ภาษา สเปนสำเนียง เส้นศูนย์สูตร หรือที่เรียกว่าสำเนียงชายฝั่งโคลอมเบีย-เอกวาดอร์หรือโชโกอาโนเป็นสำเนียงภาษาสเปนที่พูดกันเป็นหลักในเขตชายฝั่งของเอกวาดอร์รวมถึงพื้นที่ชายฝั่งชายแดนทางตอนเหนือของเปรูและทางตะวันตกของ โคลอมเบีย

ถือได้ว่าเป็นภาษาถิ่นที่อยู่ระหว่างกลางระหว่างภาษาถิ่นแคริบเบียนและ ภาษาถิ่น ชายฝั่งเปรูดังนั้น ภาษาถิ่นนี้จึงกำหนดแกนเสียงของการเปลี่ยนผ่านด้านสำเนียงและวรรณยุกต์ในภาษาสเปนแบบอเมริกัน ซึ่งขยายไปตามภูมิศาสตร์จากวรรณยุกต์กึ่งต่ำทางเหนือของภาษาถิ่นอเมริกากลางและแคริบเบียน (เนื่องจากมีเพียงภาษาสเปนแบบยุโรปเท่านั้นที่มีระดับเสียงต่ำเป็นพิเศษ) ไปจนถึงวรรณยุกต์สูงแหลมที่เป็นลักษณะเฉพาะของดินแดนทางใต้ ซึ่งเป็นลักษณะทั่วไปของ เปรูชิลีและอาร์เจนตินา

ดังนั้น ภาษาสเปนที่พูดกันตามชายฝั่งเอกวาดอร์และที่ราบแอนเดียนตะวันตกที่อยู่ใกล้เคียง จึงมีลักษณะหลายอย่างร่วมกับภาษาถิ่นแคริบเบียนของโคลอมเบียตอนเหนือและเวเนซุเอลา รวมถึงลักษณะบางอย่างของภาษาถิ่นทางใต้ของชายฝั่งเปรูและชิลี ทำให้การระบุภาษาถิ่นนี้เป็นเรื่องยากมากสำหรับผู้ที่ไม่คุ้นเคย

มีสำเนียงย่อยที่สำคัญของภาษาถิ่นนี้ ซึ่งพูดโดยชุมชนส่วนใหญ่ที่มีเชื้อสายแอฟริกาตะวันตกที่อาศัยอยู่ตามชายแดนระหว่างชายฝั่งโคลอมเบีย ( ภูมิภาคโชโก ) เอกวาดอร์ ( จังหวัดเอสเมรัลดา ) และเปรู ( ภูมิภาคตุมเบส ) และกล่าวกันว่าสะท้อนอิทธิพลของแอฟริกาในแง่ของน้ำเสียงและจังหวะ

ภาษาถิ่นย่อยอีกแบบหนึ่งที่โดดเด่นในภูมิภาคที่ร่ำรวยกว่า เช่นซัมโบรอนดอนใช้คำศัพท์ที่มีต้นกำเนิดจากภาษาอิตาลี สเปน และอาหรับ โดยมีศัพท์เฉพาะกลุ่มคล้ายกับลุนฟาร์โดสำเนียงของภาษาถิ่นย่อยนี้สะท้อนถึงการอพยพของชาวอิตาลีเข้ามาในภูมิภาคในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ภาษาถิ่นย่อยนี้ยังได้รับอิทธิพลจากภาษาต่างประเทศจากสหรัฐอเมริกาเนื่องจากสื่อมวลชนอเมริกัน บ่อยครั้งที่ผู้พูดภาษาถิ่นย่อยนี้จะใช้คำอุทานภาษาอังกฤษ เช่น "Oh my God", "man", "brother", "whatever" เป็นต้น ในการพูดคุยในชีวิตประจำวัน ตัวละครล้อเลียนที่มีชื่อเสียงของภาษาถิ่นนี้คือมาร์เซลา รูเอเต นักแสดงชาวเอกวาดอร์ ในบทบาทของ "ลา โคโคชา"

ศูนย์กลางทางภาษาที่มีอิทธิพลสำคัญ ได้แก่กัวยากิลและบัวนาเวนตูรา

สำเนียงการพูดเฉพาะที่บ่งบอกถึงผู้พูดในภูมิภาคเหล่านี้เป็นหัวข้อของการศึกษา บอยด์-โบว์แมน (1953) ระบุว่าลักษณะที่เขาได้สังเกตแสดงให้เห็นความต่อเนื่องทางเสียงตามแนวชายฝั่งของเวเนซุเอลา โคลอมเบีย เอกวาดอร์ และเปรู ซึ่งแตกต่างจากจังหวัดแอนเดียนของแต่ละประเทศ^{[ 1 ]} บอยด์-โบว์แมนสังเกตว่าพรมแดนปัจจุบันของเอกวาดอร์กับประเทศเพื่อนบ้านไม่ได้สอดคล้องกับพรมแดนทางภูมิศาสตร์ตามธรรมชาติ หรือพรมแดนทางภาษา/วัฒนธรรม (ภาษาสเปนเดียวกันถูกพูดทั้งสองฝั่ง) หรือพรมแดนทางการเมืองในอดีต ไม่ว่าจะเป็นของชาวอินคาหรืออาณานิคมของสเปน

ภาษาสเปนในแถบเส้นศูนย์สูตรมี ลักษณะของภาษาสเปน ในแถบแคริบเบียนและแถบหมู่เกาะคานารี ที่ลดทอนลงอย่างเห็นได้ชัด :

• เสียง/s/ ท้าย พยางค์จะออกเสียงแบบมีลมแทรก หรือตัดเสียงทิ้ง (ถึงแม้ว่าชนชั้นกลางมักจะหลีกเลี่ยงหรือแก้ไขมากเกินไปก็ตาม)
• เช่นเดียวกับในภาษาถิ่นของแถบแคริบเบียนเสียง/x/จะออกเสียงเป็น[h ]
• เสียง/n/ ที่อยู่ท้ายคำ จะออกเสียงเป็นเสียงเพดานอ่อน และบางครั้งอาจออกเสียงเป็นเสียงริมฝีปากทั้งสองข้างโดยเฉพาะในกลุ่มผู้พูดที่มีเชื้อสายแอฟริกัน
• ในพื้นที่ชนบท แทบไม่มีความแตกต่างระหว่างเสียง/l/และ/ɾ/แต่การตัดเสียงนั้นพบได้ยาก
• ในบริเวณ Chocó เสียง/d/ ระหว่างสระ จะออกเสียงเป็น[ɾ]ในภูมิภาคเดียวกันนี้ เสียง/s/และ/k/ ที่มีลมแทรก อาจส่งผลให้เกิดเสียงหยุดที่เส้นเสียงได้
• เช่นเดียวกับภาษาถิ่นอเมริกันเกือบทั้งหมด การออกเสียงแบบ seseoเป็นเรื่องปกติ หมายความว่า หน่วยเสียง /θ/ของภาษาสเปนแบบยุโรปหายไป และใช้/s/ แทน อย่างไรก็ตาม มีพื้นที่ชนบทบนชายฝั่งของเอกวาดอร์ เช่น ซานลอเรนโซในเอสเมรัลดาที่การออกเสียง/s/เป็นเสียงไม่เสียดแทรก ( [ θ ] ) แทนที่จะเป็นเสียงเสียดแทรก[ s ]ลักษณะนี้เรียกว่าceceoและพบได้ไม่บ่อยในทวีปอเมริกา (แต่ก็พบได้ในบางพื้นที่ของอันดาลูเซีย )
• การออกเสียง Yeismo (การรวมกันของเสียง/ʎ/และ/ʝ/ แบบดั้งเดิม โดยออกเสียงเป็น[ ʝ ] ) ก็เป็นกฎทั่วไปในที่นี้เช่นเดียวกับในสำเนียงภาษาสเปนอเมริกันส่วนใหญ่ การออกเสียง LL สองตัวนั้นมีความหลากหลายมาก บางคนออกเสียงเหมือนผู้พูดในเมเดลลินในขณะที่บางคนออกเสียงเป็น Y ที่นุ่มนวลกว่าเหมือนในภาษาสเปนแคริบเบียน
• บางภูมิภาคชายฝั่งมีจังหวะและสำเนียงการพูดที่คล้ายกับภาษาสเปนเวเนซุเอลาและภาษาสเปนริโอพลาเตนเซซึ่งสะท้อนถึงชาวอิตาลีตอนใต้ที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานในเมืองกัวยากิลและจังหวัดกัวยาส ในช่วงปลายศตวรรษที่ 20 ^{[ 2 ]}