จอร์จส์ เฟรย์
จอร์จส์ เฟรย์ สาธิตการใช้คันธนูโค้งให้แก่ อัลเบิร์ต ชไวเซอร์
ข้อมูลพื้นฐาน
เกิด	( 2 สิงหาคม 1890 )2 สิงหาคม พ.ศ. 2433 มุลเฮาส์
เสียชีวิต	7 ตุลาคม 2518 (7 ตุลาคม 1975)(อายุ 85 ปี)
เครื่องดนตรี	ไวโอลิน , วิโอลา

จอร์จส์ เฟรย์ (2 สิงหาคม 1890 – 7 ตุลาคม 1975) เป็นนักไวโอลินนักเล่นวิโอลา และผู้เชี่ยวชาญด้านคันชักโค้งชาวฝรั่งเศส เขาเป็นบิดาของฌอง-คล็อด เฟรย์ นักเปียโนและนักเล่นออร์แกน

ช่วงปีแรกๆ ของ Georges Frey เป็นที่รู้จักจากต้นฉบับพิมพ์ดีดของเขาที่มีชื่อว่า^{Réminiscences [ 1 ]}เขาเกิด^{ที่เมือง} Mulhouse เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2333 เขาได้รับการเรียนไวโอลินครั้งแรกจากอดีตนักเรียนของJoseph Joachimหลังจากสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีด้านภาษาละตินและกรีก เขาได้เดินทางไปปารีสเพื่อศึกษาไวโอลินเพิ่มเติมกับ Daniel Herrmann ^{[ 2 ]}เขายังได้เรียนส่วนตัวกับHenri Berthelierศิษย์ของ Joseph Lambert Massart และศาสตราจารย์ที่ Conservatoire de Paris ^{[ 3 ]}ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2457 Georges Frey ได้เดินทางไปเบอร์ลินพร้อมจดหมายแนะนำจาก Hans Huber นักแต่งเพลงชาวสวิส เพื่อศึกษาต่อกับ Henri Marteau ที่ Hochschule für Musik เนื่องจากความวุ่นวายทางการเมือง เขาจึงต้องกลับไปปารีสก่อนกำหนด ซึ่งเขาได้จัดการเรียนกับ Berthelier เป็นครั้งสุดท้าย ซึ่ง Berthelier เริ่มแสดงอาการทางกายและจิตใจจากเนื้องอกในสมองแล้ว

ในปี 1915 จอร์จส์ เฟรย์ เข้าร่วมกองพันที่ 30 กองร้อยที่ 3 และถูกส่งไปยังสนามเพลาะ ในวันที่ 13 สิงหาคม 1916 เขาถูกยิงและได้รับบาดเจ็บจากปืนใหญ่ของเยอรมัน เขารอดชีวิตมาได้ด้วยความสามารถและการดูแลที่ยอดเยี่ยมของ ดร. อองเดร ศัลยแพทย์ประจำตัวของพลเอกฟอช และหลังจากพักฟื้นหลายเดือน เขาก็สามารถกลับไปร่วมกองพันได้อีกครั้ง เมื่อสงครามสิ้นสุดลง จอร์จส์ เฟรย์ ได้ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการวิทยาลัยดนตรีมุลเฮาส์ (1919–39) และก่อตั้งวงดนตรีชื่อดัง 'Jeudis du Conservatoire' โดยเชิญนักดนตรีชั้นนำ เช่น แคลร์ โครอิซา นักร้องเสียงเมซโซโซปราโน และอัลเบิร์ต รูสเซล นักประพันธ์เพลง (ซึ่งเขาได้เล่นไวโอลินโซนาตาหมายเลข 2 ในบันไดเสียงเอเมเจอร์ หมายเลข 28 ร่วมกับรูสเซล)

ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2476 Georges Frey ได้รับคำเชิญจากAlbert Schweitzerให้ไปที่ Strasbourg เพื่อฟังนักไวโอลินRolph Schroederเล่นโซนาตาและปาร์ติตาของ Bach ด้วย คันชักโค้ง Georges Frey ไปชมคอนเสิร์ตในฐานะ «ผู้ที่ไม่เชื่ออย่างยิ่ง» แต่เพียงแปดวันต่อมาเขาก็ได้คันชักโค้งอันแรกของเขามาอยู่ในมือ ซึ่งสร้างขึ้นตามแบบจำลองของ Schroeder ^{[ 4 ]}นับจากนั้นเป็นต้นมา Frey ก็ไม่เคยหยุดที่จะส่งเสริมคันชักโค้งอย่างแข็งขัน โดยจัดการแสดงเดี่ยวมากมายในฝรั่งเศสและสวิตเซอร์แลนด์ มิตรภาพที่เชื่อมโยงเขากับ Schweitzer กระตุ้นให้เขาไตร่ตรองถึงการตีความผลงานโพลีโฟนิกสำหรับไวโอลิน ตลอดจนความคิดสร้างสรรค์ของเขาในการสร้างแบบจำลองใหม่ของคันชักโค้ง การระบาดของสงครามโลกครั้งที่สองได้ยุติช่วงเวลาที่อุดมสมบูรณ์เป็นพิเศษของการสอนและการแสดงคอนเสิร์ต: ในวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2483 ครอบครัว Frey ถูกขับไล่ออกจาก Alsace และลี้ภัยไปยัง Aix-en Provence อย่างไรก็ตาม สำนักงานจัดหางานของวิชีได้จัดหางานให้เฟรย์เป็นนักไวโอลินสำหรับการแสดงJeanne au bûcherของอาร์เธอร์ โฮเนกเกอร์ ประมาณสามสิบ ครั้ง^{[ 5 ]}

เมื่อเฟรย์กลับมายังเมืองมุลเฮาส์หลังสงคราม เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้อำนวยการร่วมของโรงเรียนดนตรีแห่งใหม่ ซึ่งเป็นตำแหน่งที่เขาดำรงอยู่จนกระทั่งเกษียณอายุในปี 1955 เขาจึงยังคงประกอบอาชีพเป็นนักไวโอลินและนักวิโอลาเดี่ยวต่อไปจนถึงประมาณปี 1962 โดยจัดการแสดงเดี่ยวและการประชุมทางดนตรี โปรแกรมการแสดงของเขาประกอบด้วยโซนาตาและปาร์ติตาของบาخมากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งเขาเล่นด้วยคันชักโค้งเสมอ สอดคล้องกับปรัชญาการตีความของอัลเบิร์ต ชไวเซอร์

ตามที่ Schweitzer กล่าว คันธนูโค้งอันแรกที่ Frey ใช้สร้างขึ้นโดยความร่วมมือกับช่างทำคันธนูชาวสวิส และมีลักษณะคล้ายกับของ Rolph Schroeder ^{[ 6 ]}ต่อมาได้มีการสร้างรุ่นอื่นๆ ตามมา และตามที่ Alfred Koenig กล่าว^{[ 7 ]} Frey ได้ปรับปรุงคันธนูของ Schroeder โดยคิดค้นกลไกที่ช่วยลดความแข็งเกร็งของมือและข้อมือขวา ในขณะที่ดึงขนคันธนูให้ตึงด้วยนิ้วโป้ง^{[ 8 ]} Georges Frey ยังครอบครองคันธนู Vega Bach ที่สร้างโดย Knud Vestergaard ช่างทำไวโอลินชาวเดนมาร์กอีกด้วย^{[ 9 ]}

• Alberto Bachmann, An Encyclopedia of the Violin , แปลโดย FH Martens, นิวยอร์ก, Appleton, 1925
• Gustave Doret, Lettre à Georges Frey , 16.07.1942, เอกสารสำคัญของ Jean-Claude Frey
• Georges Frey, De l'archet courbe à l'archet droit , Royaumont, 1962, typescript, หอจดหมายเหตุของ Jean-Claude Frey
• Georges Frey, Réminiscences , typescript, 1974 [76 หน้า] หอจดหมายเหตุของ Jean-Claude Frey
• Rudolf Gähler, Der Rundbogen für die Violine - หรือ Phantom? , เรเกนสบวร์ก, คอนบริโอ, 1997.
• Vincent d'Indy, Lettre à Georges Frey , 10.12.1924, เอกสารสำคัญของ Jean-Claude Frey
• Alfred Koenig, Lettre à Georges Frey , 18.02.1953, เอกสารสำคัญของ Jean-Claude Frey
• Alfred Koenig, Lettre à Georges Frey , 21.02.1953, เอกสารสำคัญของ Jean-Claude Frey
• Albert Schweitzer, Der runde Violinbogen , ใน: «Schweizerische Musikzeitung», Zürich, 15 มีนาคม 1933, 73. Jahrgang, Nr. 6, หน้า 197–203.
• Albert Schweitzer, Lettre à Georges Frey , 10.01.1949, เอกสารสำคัญของ Jean-Claude Frey
• อัลเบิร์ต ชไวเซอร์, Les OEuvres pour violon seul de Bach; de l'archet à utiliser pour leur execution , ใน: «Saisons d'Alsace», n. 2, 1950, หน้า 139–145.
• Knud Vestergaard, Facture à Georges Frey pour un Vega Bach Bow , มิถุนายน 1957, เอกสารสำคัญของ Jean-Claude Frey
• Knud Vestergaard, Lettre à Georges Frey , 01.08.1957, เอกสารสำคัญของ Jean-Claude Frey
• Raoul Vidas, วิธีที่ Berthelier แห่งวิทยาลัยดนตรีปารีส สอนไวโอลินใน: Frederick H. Martens, String Mastery. Talks With Master Violinists, Viola Players and Violoncellistsเล่มที่ 2, นิวยอร์ก, FA Stokes, 1923, หน้า 184–191