeler อธิบายถึง "ชีวิตสองด้าน" ของ Berg Berg ซึ่งเป็นนักแสดงและนักธุรกิจหญิงที่ประสบความสำเร็จ พาผู้สื่อข่าวไปยังย่านชาวยิวทางฝั่งตะวันออกตอนล่างของนิวยอร์ก ที่ซึ่งเธอใช้เวลาสองสามชั่วโมงต่อสัปดาห์พูดคุยเป็นภาษายิดดิชกับคุณยายในละแวกนั้นเกี่ยวกับลูกๆ ของพวกเขา และพิจารณาแผงขายผักที่เรียงรายอยู่ตามท้องถนน นี่คือแรงบันดาลใจของเธอสำหรับตัวละครของเธอ Berg เน้นทั้งความสมจริงและการเป็นแบบอย่างที่ดีในการแสดงบทบาทตัวละครนำในฐานะแม่ชาวยิว^{[ 4 ]}

รายการ Amos N Andyน่าจะเป็นรายการที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในประเภทนี้โดยมีพื้นฐานมาจาก ประเพณี ละครเพลงพื้นบ้านในปี 1928 ฟรีแมน กอสเดน และชาร์ลส์ คอร์เรลล์ นักแสดงผิวขาวสองคน ได้นำการแสดงแต่งหน้าดำของพวกเขาชื่อ Sam N Henry ซึ่งพวกเขาไม่ได้มีสิทธิ์ในชื่อนี้ มาเปลี่ยนชื่อเป็น Amos N Andy ซึ่งกลายเป็นหนึ่งในรายการยอดนิยมที่สุดในยุคนั้น ในปี 1948 นิตยสาร Variety ประกาศว่ารายการนี้เป็น “นิสัยประจำชาติ คุ้นเคยพอๆ กับวิทยุ” ^{[ 5 ]}เมื่อรายการเปลี่ยนมาออกอากาศทางโทรทัศน์ กอสเดนและคอร์เรลล์รับบทเป็นโปรดิวเซอร์และจ้างนักแสดงผิวดำ ได้แก่ อัลวิน ชิลเดรส (Amos), สเปนเซอร์ วิลเลียมส์ (Andy) และทิม มัวร์ (รับบทเป็นคิง ฟิชเชอร์) กอสเดนและคอร์เรลล์เคยปรากฏตัวในบทบาทตัวละครของพวกเขาโดยแต่งหน้าดำในภาพยนตร์เสียงเรื่องCheck and Double Check ในปี 1930 ซึ่งได้รับการตอบรับที่ไม่ดีนัก เมื่อถึงเวลาออกอากาศครั้งสุดท้ายในปี 1960 รายการนี้ได้เปลี่ยนชื่อเป็น Amos N Andy Music Hall

รายการ Life with Luigiออกอากาศครั้งแรกทางช่อง CBS ในปี 1948 โดยมีเนื้อหาเกี่ยวกับลุยจิ บาสโก ผู้อพยพชาวอิตาลีที่อาศัยอยู่ในชิคาโก ตัวละครเอกรับบทโดยเจ. แคร์โรล เนช ชาวไอริช เนื้อเรื่องส่วนใหญ่เกี่ยวกับการที่ลุยจิเข้าร่วม "ชั้นเรียนการเป็นพลเมือง" และผู้อพยพแปลกๆ ที่เขาพบเจอที่นั่น หรือเกี่ยวกับเจ้าของบ้านจอมบ่นที่พยายามโน้มน้าวให้ลุยจิแต่งงานกับลูกสาวอ้วนของเขา เวอร์ชันโทรทัศน์ออกอากาศครั้งแรกในปี 1952 และถูกยกเลิกในเวลาไม่นานหลังจากนั้น ส่วนหนึ่งเป็นเพราะการแสดงภาพตัวละครที่ซุ่มซ่ามและไร้ความช่วยเหลือ ซึ่งมักถูกเรียกว่า "ผู้อพยพตัวน้อย" ที่ไม่เข้าใจว่าธนาคารทำงานอย่างไร ทั้งๆ ที่มีธนาคารในอิตาลีในขณะนั้น ^{[ 6 ]}

Mama (หรืออีกชื่อหนึ่งคือ “I Remember Mama”) เป็นซีรีส์เกี่ยวกับครอบครัวชาวนอร์เวย์ที่อาศัยอยู่ในซานฟรานซิสโก รัฐแคลิฟอร์เนีย นำแสดงโดย Peggy Wood, Judson Laire และ Rosemary Rice

บิวลาห์ (Beulah)เป็นรายการวิทยุทางสถานี CBS ตั้งแต่ปี 1945-1954 และรายการโทรทัศน์ทางสถานี ABC ตั้งแต่ปี 1950-1952 นับเป็นรายการแรกที่มีนักแสดงหญิงชาวแอฟริกันอเมริกันรับบทนำ บิวลาห์ได้รับเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากชุมชนคนผิวดำเช่นเดียวกับรายการ Amos N Andy โดยถูกวิพากษ์วิจารณ์ในเรื่องการนำเสนอภาพลักษณ์ของ "แมมมี่ " หรือคนรับใช้ผิวดำที่มองโลกในแง่ดีและไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าการรับใช้คนผิวขาว ในช่วงแรกที่ออกอากาศทางวิทยุ ตัวละครบิวลาห์ให้เสียงโดยผู้สร้าง คือ มาร์ ลิน เฮิร์ต (Marlin Hurt ) ซึ่งเป็นชายผิวขาว ตัวละครนี้ถูกแนะนำให้รู้จักทั่วประเทศในฐานะตัวละครสมทบใน รายการ Fibber McGee and Mollyก่อนที่จะมีรายการเป็นของตัวเอง หลังจากเฮิร์ตเสียชีวิตอย่างไม่คาดคิดในปี 1946 ตัวละครบิวลาห์ก็รับบทโดย บ็อบ คอร์ลีย์ (Bob Corley) ซึ่งเป็นชายผิวขาวอีกคนหนึ่ง ในปี 1947 นักแสดงหญิงชาวแอฟริกันอเมริกัน แฮ ตตี แมคแดเนียล (Hattie McDaniel)รับบทต่อ ตามด้วยสองพี่น้องชาวแอฟริกันอเมริกัน ลิลเลียน แรนดอล์ฟ (Lillian Randolph) และต่อมาคือ อแมนดา แรนดอล์ฟ (Amanda Randolph) ตัวละครบิวลาห์ในเวอร์ชั่นทีวีรับบทโดย เอเธล วอเตอร์ส และ ลูอิส บีเวอร์ส

นักแสดงชาวยิว เช่นGeorge Burns , Jack BennyและMilton Berleมีการแสดงที่อาจกล่าวได้ว่าเป็นการแสดงตลกแบบใช้ภาษาถิ่น นักแสดงตลกแต่ละคนใช้เครื่องหมายทางวัฒนธรรมของความเป็นยิว เช่น การนำ คำและวลีภาษา Yiddishมาใช้ในบทสนทนา และอ้างอิงถึงสถานที่ที่เป็นที่รู้จักว่าเป็นย่านชาวยิว เช่น ฝั่งตะวันออกของนิวยอร์ก นักแสดงตลกอย่าง Berle และคนอื่นๆ มาจากประเพณีวอเดวิลล์เดียวกันกับนักแสดงมินสเตรล และด้วยเหตุนี้จึงทำการแสดงในรูปแบบวาไรตี้คลาสสิก ซึ่งรวมถึงตัวละครที่มักอิงจากแบบแผนทางเชื้อชาติและชาติพันธุ์ ในช่วงปลายทศวรรษ 1990 ผลงานของJerry Seinfeldถูกมองว่ามีกลิ่นอายความเป็นยิวแบบนิวยอร์กอย่างชัดเจน ซึ่งในตอนแรกเป็นอุปสรรคต่อการที่รายการSeinfeld ของเขา (ซึ่งต่อมากลายเป็นรายการยอดฮิต) จะได้รับการสร้างเป็นซีรีส์^{[ 7 ]}