ภาษาอังกฤษ แบบ High Tider , Hoi ToiderหรือHoi Toideเป็นกลุ่มหรือความต่อเนื่องของ สำเนียงภาษา อังกฤษแบบอเมริกันที่พูดกันในชุมชนที่จำกัดมากในแถบ แอตแลนติกใต้ ของสหรัฐอเมริกา^{[ 1 ]}โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเกาะเล็กๆ และเมืองชายฝั่งหลายแห่ง พื้นที่ที่แน่นอนได้แก่ภูมิภาคชนบท " Down East " ของนอร์ทแคโรไลนาซึ่งครอบคลุมOuter BanksและPamlico Sound — โดยเฉพาะOcracoke , Atlantic , Davis , Sea LevelและHarkers Islandในเขต Carteret ทางตะวันออก และหมู่บ้าน Wanchese —รวม ถึง อ่าว Chesapeakeเช่นSmith Islandในแมริแลนด์ตลอดจนGuinea NeckและTangier Islandในเวอร์จิเนีย^{[ 2 ]}เสียง High Tider ได้รับการสังเกตไปไกลถึงทางตะวันตกในเขต Bertie ของนอร์ทแคโรไลนาคำนี้ยังเป็นชื่อเล่นในท้องถิ่นสำหรับผู้พูดภาษาพื้นเมืองในภูมิภาคที่เกี่ยวข้องของนอร์ทแคโรไลนาด้วย

ภาษาถิ่นเหล่านี้ไม่มีชื่อที่ใช้กันอย่างสม่ำเสมอในเอกสารทางวิชาการ โดยใช้คำว่า "Hoi Toider" สำหรับ Outer Banks และส่วนใหญ่ใน Ocracoke แต่มีชื่อเรียกที่หลากหลายตามสถานที่ เช่นDown East , Outer Banksหรือ^Chesapeake Bay English , dialect , brogueหรือaccent [ ^{3 ]}ผู้พูดส่วนใหญ่ใน Outer Banks เองเรียกภาษาถิ่นของตนว่า "the brogue " ^{[ 4 ]}ภาษาอังกฤษ Ocracoke และภาษาอังกฤษเกาะ Smith เป็นสองภาษาถิ่นที่มีการศึกษามากที่สุด โดยนักภาษาศาสตร์Walt WolframและNatalie Schillingได้ทำการวิจัยอย่างละเอียดตั้งแต่ช่วงทศวรรษ 1990 เป็นต้นมา^{[ 5 ]}

Atlas of North American Englishฉบับปี 2006 ไม่ถือว่าสำเนียงเหล่านี้อยู่ในกลุ่มสำเนียงท้องถิ่นทางตอนใต้ของสหรัฐอเมริกาเนื่องจากสำเนียงเหล่านี้ไม่ได้มีส่วนร่วมในขั้นตอนแรกของการเปลี่ยนแปลงสระทางใต้ แต่มีลักษณะร่วมกันในฐานะสมาชิกเต็มรูปแบบของกลุ่มสำเนียงท้องถิ่นทางตะวันออกเฉียงใต้ ที่ใหญ่กว่า โดยมีลักษณะเด่นคือการออกเสียงสระ / oʊ /และ/ aʊ /ไปข้างหน้ามีการรวม เสียงของ pinและpenต่อต้านการรวมเสียง ของ cotและcaught และ มีเสียงr / ที่ออกเสียง หนัก และ ม้วนลิ้นอย่างชัดเจน

คำว่า "hoi toide" ปรากฏในบทกลอนพื้นบ้านท้องถิ่น "น้ำขึ้นสูงทาง ฝั่ง ทะเล " ซึ่งมักสะกดตามหลักสัทศาสตร์ ว่า "hoi toide on the saind soide" [hɒɪ ˈtɒɪd ɑn ðə ˈsaɪnd sɒɪd] [ ^{6 ]}เป็นเครื่องหมายของการออกเสียง เพื่อแยกความแตกต่างอย่างชัดเจนระหว่างผู้พูด ^ภาษาถิ่นเอาเตอร์แบงก์กับผู้พูดภาษาถิ่นทางใต้ของแผ่นดินใหญ่วลีนี้ได้รับการบันทึกเป็นครั้งแรกว่าเป็นตัวบ่งชี้ที่สำคัญของภาษาถิ่นในปี 1993 และตั้งแต่นั้นมาก็ถูกใช้บ่อยครั้งเพื่อวัตถุประสงค์ "การแสดง" โดยผู้พูดพื้นเมืองเพื่อแสดงภาษาถิ่นให้คนภายนอกเห็น^{[ 7 ]}

ด้วยประวัติศาสตร์อันยาวนานของการแยกตัวทางภูมิศาสตร์และเศรษฐกิจจากแผ่นดินใหญ่ของนอร์ทแคโรไลนา พื้นที่เอาเตอร์แบงส์ เช่น เกาะโอคราโคก เกาะฮาร์เกอร์ส และแอตแลนติก จึงพัฒนาสำเนียงภาษาอังกฤษที่แตกต่างออกไป นักภาษาศาสตร์ที่ศึกษาสำเนียงนี้ตั้งข้อสังเกตว่ามี "รากฐาน...ใน สำเนียงภาษา อังกฤษสมัยใหม่ตอนต้น จำนวนหนึ่ง " ^{[ 8 ]}ซึ่งพูดกันในส่วนต่างๆ ของบริเตนระหว่างประมาณปี 1650 ถึง 1750 หลังจากการตั้งถิ่นฐาน สำเนียงของชุมชนบนเกาะเหล่านี้พัฒนาขึ้นในสภาพที่ค่อนข้างโดดเดี่ยวเป็นเวลากว่า 250 ปี

ภาษาถิ่น High Tider มีลักษณะร่วมกับภาษาถิ่นอื่นๆ ของชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกของสหรัฐอเมริกา การออกเสียง คำศัพท์ และโครงสร้างทางไวยากรณ์บางอย่างสามารถสืบย้อนไปถึงการผสมผสานของภาษาถิ่นอังกฤษในยุคอาณานิคมของไอร์แลนด์ (รวมถึง ภาษา ถิ่นสกอต-ไอริช ) อังกฤษตะวันออก และอังกฤษตะวันตกเฉียงใต้ (เปรียบเทียบกับภาษาถิ่น West Country ) ^{[ 9 ]}ความแตกต่างของภาษาถิ่น High Tider ยังคงอยู่รอดมาได้เนื่องจากความโดดเดี่ยวโดยธรรมชาติของเกาะ และชุมชนเหล่านี้ยังคงพึ่งพาอาชีพดั้งเดิม เช่น การประมง การต่อเรือ และการแกะสลักหุ่นล่อปลา อันที่จริง การท่องเที่ยวชายฝั่งเพิ่งเริ่มต้นขึ้นในช่วงปี 2000 บนเกาะต่างๆ เช่น Ocracoke ^{[ 10 ] [ 11 ]}และยังคงมีน้อยมากบนเกาะ Smith

ชาวเกาะฮาร์เกอร์สมากถึง 500 คนสืบเชื้อสายโดยตรงจากผู้ตั้งถิ่นฐานดั้งเดิมของเกาะฮาร์เกอร์สและเอาเตอร์แบงก์ที่พัฒนาภาษาถิ่นที่แตกต่างนี้ขึ้นมา นักภาษาศาสตร์จากมหาวิทยาลัยแห่งรัฐนอร์ทแคโรไลนามหาวิทยาลัยอีสต์แคโรไลนาและสถาบันการศึกษาอื่นๆ ยังคงทำการวิจัยเกี่ยวกับภาษาถิ่นของเกาะนี้ต่อไป^{[ 10 ]} ภาษาถิ่น นี้ค่อยๆ ลดลงในศตวรรษที่ 21 ^{[ 12 ]}

แผนภูมิด้านล่างแสดงรายการเสียงสระในสำเนียง High Tider สองสำเนียง ได้แก่ สำเนียงของเกาะสมิธ (รัฐแมริแลนด์) ในอ่าวเชซาพีค และสำเนียงของเกาะโอคราโคก (รัฐนอร์ทแคโรไลนา) ในเอาเตอร์แบงค์ส สัญลักษณ์ "~" ใช้เพื่อระบุว่าการออกเสียงทั้งสองด้านของสัญลักษณ์นี้เป็นสเปกตรัมของความเป็นไปได้ สัญลักษณ์ ">" แสดงว่าการออกเสียงทางด้านซ้ายแพร่หลายกว่า และการออกเสียงทางด้านขวาค่อนข้างเฉพาะกลุ่ม ในทางสัทวิทยา สำเนียงตัวอย่างทั้งสองนี้จัดอยู่ในกลุ่มภาษาถิ่น High Tider เป็นหลักเนื่องจากมี สระ / aɪ /และ/ aʊ / ที่คล้ายคลึงกัน ทั้งสองยังแสดงให้เห็นถึงระดับของการ " แตก เสียงสระ " (หรือการออกเสียงลากยาว ) ของสระหน้าโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออยู่หน้าพยัญชนะ⟨sh⟩ / ʃ /

ระบบเสียงหรือสัทวิทยาของภาษาอังกฤษสำเนียงไฮไทเดอร์นั้นแตกต่างอย่างมากจากภาษาอังกฤษที่พูดกันในส่วนอื่นๆ ของสหรัฐอเมริกา สำเนียงไฮไทเดอร์มีลักษณะเฉพาะทางด้านสัทวิทยาและการเปลี่ยนแปลงเสียงมากมาย:

• สระ ประสม / aɪ /คือ[ɑe~ɑɪ]ซึ่งเริ่มจากส่วนหลังของปากและคงเสียงเลื่อนไว้ ต่างจากสำเนียงทางใต้ที่อยู่ใกล้เคียงกัน นอกจากนี้ยังอาจเริ่มต้นด้วยคุณภาพริมฝีปากกลม เช่น [ɒe]หรืออาจมี คุณภาพ สระประสมสามตัวเช่น[ɐɑe]ดังนั้น คำอย่างhighอาจฟังดูเหมือนอยู่ระหว่างHAW-eeและHUH-eeคล้ายกับเสียงในสำเนียงค็อกนีย์หรือสำเนียงออสเตรเลีย กว้างๆ ^{[ 16 ]} (บางครั้งคนภายนอกเข้าใจผิดว่าเสียงนี้ฟังดูใกล้เคียงกันมากเช่น[ɔɪ] ( สระ CHOICEซึ่งนำไปสู่การสะกด "Hoi Toider" สำหรับ "High Tider") ^{[ 17 ]}บนเกาะสมิธ เสียงเลื่อนไม่ได้อยู่ด้านหลังแต่ถูกรวมศูนย์—เช่น[əɪ] —และผู้อยู่อาศัยไม่ค่อยระบุว่าเป็นเครื่องหมายแสดงเอกลักษณ์ท้องถิ่น^{[ 15 ]}
  • การรับรู้ของ/aɪəɹ/เป็น[äːɻ] ^{เพื่อ}ให้ไฟเริ่มผสานเข้ากับเสียงของfarเช่นเดียวกับยางกับน้ำมันดิน [ ^{18 ]}
• สระ ประสม / aʊ /จบลงด้วยคุณภาพที่เน้นไปข้างหน้ามากขึ้น โดยทั่วไปจะออกเสียงเป็น off-glide ที่สั้นกว่าโดยมีการกลมมนน้อยหรือไม่กลมมนเลย[æɵ~æø~æɛ~æː~ɐ̟ɤ] [ ^{16 ] เสียง}นี้ยังถูกอธิบายว่าเป็น[ɛɪ~ɜɪ]โดยมีจุดเริ่มต้น (หรือ on-glide) ที่ยกสูงมากสำหรับสระประสม เช่น ทำให้ คำ ว่า townฟังดูเหมือนteh- een ^{[ 19 ]}
• การยกเสียงสระหน้าในบางบริบท โดยเฉพาะอย่างยิ่งก่อนเสียง/ ʃ /และ/ tʃ / :
  • การรวมกันของ/ ɪ /และ/ i /เช่น การออกเสียงเฉพาะของfishเป็นfeesh /fiːʃ/หรือkitchenเป็นkeetchen /ˈkiːtʃən/ [ ^{20 ] ซึ่ง}อาจแสดงเป็น[iː(ə)]หรือ [ɪ̝(ː ) ]
  • การยกเสียง/ ɛ /ในสภาพแวดล้อมนี้ทำให้meshฟังดูเกือบ^{เหมือน} maysh ^[ 21 ^]
• สระสี r / ɛər /อาจมีเสียงสระเปิด: [æɚ~aɚ]ทำให้เสียงของfair เกือบจะรวม เข้ากับfireและfar ^{[ 16 ] [ 20 ] [ 22 ]}
• ไม่มีการควบ รวมกิจการแบบจับได้ ( cot - caught merger )
• สระ/ oʊ /ส่วนใหญ่จะออกเสียงไปข้างหน้า เช่นเดียวกับในพื้นที่ส่วนใหญ่ของภาคใต้ในปัจจุบัน: [ ɜʉ~ɜy~œʊ] ^{[ 23 ]}
  • เสียง / oʊ /ที่ไม่เน้นเสียงและอยู่ท้ายคำอาจออกเสียงเป็น[ɚ]ทำให้yellowออกเสียงเหมือนyeller , fellowออกเสียงเหมือนfeller , potatoออกเสียงเหมือน(po)taterและmosquito ออกเสียงเหมือน(mo) skeeter
• การตัดเสียงพยัญชนะกลางหรือพยัญชนะท้ายบางตัวออก เช่นใน คำ ว่าcapeที่ออกเสียงคล้ายกับcay
• การออกเสียงตัว rที่ชัดเจนและเน้นเสียงลิ้นคล้ายกับภาษาอังกฤษแบบเวสต์คันทรี ภาษาอังกฤษ แบบสกอตแลนด์หรือภาษาอังกฤษแบบไอริช
• การควบรวมพิน - ปากกา^{[ 21 ]}

ภาษาถิ่นของเกาะเหล่านี้แสดงให้เห็นคำศัพท์เฉพาะในการใช้งานทั่วไป ตัวอย่างเช่นmommickซึ่งหมายถึง "ทำให้หงุดหงิด" หรือ "รบกวน" yethyซึ่งอธิบายถึงกลิ่นเหม็นอับหรือกลิ่นไม่พึงประสงค์ และnicketซึ่งหมายถึงหยิบมือเล็กๆ ของบางสิ่งบางอย่างที่ใช้ในการปรุงอาหาร ชาวเกาะยังได้พัฒนาคำศัพท์ท้องถิ่นเฉพาะที่ใช้ในการสนทนาทั่วไป รวมถึงdingbatterที่ใช้เรียกผู้มาเยือนหรือผู้ที่เพิ่งมาถึงเกาะ และdit-dot ซึ่งเป็น คำที่พัฒนามาจากเรื่องตลกเกี่ยวกับรหัสมอร์สและใช้เพื่ออธิบายผู้มาเยือนเกาะที่มีปัญหาในการเข้าใจภาษาถิ่น^{[ 24 ]}

ในภาพยนตร์เรื่องThe Butcher's Wife ปี 1991 ตัวละครหลัก มารินา มาจากเมืองโอคราโคก รัฐนอร์ทแคโรไลนาและมีลักษณะการพูดสำเนียงฮอยทอยเดอร์

• Thomas, Erik R. (2006), "สำเนียงภาษาอังกฤษแบบชนบทของคนผิวขาวทางตอนใต้" (PDF) , Atlas of North American English (ออนไลน์) , Walter de Gruyter , เก็บถาวรจากต้นฉบับ(PDF)เมื่อ 2014-12-22 , เรียกดูเมื่อ2015-10-03
• Wolfram, Walt; Schilling-Estes, Natalie (1997), Hoi Toide on the Outer Banks: The Story of the Ocracoke Brogue , University of North Carolina Press, ISBN 0-8078-4626-0
• วูลฟราม, วอลต์; รีเซอร์, เจฟฟรีย์ (2014). Talkin' Tar Heel: How Our Voices Tell the Story of North Carolina . แชปเพิลฮิลล์: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยนอร์ทแคโรไลนา. ISBN 978-1-4696-1437-3.