ภาษาอังกฤษ แบบ High Tider , Hoi ToiderหรือHoi Toideเป็นกลุ่มหรือความต่อเนื่องของ สำเนียงภาษา อังกฤษแบบอเมริกันที่พูดกันในชุมชนที่จำกัดมากในแถบ แอตแลนติกใต้ ของสหรัฐอเมริกา^{[ 1 ]}โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเกาะเล็กๆ และเมืองชายฝั่งหลายแห่ง พื้นที่ที่แน่นอนได้แก่ภูมิภาคชนบท " Down East " ของนอร์ทแคโรไลนาซึ่งครอบคลุมOuter BanksและPamlico Sound — โดยเฉพาะOcracoke , Atlantic , Davis , Sea LevelและHarkers Islandในเขต Carteret ทางตะวันออก และหมู่บ้าน Wanchese —รวม ถึง อ่าว Chesapeakeเช่นSmith Islandในแมริแลนด์ตลอดจนGuinea NeckและTangier Islandในเวอร์จิเนีย^{[ 2 ]}เสียง High Tider ได้รับการสังเกตไปไกลถึงทางตะวันตกในเขต Bertie ของนอร์ทแคโรไลนาคำนี้ยังเป็นชื่อเล่นในท้องถิ่นสำหรับผู้พูดภาษาพื้นเมืองในภูมิภาคที่เกี่ยวข้องของนอร์ทแคโรไลนาด้วย

ภาษาถิ่นเหล่านี้ไม่มีชื่อที่ใช้กันอย่างสม่ำเสมอในเอกสารทางวิชาการ โดยใช้คำว่า "Hoi Toider" สำหรับ Outer Banks และส่วนใหญ่ใน Ocracoke แต่มีชื่อเรียกที่หลากหลายตามสถานที่ เช่นDown East , Outer Banksหรือ^Chesapeake Bay English , dialect , brogueหรือaccent [ ^{3 ]}ผู้พูดส่วนใหญ่ใน Outer Banks เองเรียกภาษาถิ่นของตนว่า "the brogue " ^{[ 4 ]}ภาษาอังกฤษ Ocracoke และภาษาอังกฤษเกาะ Smith เป็นสองภาษาถิ่นที่มีการศึกษามากที่สุด โดยนักภาษาศาสตร์Walt WolframและNatalie Schillingได้ทำการวิจัยอย่างละเอียดตั้งแต่ช่วงทศวรรษ 1990 เป็นต้นมา^{[ 5 ]}

The 2006 Atlas of North American English does not consider these dialects to fall under the Southern U.S. regional dialect since they do not participate in the first stage of the Southern Vowel Shift, but they share commonalities as full members of the larger Southeastern regional super-dialect in fronting the /oʊ/ and /aʊ/ vowels, exhibiting the pin–pen merger, resisting the cot–caught merger, and being strongly rhotic with a retroflex/r/.

The term "hoi toide" appears in a local colloquial rhyme, "It's high tide on the sound side", often phonetically spelled "hoi toide on the saind soide" [hɒɪˈtɒɪdɑnðəˈsaɪndsɒɪd],^[6] as a marker of pronunciation to sharply differentiate speakers of the Outer Banks brogue from speakers of the mainland Southern dialects. The phrase was first recorded as a significant identifier of the dialect in 1993, and has since been used frequently for "performative" purposes by native speakers to demonstrate the dialect to outsiders.^[7]

With a long history of geographical and economic isolation from mainland North Carolina, Outer Banks areas such as Ocracoke Island, Harkers Island, and Atlantic developed a distinct dialect of English. Linguists who have studied this dialect note that it has "roots ... in a number of Early Modern English dialects",^[8] spoken in different parts of Britain between about 1650 and 1750. Following settlement, the dialect of these island communities developed in relative isolation for more than 250 years.

ภาษาถิ่น High Tider มีลักษณะร่วมกับภาษาถิ่นอื่นๆ ของชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกของสหรัฐอเมริกา การออกเสียง คำศัพท์ และโครงสร้างทางไวยากรณ์บางอย่างสามารถสืบย้อนไปถึงการผสมผสานของภาษาถิ่นอังกฤษในยุคอาณานิคมของไอร์แลนด์ (รวมถึง ภาษา ถิ่นสกอต-ไอริช ) อังกฤษตะวันออก และอังกฤษตะวันตกเฉียงใต้ (เปรียบเทียบกับภาษาถิ่น West Country ) ^{[ 9 ]}ความแตกต่างของภาษาถิ่น High Tider ยังคงอยู่รอดมาได้เนื่องจากความโดดเดี่ยวโดยธรรมชาติของเกาะ และชุมชนเหล่านี้ยังคงพึ่งพาอาชีพดั้งเดิม เช่น การประมง การต่อเรือ และการแกะสลักหุ่นล่อปลา อันที่จริง การท่องเที่ยวชายฝั่งเพิ่งเริ่มต้นขึ้นในช่วงปี 2000 บนเกาะต่างๆ เช่น Ocracoke ^{[ 10 ] [ 11 ]}และยังคงมีน้อยมากบนเกาะ Smith

ชาวเกาะฮาร์เกอร์สมากถึง 500 คนสืบเชื้อสายโดยตรงจากผู้ตั้งถิ่นฐานดั้งเดิมของเกาะฮาร์เกอร์สและเอาเตอร์แบงก์ที่พัฒนาภาษาถิ่นที่แตกต่างนี้ขึ้นมา นักภาษาศาสตร์จากมหาวิทยาลัยแห่งรัฐนอร์ทแคโรไลนามหาวิทยาลัยอีสต์แคโรไลนาและสถาบันการศึกษาอื่นๆ ยังคงทำการวิจัยเกี่ยวกับภาษาถิ่นของเกาะนี้ต่อไป^{[ 10 ]} ภาษาถิ่น นี้ค่อยๆ ลดลงในศตวรรษที่ 21 ^{[ 12 ]}

แผนภูมิด้านล่างแสดงรายการเสียงสระในสำเนียง High Tider สองสำเนียง ได้แก่ สำเนียงของเกาะสมิธ (รัฐแมริแลนด์) ในอ่าวเชซาพีค และสำเนียงของเกาะโอคราโคก (รัฐนอร์ทแคโรไลนา) ในเอาเตอร์แบงค์ส สัญลักษณ์ "~" ใช้เพื่อระบุว่าการออกเสียงทั้งสองด้านของสัญลักษณ์นี้เป็นสเปกตรัมของความเป็นไปได้ สัญลักษณ์ ">" แสดงว่าการออกเสียงทางด้านซ้ายแพร่หลายกว่า และการออกเสียงทางด้านขวาค่อนข้างเฉพาะกลุ่ม ในทางสัทวิทยา สำเนียงตัวอย่างทั้งสองนี้จัดอยู่ในกลุ่มภาษาถิ่น High Tider เป็นหลักเนื่องจากมี สระ / aɪ /และ/ aʊ / ที่คล้ายคลึงกัน ทั้งสองยังแสดงให้เห็นถึงระดับของการ " แตก เสียงสระ " (หรือการออกเสียงลากยาว ) ของสระหน้าโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออยู่หน้าพยัญชนะ⟨sh⟩ / ʃ /

ระบบเสียงหรือสัทวิทยาของภาษาอังกฤษสำเนียงไฮไทเดอร์นั้นแตกต่างอย่างมากจากภาษาอังกฤษที่พูดกันในส่วนอื่นๆ ของสหรัฐอเมริกา สำเนียงไฮไทเดอร์มีลักษณะเฉพาะทางด้านสัทวิทยาและการเปลี่ยนแปลงเสียงมากมาย:

• The /aɪ/ diphthong is [ɑe~ɑɪ], starting very far back in the mouth and retaining its glide, unlike its neighboring Southern dialects. It may also begin with a round-lipped quality, thus [ɒe], or may even have a triphthongal quality as [ɐɑe]. Thus, a word like high may sound like something between HAW-ee and HUH-ee, similar to its sound in Cockney or broad Australian accents.^[16] (This is sometimes mischaracterized by outsiders as sounding very close, like [ɔɪ] (the CHOICE vowel, leading to the spelling "Hoi Toider" for "High Tider.")^[17] On Smith Island, the on-glide is not backed but centralized—thus, [əɪ]—and is not as commonly identified by its residents as a marker of local identity.^[15]
  • Realization of /aɪəɹ/ as [äːɻ], so that fire may begin to merge with the sound of far, as well as tire with tar.^[18]
• The /aʊ/ diphthong ends with a more fronted quality, commonly realized as a shorter off-glide with little or no rounding [æɵ~æø~æɛ~æː~ɐ̟ɤ].^[16] The sound has also been described as [ɛɪ~ɜɪ], with a very raised beginning (or on-glide) to the diphthong; for example, making town sound like teh-een.^[19]
• Front vowel raising in certain environments, though most noticeably before /ʃ/ and /tʃ/:
  • Merger of /ɪ/ and /i/, as in the characteristic pronunciation of fish as feesh/fiːʃ/ or kitchen as keetchen/ˈkiːtʃən/.^[20] This may be represented as [iː(ə)] or [ɪ̝(ː)].
  • Raising of /ɛ/ in this environment, causing mesh to sound almost like maysh.^[21]
• สระสี r / ɛər /อาจมีเสียงสระเปิด: [æɚ~aɚ]ทำให้เสียงของfair เกือบจะรวม เข้ากับfireและfar ^{[ 16 ] [ 20 ] [ 22 ]}
• ไม่มีการควบ รวมกิจการแบบจับได้ ( cot - caught merger )
• สระ/ oʊ /ส่วนใหญ่จะออกเสียงไปข้างหน้า เช่นเดียวกับในพื้นที่ส่วนใหญ่ของภาคใต้ในปัจจุบัน: [ ɜʉ~ɜy~œʊ] ^{[ 23 ]}
  • เสียง / oʊ /ที่ไม่เน้นเสียงและอยู่ท้ายคำอาจออกเสียงเป็น[ɚ]ทำให้yellowออกเสียงเหมือนyeller , fellowออกเสียงเหมือนfeller , potatoออกเสียงเหมือน(po)taterและmosquito ออกเสียงเหมือน(mo) skeeter
• การตัดเสียงพยัญชนะกลางหรือพยัญชนะท้ายบางตัวออก เช่นใน คำ ว่าcapeที่ออกเสียงคล้ายกับcay
• การออกเสียงตัว rที่ชัดเจนและเน้นเสียงลิ้นคล้ายกับภาษาอังกฤษแบบเวสต์คันทรี ภาษาอังกฤษ แบบสกอตแลนด์หรือภาษาอังกฤษแบบไอริช
• การควบรวมพิน - ปากกา^{[ 21 ]}

ภาษาถิ่นของเกาะเหล่านี้แสดงให้เห็นคำศัพท์เฉพาะในการใช้งานทั่วไป ตัวอย่างเช่นmommickซึ่งหมายถึง "ทำให้หงุดหงิด" หรือ "รบกวน" yethyซึ่งอธิบายถึงกลิ่นเหม็นอับหรือกลิ่นไม่พึงประสงค์ และnicketซึ่งหมายถึงหยิบมือเล็กๆ ของบางสิ่งบางอย่างที่ใช้ในการปรุงอาหาร ชาวเกาะยังได้พัฒนาคำศัพท์ท้องถิ่นเฉพาะที่ใช้ในการสนทนาทั่วไป รวมถึงdingbatterที่ใช้เรียกผู้มาเยือนหรือผู้ที่เพิ่งมาถึงเกาะ และdit-dot ซึ่งเป็น คำที่พัฒนามาจากเรื่องตลกเกี่ยวกับรหัสมอร์สและใช้เพื่ออธิบายผู้มาเยือนเกาะที่มีปัญหาในการเข้าใจภาษาถิ่น^{[ 24 ]}

ในภาพยนตร์เรื่องThe Butcher's Wife ปี 1991 ตัวละครหลัก มารินา มาจากเมืองโอคราโคก รัฐนอร์ทแคโรไลนาและมีลักษณะการพูดสำเนียงฮอยทอยเดอร์

• Thomas, Erik R. (2006), "Rural White Southern Accents"(PDF), Atlas of North American English (online), Walter de Gruyter, archived from the original(PDF) on 2014-12-22, retrieved 2015-10-03
• Wolfram, Walt; Schilling-Estes, Natalie (1997), Hoi Toide on the Outer Banks: The Story of the Ocracoke Brogue, University of North Carolina Press, ISBN 0-8078-4626-0
• Wolfram, Walt; Reaser, Jeffrey (2014). Talkin' Tar Heel : How Our Voices Tell the Story of North Carolina. Chapel Hill: The University of North Carolina Press. ISBN 978-1-4696-1437-3.