เอ็ดวิน คลาร์ก FRCP
ภาพเหมือนของคลาร์ก, มูลนิธิเวลคัม
เกิด	เอ็ดวิน ซิสเตอร์ตัน คลาร์ก ( 18 มิถุนายน 1919 )18 มิถุนายน 2462 เฟลลิง-ออน-ไทน์เคาน์ตีเดอแรมประเทศอังกฤษ
เสียชีวิต	11 เมษายน 2539 (11 เมษายน 1996)(อายุ 76 ปี)
การศึกษา	วิทยาลัยแพทยศาสตร์คิงส์คอลเลจมหาวิทยาลัยเดอแรม
อาชีพ	นักประสาทวิทยานักประวัติศาสตร์การแพทย์
อาชีพทางการแพทย์
สถาบันต่างๆ	สถาบันเวลล์คัมเพื่อประวัติศาสตร์การแพทย์

เอ็ดวิน ซิสเตอร์ตัน คลาร์ก FRCP (18 มิถุนายน 1919 – 11 เมษายน 1996) เป็นนักประสาทวิทยาและนักประวัติศาสตร์ การแพทย์ชาวอังกฤษ ผู้เป็นที่จดจำมากที่สุดจากบทบาทของเขาในฐานะผู้อำนวยการสถาบันเวลล์คัมเพื่อประวัติศาสตร์การแพทย์เมื่อเขาเข้ารับตำแหน่งต่อจากโนเอล พอยน์เตอร์และดูแลการโอนย้ายพิพิธภัณฑ์เวลล์คัมไปยังพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ช่วยจัดตั้งหลักสูตรปริญญาตรีวิทยาศาสตร์ (BSc)สาขาประวัติศาสตร์การแพทย์สำหรับนักศึกษาแพทย์ และเป็นบรรณาธิการวารสารMedical History

ในปี 1958 คลาร์กได้ลาออกจากอาชีพนักประสาทวิทยาเพื่อไปประกอบอาชีพด้านประวัติศาสตร์การแพทย์ และในปี 1965 เขาเป็นสมาชิกของคณะกรรมการก่อตั้งสมาคมประวัติศาสตร์การแพทย์แห่งอังกฤษ

ผลงานตีพิมพ์ของเขารวมถึงชุดหนังสือเฉพาะเรื่องเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของประสาทวิทยาศาสตร์

เอ็ดวิน คลาร์ก เกิดที่เฟลลิง-ออน-ไทน์ เคาน์ตีเดอรัม บิดาชื่อโจเซฟ คลาร์ก เป็นช่างฝีมือ เขาได้รับการศึกษาที่โรงเรียนกลางจาร์โรว์และต่อมาได้ฝึกงานเป็นเภสัชกรที่ร้านขายยาของโรงพยาบาลทั่วไปนิวคาสเซิลตั้งแต่ปี 1935 ถึง 1938 ขณะเดียวกันเขาก็เรียนภาคค่ำที่วิทยาลัยเทคนิครัทเธอร์ฟอร์ด ในปี 1939 เขาได้รับการเข้าเรียนที่โรงเรียนแพทย์คิงส์คอลเลจมหาวิทยาลัยเดอรัมในนิวคาสเซิล^{[ 1 ] [ 2 ] [ 3 ]}

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โครงการที่ได้รับทุนจาก มูลนิธิร็อกกีเฟลเลอร์ทำให้คลาร์กได้เดินทางไปยังสหรัฐอเมริกาในฐานะหนึ่งในนักศึกษาแพทย์ประมาณเจ็ดสิบคนจากสหราชอาณาจักรที่ได้รับเลือกให้เข้ารับการฝึกอบรมทางคลินิกแบบเร่งรัด ในปี 1943 เขาเริ่มศึกษาที่มหาวิทยาลัยชิคาโกซึ่งเขาสำเร็จการศึกษาในปี 1945 เมื่อเขากลับมาที่เดอร์แฮมในปี 1945 เขาได้รับปริญญา MB BS และต่อมาได้รับปริญญา MD จากมหาวิทยาลัยชิคาโกในปี 1946 ^{[ 1 ]}

คลาร์กสำเร็จการศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาที่ออกซ์ฟอร์ดกับเซอร์ฮิวจ์ เคิร์นส์และอีเอ็ม บัซซาร์ดและในกองแพทย์ทหารบกหลวงอีกสองปี โดยมีความเชี่ยวชาญด้านประสาทวิทยา (พ.ศ. 2489 ถึง พ.ศ. 2491) ต่อมาเขาทำงานให้กับชาร์ลส์ ไซมอนด์สที่โรงพยาบาลแห่งชาติควีนสแควร์ ก่อนที่จะเข้าร่วม แผนกการแพทย์ของ เซอร์จอห์น แมคมิเชลในฐานะอาจารย์และที่ปรึกษาด้านประสาทวิทยาที่โรงเรียนแพทย์บัณฑิตศึกษาหลวงแฮมเมอร์สมิธ^{[ 1 ]}

ในปี พ.ศ. 2491 คลาร์กเปลี่ยนอาชีพ ออกจากงานทางคลินิกและกลายเป็นผู้ช่วยเลขานุการด้านวิทยาศาสตร์ของWellcome Trust ^{[ 1 ] [ 4 ]}

ระหว่างปี พ.ศ. 2503 ถึง พ.ศ. 2505 เขาใช้เวลาอยู่ที่สถาบันประวัติศาสตร์การแพทย์มหาวิทยาลัยจอห์นส์ ฮอปกินส์ตามด้วยเวลาอยู่ที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียลอสแอนเจลิส และจากนั้นอีกหนึ่งปีในฐานะอาจารย์ผู้ช่วยรับเชิญที่มหาวิทยาลัยเยล^{[ 1 ]}

ในปี พ.ศ. 2506 คลาร์กเดินทางกลับอังกฤษจากสหรัฐอเมริกาและเข้าร่วมงานกับพิพิธภัณฑ์และห้องสมุดประวัติศาสตร์การแพทย์เวลล์คัม ก่อนที่จะเปลี่ยนชื่อเป็นสถาบันเวลล์คัมเพื่อประวัติศาสตร์การแพทย์^{[ 1 ]}

ในปี พ.ศ. 2508 เขาเป็นตัวแทนของสมาคมประวัติศาสตร์การแพทย์ในคณะกรรมการที่จัดตั้งสมาคมประวัติศาสตร์การแพทย์แห่งอังกฤษร่วมกับWilliam Copeman , Haldane Philp Tait , KD Keele , D. Geraint James , Douglas Guthrie , FNL PoynterและCharles Newmanและกลายเป็นเลขานุการผู้ช่วยกิตติมศักดิ์คนแรก^{[ 5 ]}ในปี พ.ศ. 2509 ประวัติศาสตร์การแพทย์ได้รับการส่งเสริมให้เป็นวิชาการ และWellcome Trustได้แต่งตั้ง Clarke เป็นอาจารย์อาวุโสและหัวหน้าแผนกย่อยประวัติศาสตร์การแพทย์ที่University College London ^{[ 1 ]}

คลาร์กได้ทำการวิจัยเกี่ยวกับโครงสร้าง หน้าที่ และโรคของระบบประสาท^{[ 1 ]}และร่วมกับผู้เขียนร่วมหลายคน เขาได้สร้างชุดเอกสารเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของประสาทวิทยาศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2514 เขาได้เรียบเรียงModern Methods in the History of Medicineซึ่งเป็นชุดบทความ^{[ 4 ]}

เขาไม่ได้รู้สึกสบายใจนักกับแนวโน้มที่กำลังเพิ่มขึ้นในการนำบริบททางสังคม มาใช้ กับประวัติศาสตร์การแพทย์ แต่ผลงานของเขาในประวัติศาสตร์การแพทย์ยังคงได้รับการอธิบายว่าเป็น "ผลงานสำคัญ" และผลงานวิชาการของเขาแสดงให้เห็นถึง "คุณสมบัติที่ไร้กาลเวลาของความถูกต้องและความเอาใจใส่" ^{[ 1 ]}

ในปี พ.ศ. 2516 เขาได้สืบทอดตำแหน่งต่อจาก Poynter ^{[ 2 ]}เพื่อเป็นผู้อำนวยการสถาบัน Wellcome Institute for the History of Medicine ซึ่งเขาได้ดูแลการปรับปรุงอาคาร Wellcome ที่ถนน Euston Roadโดยเฉพาะอย่างยิ่งการย้ายพิพิธภัณฑ์ Wellcome ไปยังพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ ในเวลาเดียวกัน เขายังได้เป็นบรรณาธิการของวารสารMedical Historyและมีส่วนร่วมในการจัดตั้งหลักสูตรปริญญาตรีควบเอกสาขาประวัติศาสตร์การแพทย์ที่ University College ซึ่งเปิดโอกาสให้นักศึกษาแพทย์ได้ศึกษาประวัติศาสตร์การแพทย์อย่างลึกซึ้งเป็นเวลาหนึ่งปี ความปรารถนาของเขาคือการสร้างประวัติศาสตร์การแพทย์ให้เป็นสาขาวิชาการ ไม่ใช่เพียงแค่ผู้สนใจทั่วไป เขาเกษียณจากตำแหน่งผู้อำนวยการในปี พ.ศ. 2522 ^{[ 4 ]}

คลาร์กถูกอธิบายว่าเป็น "คนที่เข้าถึงยาก" แต่มี "จังหวะที่น่าประทับใจบนฟลอร์เต้นรำในงานปาร์ตี้ของสถาบัน" ^{[ 1 ]}

เขาแต่งงานสามครั้งและมีลูกชายสองคนและลูกสาวหนึ่งคน^{[ 4 ]}

คลาร์กเสียชีวิตเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2539 จากโรคมะเร็งตับอ่อน^{[ 1 ]}

หนังสือของคลาร์กประกอบด้วย: ^{[ 1 ]}

• สมองและไขสันหลังของมนุษย์ การศึกษาเชิงประวัติศาสตร์ที่แสดงให้เห็นภาพโดยงานเขียนตั้งแต่สมัยโบราณจนถึงศตวรรษที่ 20สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์และลอสแอนเจลิส ปี 1968 (ร่วมกับซีดี โอ'มัลลีย์ )
• วิธีการสมัยใหม่ในประวัติศาสตร์การแพทย์สำนักพิมพ์แอธโลน ลอนดอน ปี 1971
• ประวัติการทำงานของสมองฉบับภาพประกอบ สำนักพิมพ์แซนด์ฟอร์ด อ็อกซ์ฟอร์ด ปี 1972 (ร่วมกับเคนเนธ ดิวเฮิร์สต์ )
• นอยเบอร์เกอร์, แม็กซ์. พัฒนาการทางประวัติศาสตร์ของสรีรวิทยาเชิงทดลองของสมองและไขสันหลังก่อนยุคของฟลอเรนส์ . สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยจอห์นส์ ฮอปกินส์, บัลติมอร์, 1981. (ผู้แปลและผู้เรียบเรียง)
• ที่มาของแนวคิดทางประสาทวิทยาศาสตร์ในศตวรรษที่สิบเก้าสำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ ปี 1987 (ร่วมกับแอล.เอส. จาซีนา )

• สื่อที่เกี่ยวข้องกับEdwin Sisterson Clarkeใน Wikimedia Commons